ਦੇਵੀਮਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਮਹਾਭਾਗ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਾਮ੍ । ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਚ ਮृਣ੍ਮਯੀਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਧਾਯ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਮਹਾਂ ਭਾਗ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਉਪਾਸਤੇ ਸ੍ਮ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਾਗ੍ਭਵਂ ਸ ਜਪਨ੍ ਰਹਃ । ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਜਿਤਸ਼੍ਵਾਸੋ ਨਿਯਮਵ੍ਰਤਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਗੁਪਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਾਗਭਵ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ, ਸਾਸਾਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ, ਤੇ ਨਿਯਮ-ਵ੍ਰਤਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਏਕਪਾਦੇਨ ਸਨ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ ਧਰਾਯਾਮਨਿਸ਼ਂ ਸ੍ਥਿਰਃ । ਸ਼ਤਵਰ੍षਂ ਜਿਤਃ ਕਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਇਕ ਪੈਰ 'ਤੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਸੋ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲਈ।
ਜੇ ਸ੍ਥਾਵਰਤਾਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਣੌ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਹृਦਿ । ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤਪਸਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਜਗਨ੍ਮਯੀ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਅਡੋਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੀ ਮੂਰਤ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰਂ ਵਰਯ ਭੂਮਿਪ । ਤਤ ਆਨਨ੍ਦਜਨਕਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਬੋਲ ਆਖੇ: 'ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਰ ਚਾਹੁਂ, ਲੈ ਲੈ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ,
ਵਰਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ ਹृਤ੍ਸ੍ਥਾਨ੍ ਵਰਾਨਮਰਦੁਰ੍ਲਭਾਨ੍ । ਮਨੁਰੁਵਾਚ ਜਯ ਦੇਵਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਜਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਿਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ, ਅਮਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਵਰ ਲਏ। ਮਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।'
ਮਾਨ੍ਯੇ ਪੂਜ੍ਯੇ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰਿ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਙ੍ਗਲੇ । ਤ੍ਵਤ੍ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਾਵਲੋਕੇਨ ਪਦ੍ਮਭੂਃ ਸृਜਤੇ ਜਗਤ੍
ਮਾਨਯੋਗ, ਪੂਜਯੋਗ, ਜਗਤ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੁਭ — ਤੇਰੇ ਨੈਣਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਨਾਲ, ਕਮਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਦਾ ਹੈ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਃ ਪਾਲਯਤ੍ਯੇਵ ਹਰਃ ਸਂਹਰਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸ਼ਚੀਪਤਿਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਕ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸਕੋ ਭਵਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਵੈਕੁੰਠ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰਾ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯੇਵ ਦਣ੍ਡੇਨ ਚ ਪਰੇਤਰਾਟ੍ । ਯਾਦਸਾਮਧਿਪਃ ਪਾਸ਼ੀ ਪਾਲਨਂ ਮਾਦृਸ਼ਾਮਪਿ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੰਡ ਦੇ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਲ-ਜੰਤੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪਾਸ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰੁਤੇ ਸ ਕੁਬੇਰੋऽਪਿ ਨਿਧੀਨਾਂ ਪਤਿਰਵ੍ਯਯਃ । ਹੁਤਭੁਙ੍ਨੈਰ੍ऋਤੋ ਵਾਯੁਰੀਸ਼ਾਨਃ ਸ਼ੇष ਏਵ ਚ
ਕੁਬੇਰ, ਜੋ ਨਿਧੀਆਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਨੈਰਿਤ, ਵਾਯੂ, ਈਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਵੀ।
ਤ੍ਵਦਂਸ਼ਸਮ੍ਭਵਾ ਏਵ ਤ੍ਵਚ੍ਛਕ੍ਤਿਪਰਿਬृਂਹਿਤਾਃ । ਅਥਾਪਿ ਯਦਿ ਮੇ ਦੇਵਿ ਵਰੋ ਦੇਯੋऽਸ੍ਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਹ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਮਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਦੇਵੀ, ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਵਰ ਦੇਣਾ ਹੈ,
ਤਦਾ ਪ੍ਰਹ੍ਵਾਃ ਸਰ੍ਗਕਾਰ੍ਯੇ ਵਿਘ੍ਨਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਮੇ ਸ਼ਿਵੇ । ਵਾਗ੍ਭਵਸ੍ਯਾਪਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯੇ ਕੇਚਿਦੁਪਸੇਵਿਨਃ
ਤਾਂ, ਸ਼ੁਭੇ, ਮੇਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ। ਜਿਹੜੇ ਵਾਗਭਵ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਤੇषਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸਤ੍ਵਰਾਪਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਜਾਯਤਾਮਪਿ । ਯੇ ਸਂਵਾਦਮਿਮਂ ਦੇਵਿ ਪਠਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰਾਵਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਸਫਲਤਾ ਜਲਦੀ ਮਿਲੇ। ਤੇ ਜਿਹੜੇ, ਦੇਵੀ, ਇਹ ਸੰਵਾਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਤੇषਾਂ ਲੋਕੇ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤੀ ਸੁਲਭੇ ਭਵਤਾਂ ਸ਼ਿਵੇ । ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤ੍ਵਂ ਭਵਤੁ ਵਕ੍ਤृਤ੍ਵਂ ਸੌष੍ਠਵਂ ਤਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਸ਼ੁਭੇ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਤੇ ਕਮਾਲ ਦੀ ਕਲਾ ਵੀ ਮਿਲੇ।
ਜ੍ਞਾਨਸਿਦ੍ਧਿਃ ਕਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਸਂਸਿਦ੍ਧਿਰਪਿ ਚਾਸ੍ਤੁ ਹਿ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਜਾਯੇਦਿਤ੍ਯੇਵ ਮੇ ਵਚਃ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਕਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬੀ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ।
ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਭੂਮਿਪਾਲ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਤਤ੍ਤੇ ਦਦਾਮਿ ਮਨੁਜਾਧਿਪ
ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਹੋਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ।
ਅਹਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਨਾਸ਼ਨਾਮੋਘਵਿਕ੍ਰਮਾ । ਵਾਗ੍ਭਵਸ੍ਯ ਜਪੇਨੈਵ ਤਪਸਾ ਤੇ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਦੇ ਫੇਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਤੇਰੀ ਵਾਗਭਵ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਜਪ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾ ਵਂਸ਼ਕਰਾ ਅਪਿ । ਮਯਿ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਦृਢਾ ਵਤ੍ਸ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਸਤ੍ਪਦੇ ਭਵੇਤ੍
ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ; ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੱਕੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤੂੰ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਵੇਂ।
ਏਵਂ ਵਰਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵੀ ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੁ ਮਨੋਰੇਵ ਜਗਾਮ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੂ ਦੇ ਵੇਖਦੇ-ਵੇਖਦੇ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ।
ਯੋऽਸੌ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਚਲੋ ਰੁਦ੍ਧਃ ਕੁਮ੍ਭੋਦ੍ਭਵਮਹਰ੍षਿਣਾ । ਭਾਨੁਮਾਰ੍ਗਾਵਰੋਧਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਗਗਨਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੂੰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਮਹਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ।
ਸਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਵਾਸਿਨੀ ਵਿष੍ਣੋਰਨੁਜਾ ਵਰਦੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਬਭੂਵ ਪੂਜ੍ਯਾ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭੈਣ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪੂਜਣਯੋਗ ਬਣ ਗਈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ ਕੋऽਸੌ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਚਲਃ ਸੂਤ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਗਗਨਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ । ਭਾਨੁਮਾਰ੍ਗਾਵਰੋਧਂ ਚ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਕृਤਵਾਨਸੌ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਕੌਣ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਤ? ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲਈ ਕਿਉਂ ਉਠਿਆ? ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਉਹ ਨੇ ਕਿਉਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ?
ਕਥਂ ਚ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣਿਃ ਪਰ੍ਵਤਂ ਤਂ ਮਹੋਨ੍ਨਤਮ੍ । ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥਂ ਚਕਾਰੇਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰਤੋ ਵਦ
ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ? ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ।
ਨ ਹਿ ਤृਪ੍ਯਾਮਹੇ ਸਾਧੋ ਤ੍ਵਦਾਸ੍ਯਗਲਿਤਾਮृਤਮ੍ । ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤ੍ਰਰੂਪਾਖ੍ਯਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਤृष੍ਣਾ ਪ੍ਰਵਰ੍ਧਤੇ
ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਤਰਸ ਨਹੀਂ ਮੁਕਦੇ, ਹੇ ਭਲੇ, ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ; ਦੇਵੀ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰੂਪਾਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਪਿਆਸ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਆਸੀਦ੍ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਚਲੋ ਨਾਮ ਮਾਨ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਧਰਾਭृਤਾਮ੍ । ਮਹਾਵਨਸਮੂਹਾਢ੍ਯੋ ਮਹਾਪਾਦਪਸਂਵृਤਃ
ਸੁਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਂਧਿਆਚਲ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਵੱਡੇ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸੁਪੁष੍ਪਿਤੈਰਨੇਕੈਸ਼੍ਚ ਲਤਾਗੁਲ੍ਮੈਸ੍ਤੁ ਸਂਵृਤਃ । ਮृਗਾ ਵਰਾਹਾ ਮਹਿषਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਕਾ ਅਪਿ
ਉਹ ਕਈ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਹਿਰਨ, ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ, ਮਹਿਸ਼, ਬਾਘ ਅਤੇ ਚੀਤੇ ਵਸਦੇ ਸਨ।
ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ਸ਼ਕਾ ऋਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ਼ृਗਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਵਿਚਰਨ੍ਤਿ ਸਦਾ ਹृष੍ਟਾ ਪੁष੍ਟਾ ਏਵ ਮਹੋਦ੍ਯਮਾਃ
ਬਾਂਦਰ, ਖਰਗੋਸ਼, ਰੀਛ ਅਤੇ ਗਿੱਦੜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼, ਤੰਦਰੁਸਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਨਦੀਨਦਜਲਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰੈਃ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਕਿਮ੍ਪੁਰੁषੈਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਦ੍ਰੁਮੈਃ
ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਨਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ, ਅਪਸਰਾ, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਏਤਾਦृਸ਼ੇ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਨਗੇ ਕਦਾਚਿਤ੍ਪਰ੍ਯਟਨ੍ ਮਹੀਮ੍ । ਦੇਵਰ੍षਿਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਮੁਨਿਃ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਨਗੋ ਮਙ੍ਕ੍ਸ਼ੁ ਤੂਰ੍ਣਮੁਤ੍ਥਾਯ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਤ੍ । ਪਾਦ੍ਯਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਤਥਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਸਨਮਥਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਤੁਰੰਤ ਉਠ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੋਹਣਾ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ।