ਗੋਪਾਲਸੁਨ੍ਦਰੀਰੂਪਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸਾ ਸਸਰ੍ਜ ਹ । ਅਤੀਵ ਕਮਨੀਯਂ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੋਪਾਲਸੁੰਦਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਨਵੀਨਨੀਰਦਸ਼੍ਯਾਮਂ ਕਿਸ਼ੋਰਂ ਗੋਪਵੇषਕਮ੍ । ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਕੋਟਿਲਾਵਣ੍ਯਂ ਲੀਲਾਧਾਮਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨ, ਗੋਆਲੇ ਵਾਲਾ ਵੇਸ਼, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੋਹਣੇਪ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ, ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰਨ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਪਦ੍ਮਾਨਾਂ ਸ਼ੋਭਾਮੋਚਨਲੋਚਨਮ੍ । ਸ਼ਰਤ੍ਪਾਰ੍ਵਣਕੋਟੀਨ੍ਦੁਸ਼ੋਭਾਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਨਾਨਨਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਮੁਖ ਪਤਝੜ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਂ ਦੇ ਕਰੋੜਾਂ ਚੰਦਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਵੀ ਓਹਲੇ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਨਾਨਾਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍ । ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦਮੂਲ੍ਯਪੀਤਵਾਸਸਾ
ਉਹ ਅਮੋਲਕ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦਾ ਤੇ ਅਮੋਲਕ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ । ਸੁਖਦृਸ਼੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਚ ਰਾਧਾਕਾਨ੍ਤਮਨਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤੇ ਰਾਧਾ ਦਾ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੀ।
ਗੋਪੀਭਿਰ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਤਮ੍ । ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥਂ ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਦਾ ਗੋਪੀਆਂ ਵਲੋਂ ਤੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਂਸ਼ੀਂ ਕ੍ਵਣਨ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਕੌਸ੍ਤੁਭੇਨ੍ਦ੍ਰਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਹ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ, ਗਲੇ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਸੀਨਾ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਙ੍ਕੁਮਾਗੁਰੁਕਸ੍ਤੁਰੀਚਨ੍ਦਨਾਰ੍ਚਿਤਵਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਚਾਰੁਚਮ੍ਪਕਮਾਲਾਕ੍ਤਂ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕੁੰਗੂ, ਅਗਰ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਮੋਤੀਆ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਚਾਰੁਚਨ੍ਦ੍ਰਕਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਚੂਡਾਵਙ੍ਕ੍ਰਿਮਰਾਜਿਤਮ੍ । ਏਵਂਭੂਤਂ ਚ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤਾ ਭਕ੍ਤਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ ਅਰਧਚੰਦ੍ਰ ਦੀ ਚਮਕ ਹੈ, ਤੇ ਮੁੜੀ ਉੱਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇੰਝ ਭਗਤ, ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ਭਯਾਜ੍ਜਗਤਾ ਧਾਤਾ ਵਿਧਤ੍ਤੇ ਸृष੍ਟਿਮੇਵ ਚ । ਕਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰਾਲ੍ਲਿਖਿਤਂ ਕਰੋਤਿ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰ ਕੰਮ ਲਿਖਦਾ ਤੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਪਸਾਂ ਫਲਦਾਤਾ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਚ ਯਦਾਜ੍ਞਯਾ । ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਾਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯਦ੍ਭਯਾਤ੍ਪਾਤਿ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਉਹ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਭ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ।
ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰਃ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਯਦ੍ਭਯਾਤ੍ । ਸ਼ਿਵੋ ਮृਤ੍ਯੁਞ੍ਜਯਸ਼੍ਚੈਵ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਚ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ
ਕਾਲ, ਅੱਗ ਤੇ ਰੁਦਰ ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਵਾਨਸ੍ਤਿ ਯੋਗੀਸ਼ੋ ਜ੍ਞਾਨਵਿਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਵੈਰਾਗ੍ਯਸਂਯੁਤਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਭਯਾਦ੍ਵਾਤਿ ਪਵਨਃ ਪ੍ਰਵਰਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਮਿਨਾਮ੍ । ਤਪਨਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਪਤਿ ਯਦ੍ਭਯਾਤ੍ਸਨ੍ਤਤਂ ਸਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਲਗਾਤਾਰ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾਜ੍ਞਯਾ ਵਰ੍षਤੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚਰਤਿ ਜਨ੍ਤੁषੁ । ਯਦਾਜ੍ਞਯਾ ਦਹੇਦ੍ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਜਲਮੇਵਂ ਸੁਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਅੱਗ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਠੰਢਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਿਸ਼ੋ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾ ਮਹਾਭੀਤਾ ਯਦਾਜ੍ਞਯਾ । ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਰਾਸ਼ਿਚਕ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚ ਯਦ੍ਭਯੇਨ ਚ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਡਰ ਕੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਭਯਾਤ੍ਫਲਨ੍ਤਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਚ ਯਦ੍ਭਯਾਤ੍ । ਯਦਾਜ੍ਞਾਂ ਤੁ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕਾਲਃ ਕਾਲੇ ਹਰੇਦ੍ਭਯਾਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਰੁੱਖ ਫਲ ਲਾਉਂਦੇ ਤੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸਮਾਂ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਜਲਸ੍ਥਲਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਨ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਯਦਾਜ੍ਞਯਾ । ਅਕਾਲੇ ਨਾਹਰੇਦ੍ਵਿਦ੍ਧਂ ਰਣੇषੁ ਵਿषਮੇषੁ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦੇ। ਗਲਤ ਸਮੇਂ, ਜੰਗ ਜਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਚੋਟ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ।
ਧਤ੍ਤੇ ਵਾਯੁਸ੍ਤੋਯਰਾਸ਼ਿਂ ਤੋਯਂ ਕੂਰ੍ਮਂ ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ । ਕੂਰ੍ਮੋऽਨਨ੍ਤਂ ਸ ਚ ਕ੍ਸ਼ੋਣੀਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ ਸਾ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹਵਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਝੱਲਦੀ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਝੱਲਦਾ ਹੈ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਝੱਲਦਾ ਹੈ, ਅਨੰਤ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਝੱਲਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਝੱਲਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾ ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਮਾਰੂਪਾ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਂ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਯਾ । ਯਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸ੍ਥੀਯਨ੍ਤੇ ਹਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਹਿ
ਉਹ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੈ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਝੱਲਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਯੁਗਾਨਾਮੇਕਸਪ੍ਤਤਿਃ । ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ੇ ਸ਼ਕ੍ਰਪਾਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਦੀ ਉਮਰ ਇਕਹੱਤਰ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਠਾਈਵੀਂ ਵਾਰੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਤਨ 'ਤੇ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦਿਨੈਰ੍ਮਾਸੋ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮਾਭ੍ਯਾਮृਤੁਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ऋਤੁਭਿਃ षਡ੍ਭਿਰੇਵਾਬ੍ਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵੈ ਵਯਃ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੀਹ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇਕ ਰੁੱਤ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਛੇ ਰੁੱਤਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਇਕ ਸਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਇਕ ਸਾਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਨਿਪਾਤੇ ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਨ੍ਮੀਲਨਂ ਹਰੇਃ । ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਨ੍ਮੀਲਨੇ ਤਸ੍ਯ ਲਯਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਿਕਂ ਵਿਦੁਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁਲਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁਲਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮੁਲ਼ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਲਯੇ ਪ੍ਰਾਕृਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਚਰਾਚਰਾਃ । ਲੀਨਾ ਧਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਨਾਭਿਪਙ੍ਕਜੇ
ਮੂਲ ਪ੍ਰਲੈ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੀਵ-ਜੰਤੂ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਵਿਧਾਤਾ ਵੀ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਭੀ ਕਮਲ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ਼ਾਯੀ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਯਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਵਿਲੀਨਾ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਖੀਰ ਸਾਗਰ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨੇ ਸ਼ਿਵੋ ਲੀਨੋ ਜ੍ਞਾਨਾਧੀਸ਼ਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਦੁਰ੍ਗਾਯਾਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਯਾਂ ਵਿਲੀਨਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਆਣਪ ਵਿਚ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ਿਵ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੁਰਗਾ ਵਿਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਾ ਚ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧੌ ਚ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵਤਾ । ਨਾਰਾਯਣਾਂਸ਼ਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਲੀਨੋ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਤਸ੍ਯ ਚ
ਉਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅਕਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹੈ; ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਤੇ ਸਕੰਦ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਾਂਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਦ੍ਬਾਹੌ ਦੇਵਾਧੀਸ਼ੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪਦ੍ਮਾਂਸ਼ਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਦ੍ਮਾਯਾਂ ਸਾ ਰਾਧਾਯਾਂ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਜੋ ਹਿੱਸਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਗਣੇਸ਼ ਹੈ; ਤੇ ਪਦਮਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਪਦਮਾ ਵਿਚ ਤੇ ਰਾਧਾ ਵਿਚ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੁਚਰੀਤ੍ਰਾ।
ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚ ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਯੋषਿਤਃ । ਕृष੍ਣਪ੍ਰਾਣਾਧਿਦੇਵੀ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਵੀ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਉਸ ਵਿਚ ਹਨ; ਉਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਵਲੀਆਂ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਵੇਦਾਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ । ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਾਣੀ ਚ ਜਿਹ੍ਵਾਯਾਂ ਯਸ੍ਯ ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਸਰਸਵਤੀ ਵਿਚ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੀ; ਬੋਲੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਜੀਭ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।