ਏਤਦ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਵਂਸ਼ੋ ਭ੍ਰਾਤृਧਰ੍ਮਵਿਦਾਨਘਾਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਉਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ। ਵਿਅਾਸ਼ ਨੇ, ਜੋ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ।
ਮਨੁਕृਤਂ ਦੇਵੀਸ੍ਤਵਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਨਾਰਾਯਣ ਧਰਾਧਾਰ ਸਰ੍ਵਪਾਲਨਕਾਰਣ । ਭਵਤੋਦੀਰਿਤਂ ਦੇਵੀਚਰਿਤਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਨਾਰਾਯਣ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕਰਤਬ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਯਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ । ਯਦਾਕਾਰੇਣ ਕੁਰੁਤੇ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਹਰ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਅਕਾਰ ਵਿੱਚ ਚਾਹੇ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਦੇਵੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ । ਯਥਾ ਚ ਯੇਨ ਯੇਨੇਹ ਪੂਜਿਤਾ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾਪਿ ਹਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਮਨੋਰਥਾਨ੍ਪੂਰਯਤਿ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਾ । ਤਨ੍ਨਃ ਸ਼ੁਭੂषਮਾਣਾਨਾਂ ਦੇਵੀਚਰਿਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਚੰਗੇ ਲਈ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਕਰਤਬ ਦੱਸੋ।
ਵਰ੍ਣਯਸ੍ਵ ਕृਪਾਸਿਨ੍ਧੋ ਯੇਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੁਖਂ ਮਹਤ੍ । ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਆਕਰ੍ਣਯ ਮਹਰ੍षੇ ਤ੍ਵਂ ਚਰਿਤਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਉਹ ਕਰਤਬ ਵਰਣਨ ਕਰੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣੋ।
ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਿਜਨਨਂ ਮਹਾਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਕਾਰਕਮ੍ । ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਦੀ ਉਤਪਤੀ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਜਨਨੀ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜਸਵੀ — ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।
ਆਵਿਰਾਸੀਨ੍ਨਾਭਿਪਦ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ । ਸ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖ ਆਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਹ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉਗੇ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਚਾਰ ਮੁੱਖਾ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਮਨੁਂ ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵਂ ਨਾਮ ਜਨਯਾਮਾਸ ਮਾਨਸਾਤ੍ । ਸ ਮਾਨਸੋ ਮਨੁਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਸਵਾਯੰਭੂ ਨਾਮਕ ਮਨੂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਮਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਸ਼ਤਰੂਪਾਂ ਚ ਤਤ੍ਪਤ੍ਨੀਂ ਜਜ੍ਞੇ ਧਰ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਸ ਮਨੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਿਨ੍ਧੋਸ਼੍ਚ ਤੀਰੇ ਪਰਮਪਾਵਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਮੂਰਤ ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਨੂੰ ਵੀ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਮਨੂ ਨੇ, ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ,
ਦੇਵੀਮਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਮਹਾਭਾਗ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਾਮ੍ । ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਚ ਮृਣ੍ਮਯੀਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਧਾਯ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਮਹਾਂ ਭਾਗ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਉਪਾਸਤੇ ਸ੍ਮ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਾਗ੍ਭਵਂ ਸ ਜਪਨ੍ ਰਹਃ । ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਜਿਤਸ਼੍ਵਾਸੋ ਨਿਯਮਵ੍ਰਤਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਗੁਪਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਾਗਭਵ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ, ਸਾਸਾਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ, ਤੇ ਨਿਯਮ-ਵ੍ਰਤਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਏਕਪਾਦੇਨ ਸਨ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ ਧਰਾਯਾਮਨਿਸ਼ਂ ਸ੍ਥਿਰਃ । ਸ਼ਤਵਰ੍षਂ ਜਿਤਃ ਕਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਇਕ ਪੈਰ 'ਤੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਸੋ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲਈ।
ਜੇ ਸ੍ਥਾਵਰਤਾਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਣੌ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਹृਦਿ । ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤਪਸਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਜਗਨ੍ਮਯੀ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਅਡੋਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੀ ਮੂਰਤ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰਂ ਵਰਯ ਭੂਮਿਪ । ਤਤ ਆਨਨ੍ਦਜਨਕਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਬੋਲ ਆਖੇ: 'ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਰ ਚਾਹੁਂ, ਲੈ ਲੈ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ,
ਵਰਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ ਹृਤ੍ਸ੍ਥਾਨ੍ ਵਰਾਨਮਰਦੁਰ੍ਲਭਾਨ੍ । ਮਨੁਰੁਵਾਚ ਜਯ ਦੇਵਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਜਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਿਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ, ਅਮਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਵਰ ਲਏ। ਮਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।'
ਮਾਨ੍ਯੇ ਪੂਜ੍ਯੇ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰਿ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਙ੍ਗਲੇ । ਤ੍ਵਤ੍ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਾਵਲੋਕੇਨ ਪਦ੍ਮਭੂਃ ਸृਜਤੇ ਜਗਤ੍
ਮਾਨਯੋਗ, ਪੂਜਯੋਗ, ਜਗਤ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੁਭ — ਤੇਰੇ ਨੈਣਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਨਾਲ, ਕਮਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਦਾ ਹੈ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਃ ਪਾਲਯਤ੍ਯੇਵ ਹਰਃ ਸਂਹਰਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸ਼ਚੀਪਤਿਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਕ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸਕੋ ਭਵਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਵੈਕੁੰਠ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰਾ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯੇਵ ਦਣ੍ਡੇਨ ਚ ਪਰੇਤਰਾਟ੍ । ਯਾਦਸਾਮਧਿਪਃ ਪਾਸ਼ੀ ਪਾਲਨਂ ਮਾਦृਸ਼ਾਮਪਿ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੰਡ ਦੇ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਲ-ਜੰਤੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪਾਸ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰੁਤੇ ਸ ਕੁਬੇਰੋऽਪਿ ਨਿਧੀਨਾਂ ਪਤਿਰਵ੍ਯਯਃ । ਹੁਤਭੁਙ੍ਨੈਰ੍ऋਤੋ ਵਾਯੁਰੀਸ਼ਾਨਃ ਸ਼ੇष ਏਵ ਚ
ਕੁਬੇਰ, ਜੋ ਨਿਧੀਆਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਨੈਰਿਤ, ਵਾਯੂ, ਈਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਵੀ।
ਤ੍ਵਦਂਸ਼ਸਮ੍ਭਵਾ ਏਵ ਤ੍ਵਚ੍ਛਕ੍ਤਿਪਰਿਬृਂਹਿਤਾਃ । ਅਥਾਪਿ ਯਦਿ ਮੇ ਦੇਵਿ ਵਰੋ ਦੇਯੋऽਸ੍ਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਉਹ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਮਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਦੇਵੀ, ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਵਰ ਦੇਣਾ ਹੈ,
ਤਦਾ ਪ੍ਰਹ੍ਵਾਃ ਸਰ੍ਗਕਾਰ੍ਯੇ ਵਿਘ੍ਨਾ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਮੇ ਸ਼ਿਵੇ । ਵਾਗ੍ਭਵਸ੍ਯਾਪਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯੇ ਕੇਚਿਦੁਪਸੇਵਿਨਃ
ਤਾਂ, ਸ਼ੁਭੇ, ਮੇਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ। ਜਿਹੜੇ ਵਾਗਭਵ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਤੇषਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸਤ੍ਵਰਾਪਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਜਾਯਤਾਮਪਿ । ਯੇ ਸਂਵਾਦਮਿਮਂ ਦੇਵਿ ਪਠਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰਾਵਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਸਫਲਤਾ ਜਲਦੀ ਮਿਲੇ। ਤੇ ਜਿਹੜੇ, ਦੇਵੀ, ਇਹ ਸੰਵਾਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਤੇषਾਂ ਲੋਕੇ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤੀ ਸੁਲਭੇ ਭਵਤਾਂ ਸ਼ਿਵੇ । ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤ੍ਵਂ ਭਵਤੁ ਵਕ੍ਤृਤ੍ਵਂ ਸੌष੍ਠਵਂ ਤਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਸ਼ੁਭੇ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਤੇ ਕਮਾਲ ਦੀ ਕਲਾ ਵੀ ਮਿਲੇ।
ਜ੍ਞਾਨਸਿਦ੍ਧਿਃ ਕਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਸਂਸਿਦ੍ਧਿਰਪਿ ਚਾਸ੍ਤੁ ਹਿ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਜਾਯੇਦਿਤ੍ਯੇਵ ਮੇ ਵਚਃ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਕਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬੀ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ।
ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋਪਾਖ੍ਯਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਭੂਮਿਪਾਲ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਤਤ੍ਤੇ ਦਦਾਮਿ ਮਨੁਜਾਧਿਪ
ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਹੋਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ।
ਅਹਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਨਾਸ਼ਨਾਮੋਘਵਿਕ੍ਰਮਾ । ਵਾਗ੍ਭਵਸ੍ਯ ਜਪੇਨੈਵ ਤਪਸਾ ਤੇ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਦੇ ਫੇਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਤੇਰੀ ਵਾਗਭਵ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਜਪ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾ ਵਂਸ਼ਕਰਾ ਅਪਿ । ਮਯਿ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਦृਢਾ ਵਤ੍ਸ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਸਤ੍ਪਦੇ ਭਵੇਤ੍
ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ; ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੱਕੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤੂੰ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾਵੇਂ।
ਏਵਂ ਵਰਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵੀ ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤੁ ਮਨੋਰੇਵ ਜਗਾਮ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੂ ਦੇ ਵੇਖਦੇ-ਵੇਖਦੇ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ।
ਯੋऽਸੌ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਚਲੋ ਰੁਦ੍ਧਃ ਕੁਮ੍ਭੋਦ੍ਭਵਮਹਰ੍षਿਣਾ । ਭਾਨੁਮਾਰ੍ਗਾਵਰੋਧਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਗਗਨਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੂੰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਮਹਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ।