ਯਸ੍ਯਾਨਾਸ੍ਥਾ ਵੇਦਵਾਕ੍ਯੇ ਮਨ੍ਦਂ ਹਸਤਿ ਸਂਤਤਮ੍ । ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਹੀਨਸ਼੍ਚ ਸਦ੍ਵਾਕ੍ਯਪਰਨਿਨ੍ਦਕਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਦੇ ਬਚਨਾਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਧੂਮ੍ਰਾਨ੍ਧੇ ਚ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਧੂਮ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਜਲਜਨ੍ਤੁਰ੍ਭਵੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਕ੍ਰਮੇਣ ਚ
—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਤੇ ਸੌ ਸਾਲ ਧੂੰਆਂ ਖਾਏ, ਉਹ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਸ੍ਯਜਾਤਿਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਯਃ ਕਰੋਤ੍ਯੁਪਹਾਸਂ ਚ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਯੋਰ੍ਧਨੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮੱਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਦਸ਼ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਦਸ਼ਾਪਰਾਨ੍ । ਸੋऽਯਂ ਯਾਤਿ ਚ ਧੂਮ੍ਰਾਨ੍ਧਂ ਧੂਮ੍ਰਧ੍ਵਾਨ੍ਤਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
—ਉਹ ਦਸ ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੇ ਦਸ ਅਗਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਕੇ, ਧੂੰਆਂ-ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧੂੰਆਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਧੂਮ੍ਰਕ੍ਲਿष੍ਟੋ ਧੂਮ੍ਰਭੋਜੀ ਵਸੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍ । ਤਤੋ ਮੂषਕਜਾਤਿਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਭਾਰਤੇ
ਧੂੰਆਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਧੂੰਆਂ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਉਥੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਚੂਹਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਾਨਾਵਿਧਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਜਾਤਯਃ ਕृਮਿਜਾਤਿਭਿਃ । ਤਤੋ ਨਾਨਾਵਿਧਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਪਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਨਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ, ਫਿਰ ਕੀੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰੋ ਦੈਵਜ੍ਞਜੀਵੀ ਚ ਵੈਦ੍ਯਜੀਵੀ ਚਿਕਿਤ੍ਸਕਃ । ਲਾਕ੍ਸ਼ਾਲੋਹਾਦਿਵ੍ਯਾਪਾਰੀ ਰਸਾਦਿਵਿਕ੍ਰਯੀ ਚ ਯਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋਤਸ਼ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ, ਦਵਾਈ ਨਾਲ, ਇਲਾਜ ਨਾਲ, ਲਾਕ ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਵਪਾਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਰਸ ਆਦਿ ਵੇਚਣ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਯਾਤਿ ਨਾਗਵੇष੍ਟਂ ਚ ਨਾਗੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤਮੇਵ ਚ । ਵਸੇਤ੍ਸ ਲੋਮਮਾਨਾਬ੍ਦਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਾਗਪਾਸ਼ਿਤਃ
—ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਜਕੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਾਨਾਵਿਧਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਜਾਤਯਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਨਰਃ । ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸ ਗਣਕੋ ਵੈਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਜੋਤਸ਼ੀ ਜਾਂ ਵੈਦ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਗੋਪਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਕਾਰਸ਼੍ਚ ਰਙ੍ਗਕਾਰਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਨਿ ਚ ਕੁਣ੍ਡਾਨਿ ਕਥਿਤਾਨਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਗੋਪਾਲ, ਕਾਰਿਗਰ, ਫਿਰ ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਪਤਿਵਰਤਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੁੰਡਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਚਾਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਣਿ ਸਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ । ਸਨ੍ਤਿ ਪਾਤਕਿਨਸ੍ਤੇषੁ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਭੋਗਿਨਃ । ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਨਾਨਾਯੋਨਿਂ ਚ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਉਥੇ ਹੋਰ ਅਣਜਾਣੇ, ਛੋਟੇ ਕੁੰਡ ਵੀ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ?
ਦੇਵਪੂਜਨਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਰਿष੍ਟਨਿਵृਤ੍ਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯੁਵਾਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਮਹਾਭਾਗ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗ । ਨਾਨਾਪੁਰਾਣੇਤਿਹਾਸੇ ਯਤ੍ਸਾਰਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ—
ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਾਰਭੂਤਂ ਯਤ੍ਸਰ੍ਵੇष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਮਤਮ੍ । ਕਰ੍ਮਚ੍ਛੇਦਬੀਜਰੂਪਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸੁਖਦਂ ਨृਣਾਮ੍
ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਧਰਮਰਾਜ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਵੇਦ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸੋ।
ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਦਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਕਾਰਣਮ੍ । ਭਯਂ ਦੁਃਖਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੇਨ ਵੈ ਸਰ੍ਵਮਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕੁਣ੍ਡਾਨਿ ਤੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇषੁ ਨੈਵ ਪਤਨ੍ਤਿ ਚ । ਨ ਭਵੇਦ੍ਯੇਨ ਜਨ੍ਮਾਦਿ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਵਦ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਲਈ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕ ਨਾ ਡਰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਦੁੱਖ—
ਕਿਮਾਕਾਰਾਣਿ ਕੁਣ੍ਡਾਨਿ ਤਾਨਿ ਵਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਨਿ ਚ । ਕੇ ਚ ਕੇਨੈਵ ਰੂਪੇਣ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪਾਪਿਨਃ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਕੁੰਡ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਜਨਮ ਆਦਿ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਰਮ ਹੁਣ ਦੱਸੋ।
ਸ੍ਵਦੇਹੇ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤੇ ਯਾਤਿ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਂ ਨਰਃ । ਕੇਨ ਦੇਹੇਨ ਵਾ ਭੋਗਂ ਕਰੋਤਿ ਚ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਕਿਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ?
ਸੁਚਿਰਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਭੋਗੇਨ ਕਥਂ ਦੇਹੋ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਦੇਹੋ ਵਾ ਕਿਂਵਿਧੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ? ਉਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾ ਦੇ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਹਰਿਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ । ਕਥਾਂ ਕਥਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧਨਿਕृਨ੍ਤਨੀਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟਣ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਉਵਾਚ ਵਤ੍ਸੇ ਚਤੁਰ੍षੁ ਵੇਦੇषੁ ਧਰ੍ਮੇषੁ ਸਂਹਿਤਾਸੁ ਚ । ਪੁਰਾਣੇष੍ਵਿਤਿਹਾਸੇषੁ ਪਾਞ੍ਚਰਾਤ੍ਰਾਦਿਕੇषੁ ਚ
ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁੱਤ, ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ, ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਅਤੇ ਪਾਂਚਰਾਤ੍ਰ ਆਦਿ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ,
ਅਨ੍ਯੇषੁ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਵੇਦਾਙ੍ਗੇषੁ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤੇ । ਸਰ੍ਵੇष੍ਟਂ ਸਾਰਭੂਤਂ ਚ ਪਞ੍ਚਦੇਵਾਨੁਸੇਵਨਮ੍
ਹੋਰ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਸਭ ਦਾ ਸਾਰ ਪੰਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਵ੍ਯਾਧਿਸ਼ੋਕਸਨ੍ਤਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਰੂਪਂ ਚ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਕਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਜਨਮ, ਮੌਤ, ਬੁਢਾਪਾ, ਰੋਗ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਆਨੰਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਕਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੀਨਾਂ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵਤਾਰਣਮ੍ । ਭਕ੍ਤਿਵृਕ੍ਸ਼ਾਙ੍ਕੁਰਕਰਂ ਕਰ੍ਮਵृਕ੍ਸ਼ਨਿਕृਨ੍ਤਨਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਨਰਕ ਦੀ ਨਦੀ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਕਲੀ ਉਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਸੋਪਾਨਮਿਦਮਵਿਨਾਸ਼ਪਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਸਾਲੋਕ੍ਯਸਾਰ੍ष੍ਟਿਸਾਰੂਪ੍ਯਸਾਮੀਪ੍ਯਾਦਿਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਪੜਾਅ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਵਸਥਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਲੋਕ, ਸਾਰਸ਼ਟੀ, ਸਾਰੂਪ, ਸਾਮੀਪ ਆਦਿ ਸ਼ੁਭ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਣ੍ਡਾਨਿ ਯਮਦੂਤੈਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਸਦਾ ਸ਼ੁਭੇ । ਨ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਚ ਪਞ੍ਚਦੇਵਾਰ੍ਚਕਾ ਨਰਾਃ
ਕੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਸਦਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸ਼ੁਭੇ; ਪਰ ਪੰਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਦੇਵੀਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾ ਯੇ ਤੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਮਾਲਯਮ੍ । ਯਾਨ੍ਤਿ ਯੇ ਹਰਿਤੀਰ੍ਥਂ ਵਾ ਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਹਰਿਵਾਸਰਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਦੇਵੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਆਲਯ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰਣਮਨ੍ਤਿ ਹਰਿਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਰ੍ਯਰ੍ਚਾਂ ਕਲ੍ਪਯਨ੍ਤਿ ਚ । ਨ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇऽਪਿ ਘੋਰਾਂ ਚ ਮਮ ਸਂਯਮਿਨੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਸਯਮਿਨੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧਿਪੂਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਚਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਨਿਵृਤ੍ਤਿਂ ਨੈਵ ਲਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵੀਸੇਵਾਂ ਵਿਨਾ ਨਰਾਃ
ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਆਚਾਰ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾਚਾਰਾਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਲੋਕਂ ਚ ਦੁਰ੍ਦृਸ਼ਾ ਮਮ ਕਿਙ੍ਕਰਾਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਭਿਆਨਕ ਦੂਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਭੀਤਾਃ ਸ਼ਿਵੋਪਾਸਕੇਭ੍ਯੋ ਵੈਨਤੇਯਾਦਿਵੋਰਗਾਃ । ਸ੍ਵਦੂਤਂ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਂ ਚ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਵਾਰਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੈਨਤੇਯ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਪ ਡਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਾਸ਼ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।