ਭੀष੍ਮੇਣ ਪੂਜਿਤਃ ਕਾਮਂ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾ ਚ ਮਾਨਿਤਃ । ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਧੂਮੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵਾਪਰਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਤਯਵਤੀ ਨੇ ਵੀ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਮুনি ਉਥੇ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮੁਨਿਂ ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਧੁਨਾ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਤਵ ਵੀਰ੍ਯਜਮ੍
ਮਾਂ ਨੇ ਮুনি ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ।'
ਵ੍ਯਾਸਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਮਾਤੁਰਾਪ੍ਤਵਾਕ੍ਯਮਮਨ੍ਯਤ । ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ऋਤੁਕਾਲਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਵਿਅਾਸ਼ ਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ। 'ਓਮ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਅਮ੍ਬਿਕਾ ਚ ਯਦਾ ਸ੍ਨਾਤਾ ਨਾਰੀ ऋਤੁਮਤੀ ਤਦਾ । ਸਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਪੁਤ੍ਰਮਸੂਤਾਨ੍ਧਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰੁਤ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਮুনি ਨਾਲ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੰਧਾ ਸੀ।
ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਧਂ ਚ ਸੁਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਪਿ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਂ ਚ ਵਧੂਮਾਹ ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਸ਼ੁ ਵੈ
ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੰਧਾ ਹੋਇਆ, ਸਤਯਵਤੀ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਦੂਜੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਰੰਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ।'
ऋਤੁਕਾਲੇऽਥ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਸਹ ਸਙ੍ਗਤਾ । ਤਥਾ ਚਾਮ੍ਬਾਲਿਕਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਗਰ੍ਭਂ ਨਾਰੀ ਦਧਾਰ ਸਾ
ਜਦੋਂ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਦੀ ਰੁਤ ਆਈ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਿਅਾਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸੋऽਪਿ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਸੁਤੋ ਜਾਤੋ ਰਾਜ੍ਯਯੋਗ੍ਯੋ ਨ ਸਮ੍ਮਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਵਰ੍षਾਨ੍ਤੇ ਚ ਪੁਨਰ੍ਵਧੂਮ੍
ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡੂ, ਜਨਮਿਆ ਜੋ ਰਾਜ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ ਪਰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਫਿਰ ਵਧੂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ।
ਆਹੂਯ ਚ ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਸਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਾ ਸ਼ਯਨਾਗਾਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਅਾਸ਼ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ ਅਤੇ ਮੰਗ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਧੂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੇਜ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ।
ਨ ਗਤਾ ਚ ਵਧੂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇष੍ਯਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਤਯਾ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਦੁਰੋ ਜਾਤੋ ਦਾਸ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮਾਂਸ਼ਤਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਪਰ ਵਧੂ ਉਥੇ ਨਾ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਦਾਸੀ ਤੋਂ ਵਿਦੁਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਦਯਸ੍ਤ੍ਰਯਃ । ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਾ ਮਹਾਵੀਰਾ ਵਂਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਣਹੇਤਵੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਅਾਸ਼ ਨੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ—ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਦਿ—ਜਨਮਾਏ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਸਨ।
ਏਤਦ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਵਂਸ਼ੋ ਭ੍ਰਾਤृਧਰ੍ਮਵਿਦਾਨਘਾਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਉਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ। ਵਿਅਾਸ਼ ਨੇ, ਜੋ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ।
ਮਨੁਕृਤਂ ਦੇਵੀਸ੍ਤਵਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਨਾਰਾਯਣ ਧਰਾਧਾਰ ਸਰ੍ਵਪਾਲਨਕਾਰਣ । ਭਵਤੋਦੀਰਿਤਂ ਦੇਵੀਚਰਿਤਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਨਾਰਾਯਣ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕਰਤਬ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਯਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ । ਯਦਾਕਾਰੇਣ ਕੁਰੁਤੇ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਹਰ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਅਕਾਰ ਵਿੱਚ ਚਾਹੇ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਨ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਦੇਵੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ । ਯਥਾ ਚ ਯੇਨ ਯੇਨੇਹ ਪੂਜਿਤਾ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾਪਿ ਹਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਮਨੋਰਥਾਨ੍ਪੂਰਯਤਿ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਾ । ਤਨ੍ਨਃ ਸ਼ੁਭੂषਮਾਣਾਨਾਂ ਦੇਵੀਚਰਿਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਚੰਗੇ ਲਈ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਕਰਤਬ ਦੱਸੋ।
ਵਰ੍ਣਯਸ੍ਵ ਕृਪਾਸਿਨ੍ਧੋ ਯੇਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੁਖਂ ਮਹਤ੍ । ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਆਕਰ੍ਣਯ ਮਹਰ੍षੇ ਤ੍ਵਂ ਚਰਿਤਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਉਹ ਕਰਤਬ ਵਰਣਨ ਕਰੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣੋ।
ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਿਜਨਨਂ ਮਹਾਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਕਾਰਕਮ੍ । ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਦੀ ਉਤਪਤੀ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਜਨਨੀ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜਸਵੀ — ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।
ਆਵਿਰਾਸੀਨ੍ਨਾਭਿਪਦ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ । ਸ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖ ਆਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਹ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉਗੇ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਚਾਰ ਮੁੱਖਾ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਮਨੁਂ ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵਂ ਨਾਮ ਜਨਯਾਮਾਸ ਮਾਨਸਾਤ੍ । ਸ ਮਾਨਸੋ ਮਨੁਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਸਵਾਯੰਭੂ ਨਾਮਕ ਮਨੂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਮਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਸ਼ਤਰੂਪਾਂ ਚ ਤਤ੍ਪਤ੍ਨੀਂ ਜਜ੍ਞੇ ਧਰ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਸ ਮਨੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਸਿਨ੍ਧੋਸ਼੍ਚ ਤੀਰੇ ਪਰਮਪਾਵਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਮੂਰਤ ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਨੂੰ ਵੀ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਮਨੂ ਨੇ, ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ,
ਦੇਵੀਮਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਮਹਾਭਾਗ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਾਮ੍ । ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਚ ਮृਣ੍ਮਯੀਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਧਾਯ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਮਹਾਂ ਭਾਗ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਉਪਾਸਤੇ ਸ੍ਮ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਾਗ੍ਭਵਂ ਸ ਜਪਨ੍ ਰਹਃ । ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਜਿਤਸ਼੍ਵਾਸੋ ਨਿਯਮਵ੍ਰਤਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਗੁਪਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਾਗਭਵ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ, ਸਾਸਾਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ, ਤੇ ਨਿਯਮ-ਵ੍ਰਤਾਂ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਏਕਪਾਦੇਨ ਸਨ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ ਧਰਾਯਾਮਨਿਸ਼ਂ ਸ੍ਥਿਰਃ । ਸ਼ਤਵਰ੍षਂ ਜਿਤਃ ਕਾਮਃ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਇਕ ਪੈਰ 'ਤੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਸੋ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲਈ।
ਜੇ ਸ੍ਥਾਵਰਤਾਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਣੌ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਹृਦਿ । ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤਪਸਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਜਗਨ੍ਮਯੀ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਅਡੋਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੀ ਮੂਰਤ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰਂ ਵਰਯ ਭੂਮਿਪ । ਤਤ ਆਨਨ੍ਦਜਨਕਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਬੋਲ ਆਖੇ: 'ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਰ ਚਾਹੁਂ, ਲੈ ਲੈ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ,
ਵਰਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ ਹृਤ੍ਸ੍ਥਾਨ੍ ਵਰਾਨਮਰਦੁਰ੍ਲਭਾਨ੍ । ਮਨੁਰੁਵਾਚ ਜਯ ਦੇਵਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਜਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਿਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ, ਅਮਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਵਰ ਲਏ। ਮਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੀ ਜੈ ਹੋ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।'
ਮਾਨ੍ਯੇ ਪੂਜ੍ਯੇ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰਿ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਙ੍ਗਲੇ । ਤ੍ਵਤ੍ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਾਵਲੋਕੇਨ ਪਦ੍ਮਭੂਃ ਸृਜਤੇ ਜਗਤ੍
ਮਾਨਯੋਗ, ਪੂਜਯੋਗ, ਜਗਤ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੁਭ — ਤੇਰੇ ਨੈਣਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਨਾਲ, ਕਮਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਦਾ ਹੈ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਃ ਪਾਲਯਤ੍ਯੇਵ ਹਰਃ ਸਂਹਰਤੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸ਼ਚੀਪਤਿਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਕ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸਕੋ ਭਵਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਵੈਕੁੰਠ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਰਾ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯੇਵ ਦਣ੍ਡੇਨ ਚ ਪਰੇਤਰਾਟ੍ । ਯਾਦਸਾਮਧਿਪਃ ਪਾਸ਼ੀ ਪਾਲਨਂ ਮਾਦृਸ਼ਾਮਪਿ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੰਡ ਦੇ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਲ-ਜੰਤੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪਾਸ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰੁਤੇ ਸ ਕੁਬੇਰੋऽਪਿ ਨਿਧੀਨਾਂ ਪਤਿਰਵ੍ਯਯਃ । ਹੁਤਭੁਙ੍ਨੈਰ੍ऋਤੋ ਵਾਯੁਰੀਸ਼ਾਨਃ ਸ਼ੇष ਏਵ ਚ
ਕੁਬੇਰ, ਜੋ ਨਿਧੀਆਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਨੈਰਿਤ, ਵਾਯੂ, ਈਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਵੀ।