ਨ ਪਾਲਯੇਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਚ ਸ ਚ ਜ੍ਵਾਲਾਮੁਖਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਮਿਤ੍ਰਦ੍ਰੋਹੀ ਕृਤਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਕਃ
ਜੇ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜਵਾਲਾਮੁਖਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਹੈ ਜਾਂ ਭਰੋਸਾ ਤੋੜਦਾ ਹੈ—
ਮਿਥ੍ਯਾਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯਪ੍ਰਦਸ਼੍ਚੈਵ ਸ ਚ ਜ੍ਵਾਲਾਮੁਖਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਏਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵਸਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜਵਾਲਾਮੁਖਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਉੱਥੇ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾਙ੍ਗਾਰਪ੍ਰਦਗ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਮਮ ਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਾਃ । ਚਾਣ੍ਡਾਲਸ੍ਤੁਲਸੀਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਅੰਗਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਪਿੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਜੇ ਚੰਡਾਲ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੋ ਗਙ੍ਗਾਜਲਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੀ ਪਞ੍ਚਜਨ੍ਮ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਸ਼ਿਲਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੀ ਵਿਟ੍ਕृਮਿਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਜੇ ਮਲੇਛ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ ਗੰਦ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁੰਦਰੋ—
ਅਰ੍ਚਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕृਮਿਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿ । ਦਕ੍ਸ਼ਹਸ੍ਤਪ੍ਰਦਾਤਾ ਚ ਸਰ੍ਪਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਜੇ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਦੇ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੱਪ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹੀਨੋ ਮਾਨਵਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਮਿਥ੍ਯਾਵਾਦੀ ਦੇਵਗृਹੇ ਦੇਵਲਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਦੇਵਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਦਿਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਕਾਰੀ ਚ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਜਾਤਿਰ੍ਭਵੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਤਤੋ ਭਵੇਚ੍ਚ ਮੂਕਃ ਸ ਬਧਿਰਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬਾਘ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗੂੰਗਾ ਤੇ ਬਹਿਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਯਾਹੀਨੋ ਬਨ੍ਧੁਹੀਨੋ ਵਂਸ਼ਹੀਨਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਮਿਤ੍ਰਦ੍ਰੋਹੀ ਚ ਨਕੁਲਃ ਕृਤਘ੍ਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗਣ੍ਡਕਃ
ਜੋ ਪਤਨੀ ਤੋਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਵੇ—ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਕੁਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਘਨ ਗੰਡਕਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤੀ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਭਾਰਤੇ । ਮਿਥ੍ਯਾਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯੇ ਮਣ੍ਡੂਕਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬੱਘ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਮੰਡੂਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਸਪ੍ਤਾਪਰਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਹਨ੍ਤਿ ਚਾਤ੍ਮਨਃ । ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਜਡਤ੍ਵੇਨ ਯੁਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਲੜੀ ਦੇ ਸੱਤ ਪੂਰਵਜਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਅਗਲੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਨਾਸ੍ਥਾ ਵੇਦਵਾਕ੍ਯੇ ਮਨ੍ਦਂ ਹਸਤਿ ਸਂਤਤਮ੍ । ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਹੀਨਸ਼੍ਚ ਸਦ੍ਵਾਕ੍ਯਪਰਨਿਨ੍ਦਕਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਦ ਦੇ ਬਚਨਾਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਧੂਮ੍ਰਾਨ੍ਧੇ ਚ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਧੂਮ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਜਲਜਨ੍ਤੁਰ੍ਭਵੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਕ੍ਰਮੇਣ ਚ
—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਤੇ ਸੌ ਸਾਲ ਧੂੰਆਂ ਖਾਏ, ਉਹ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਸ੍ਯਜਾਤਿਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਯਃ ਕਰੋਤ੍ਯੁਪਹਾਸਂ ਚ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਯੋਰ੍ਧਨੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮੱਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਸ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਦਸ਼ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਦਸ਼ਾਪਰਾਨ੍ । ਸੋऽਯਂ ਯਾਤਿ ਚ ਧੂਮ੍ਰਾਨ੍ਧਂ ਧੂਮ੍ਰਧ੍ਵਾਨ੍ਤਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
—ਉਹ ਦਸ ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੇ ਦਸ ਅਗਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਕੇ, ਧੂੰਆਂ-ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧੂੰਆਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਧੂਮ੍ਰਕ੍ਲਿष੍ਟੋ ਧੂਮ੍ਰਭੋਜੀ ਵਸੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍ । ਤਤੋ ਮੂषਕਜਾਤਿਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਭਾਰਤੇ
ਧੂੰਆਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਧੂੰਆਂ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਉਥੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਚੂਹਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਾਨਾਵਿਧਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਜਾਤਯਃ ਕृਮਿਜਾਤਿਭਿਃ । ਤਤੋ ਨਾਨਾਵਿਧਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਪਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਨਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ, ਫਿਰ ਕੀੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰੋ ਦੈਵਜ੍ਞਜੀਵੀ ਚ ਵੈਦ੍ਯਜੀਵੀ ਚਿਕਿਤ੍ਸਕਃ । ਲਾਕ੍ਸ਼ਾਲੋਹਾਦਿਵ੍ਯਾਪਾਰੀ ਰਸਾਦਿਵਿਕ੍ਰਯੀ ਚ ਯਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋਤਸ਼ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ, ਦਵਾਈ ਨਾਲ, ਇਲਾਜ ਨਾਲ, ਲਾਕ ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਵਪਾਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਰਸ ਆਦਿ ਵੇਚਣ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਯਾਤਿ ਨਾਗਵੇष੍ਟਂ ਚ ਨਾਗੈਰ੍ਵੇष੍ਟਿਤਮੇਵ ਚ । ਵਸੇਤ੍ਸ ਲੋਮਮਾਨਾਬ੍ਦਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਾਗਪਾਸ਼ਿਤਃ
—ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਜਕੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਨਾਨਾਵਿਧਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਜਾਤਯਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਨਰਃ । ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸ ਗਣਕੋ ਵੈਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਜੋਤਸ਼ੀ ਜਾਂ ਵੈਦ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਗੋਪਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਕਾਰਸ਼੍ਚ ਰਙ੍ਗਕਾਰਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਨਿ ਚ ਕੁਣ੍ਡਾਨਿ ਕਥਿਤਾਨਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਗੋਪਾਲ, ਕਾਰਿਗਰ, ਫਿਰ ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਪਤਿਵਰਤਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੁੰਡਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਚਾਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਣਿ ਸਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ । ਸਨ੍ਤਿ ਪਾਤਕਿਨਸ੍ਤੇषੁ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਭੋਗਿਨਃ । ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਨਾਨਾਯੋਨਿਂ ਚ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਉਥੇ ਹੋਰ ਅਣਜਾਣੇ, ਛੋਟੇ ਕੁੰਡ ਵੀ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ?
ਦੇਵਪੂਜਨਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਰਿष੍ਟਨਿਵृਤ੍ਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯੁਵਾਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਮਹਾਭਾਗ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗ । ਨਾਨਾਪੁਰਾਣੇਤਿਹਾਸੇ ਯਤ੍ਸਾਰਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ—
ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਾਰਭੂਤਂ ਯਤ੍ਸਰ੍ਵੇष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਮਤਮ੍ । ਕਰ੍ਮਚ੍ਛੇਦਬੀਜਰੂਪਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸੁਖਦਂ ਨृਣਾਮ੍
ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਧਰਮਰਾਜ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਵੇਦ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸੋ।
ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਦਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਕਾਰਣਮ੍ । ਭਯਂ ਦੁਃਖਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੇਨ ਵੈ ਸਰ੍ਵਮਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਕੁਣ੍ਡਾਨਿ ਤੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇषੁ ਨੈਵ ਪਤਨ੍ਤਿ ਚ । ਨ ਭਵੇਦ੍ਯੇਨ ਜਨ੍ਮਾਦਿ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਵਦ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਲਈ ਸ਼ੁਭਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕ ਨਾ ਡਰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਦੁੱਖ—
ਕਿਮਾਕਾਰਾਣਿ ਕੁਣ੍ਡਾਨਿ ਤਾਨਿ ਵਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਨਿ ਚ । ਕੇ ਚ ਕੇਨੈਵ ਰੂਪੇਣ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪਾਪਿਨਃ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਕੁੰਡ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਜਨਮ ਆਦਿ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਕਰਮ ਹੁਣ ਦੱਸੋ।
ਸ੍ਵਦੇਹੇ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤੇ ਯਾਤਿ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਂ ਨਰਃ । ਕੇਨ ਦੇਹੇਨ ਵਾ ਭੋਗਂ ਕਰੋਤਿ ਚ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਕਿਸ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ?
ਸੁਚਿਰਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਭੋਗੇਨ ਕਥਂ ਦੇਹੋ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਦੇਹੋ ਵਾ ਕਿਂਵਿਧੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ? ਉਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾ ਦੇ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਹਰਿਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ । ਕਥਾਂ ਕਥਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਕਰ੍ਮਬਨ੍ਧਨਿਕृਨ੍ਤਨੀਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟਣ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਉਵਾਚ ਵਤ੍ਸੇ ਚਤੁਰ੍षੁ ਵੇਦੇषੁ ਧਰ੍ਮੇषੁ ਸਂਹਿਤਾਸੁ ਚ । ਪੁਰਾਣੇष੍ਵਿਤਿਹਾਸੇषੁ ਪਾਞ੍ਚਰਾਤ੍ਰਾਦਿਕੇषੁ ਚ
ਧਰਮ ਰਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁੱਤ, ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ, ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਅਤੇ ਪਾਂਚਰਾਤ੍ਰ ਆਦਿ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ,