ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਾਤਨਾਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ । ਤਿਤ੍ਤਿਰਿਃ ਕੁਲਟਾਗਾਮੀ ਧृष੍ਟਾਗਾਮੀ ਚ ਵਾਯਸਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰ ਖਾ ਕੇ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਕੁਲਟਾ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਤਿਤਰੀ, ਧਰਸ਼ਿਨੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਕਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਕਿਲਃ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਗਾਮੀ ਵੇਸ਼੍ਯਾਗਾਮੀ ਵृਕਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਪੁਙ੍ਗੀਗਾਮੀ ਸੂਕਰਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਨਿ ਭਾਰਤੇ
ਪੁੰਸ਼ਚਲੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਕੋਕਿਲ, ਵੇਸ਼ਿਆ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਭੇੜੀਆ, ਪੁੰਗੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੂਅਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਵੇਸ਼੍ਯਾਪ੍ਰਗਾਮੀ ਚ ਜਾਯਤੇ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀਤਰੁਃ । ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਹੀਨਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰਹਣੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਯੋਃ
ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗ੍ਰਹਣ ਵੇਲੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰੁਨ੍ਤੁਦਂ ਸ ਯਾਤ੍ਯੇਵਾਪ੍ਯਨ੍ਨਮਾਨਾਬ੍ਦਮੇਵ ਚ । ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਾਨਵਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਦਰੇ ਰੋਗਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਅਰੁੰਤੁਦਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਪੇਟ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਲ੍ਮਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਾਣਸ਼੍ਚ ਦਨ੍ਤਹੀਨਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਵਾਕ੍ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਂ ਸ੍ਵਕਨ੍ਯਾਂ ਚ ਯੋऽਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦਾਤਿ ਚ
ਉਹ ਗਲ੍ਹਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲਾ, ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਆਪਣੀ ਵਚਨ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵਸੇਤ੍ਪਾਂਸੁਕੁਣ੍ਡੇ ਚ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਸ਼ਤਵਤ੍ਸਰਮ੍ । ਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਹਾਰੀ ਯਃ ਸਾਧ੍ਵਿ ਪਾਂਸੁਵੇष੍ਟੇ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਕਮ੍
ਉਹ ਰੇਤ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਥੋਂ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ; ਜੋ ਕਿਸੇ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਵਸੇਚ੍ਛਰਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਮਮ ਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼ਿਵਲਿਙ੍ਗਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸੈਜ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ਪਾਪਾਚ੍ਛੂਲਪ੍ਰੋਤਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ਼੍ਵਾਪਦਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਡਰਾਉਣਾ ਥਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਦ੍ਦੇਵਲਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਕਰੋਤਿ ਕੁਣ੍ਠਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਯਦ੍ਭਿਯਾ ਕਮ੍ਪਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਦੇਵਤਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਡਰ ਦੇ ਕੇ ਕੰਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਨੇ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਵਿਪ੍ਰਲੋਮਾਬ੍ਦਮੇਵ ਚ । ਪ੍ਰਕੋਪਵਦਨਾ ਕੋਪਾਤ੍ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਯਾ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਦਿਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਟੂਕ੍ਤਿਂ ਤਂ ਪ੍ਰਵਦਤਿ ਸੋਲ੍ਮੁਕਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਹਿ । ਉਲ੍ਕਾਂ ਦਦਾਤਿ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਸਤਤਂ ਮਮ ਕਿਙ੍ਕਰਃ
ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਲਮੁਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀ ਲੱਕੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਦਣ੍ਡੇਨ ਤਾਡਯੇਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤਲ੍ਲੋਮਾਬ੍ਦਪ੍ਰਮਾਣਕਮ੍ । ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਾਨਵੀ ਚ ਵਿਧਵਾ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਸਾਲ ਭਰ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਮਾਪ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਵਿਧਵਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਵੈਧਵ੍ਯਂ ਵ੍ਯਾਧਿਯੁਕ੍ਤਾ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਸ਼ੂਦ੍ਰਭੋਗ੍ਯਾ ਚਾਨ੍ਧਕੂਪੇ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਾ
ਉਹ ਵਿਧਵਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਸ਼ੂਦਰ ਵਲੋਂ ਭੋਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਪ੍ਤਸ਼ੌਚੋਦਕੇ ਧ੍ਵਾਨ੍ਤੇ ਤਦਾਹਾਰੀ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਨਿਵਸੇਦਤਿਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾ ਮਮ ਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਾ
ਉੱਥੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਗਰਮ ਕੀਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੌਚੋਦਕੇ ਨਿਮਗ੍ਨਾ ਸਾ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਕਾਕੀ ਜਨ੍ਮਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਸੂਕਰੀ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕਾਂ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੂਅਰ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ृਗਾਲੀ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਕੁਕ੍ਕੁਟੀ । ਪਾਰਾਵਤੀ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮ ਵਾਨਰੀ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗਿੱਧੀ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕੁੱਕੜੀ; ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕਬੂਤਰ, ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬਾਂਦਰ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸਾ ਚਾਣ੍ਡਾਲੀ ਸਰ੍ਵਭੋਗ੍ਯਾ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਤਤੋ ਭਵੇਚ੍ਚ ਰਜਕੀ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਗ੍ਰਸ੍ਤਾ ਚ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ
ਫਿਰ ਉਹ ਚੰਡਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਵਲੋਂ ਭੋਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਧੋਬਣੀ, ਯਕਸ਼ਮਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਿਆ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕੁष੍ਠਯੁਤਾ ਤੈਲਕਾਰੀ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਭਵੇਤ੍ਤਤਃ । ਨਿਵਸੇਦ੍ਵੇਧਨੇ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਪੁਙ੍ਗੀ ਚ ਦਣ੍ਡਤਾਡਨੇ
ਫਿਰ ਕੋੜ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਿਆ ਵਜੋਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪੂੰਗੀ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਲਰਨ੍ਧ੍ਰੇ ਵਸੇਦ੍ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਕੁਲਟਾ ਦੇਹਚੂਰ੍ਣਕੇ । ਸ੍ਵੈਰਿਣੀ ਦਲਨੇ ਚੈਵ ਧृष੍ਟਾ ਚ ਸ਼ੋषਣੇ ਤਥਾ
ਵੈਸ਼ਿਆ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛੇਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਕੁਲਟਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਚੂਰਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ; ਸੁਤੰਤਰ ਔਰਤ ਪੀਸਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਧਿੱਠੀ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ।
ਨਿਵਸੇਦ੍ਯਾਤਨਾਯੁਕ੍ਤਾ ਮਮ ਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਾ । ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਭਕ੍ਸ਼ਾ ਸਤਤਂ ਯਾਵਨ੍ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਸਤਿ
ਉਹ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਲ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਖਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਦ੍ਵਿਟ੍ਕृਮਿਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਵਰ੍षਂ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਂ ਵਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਲੱਖ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਗੰਦ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਵੈਸ਼੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਵਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਯਦਿ । ਸਵਰ੍ਣਪਰਦਾਰੈਸ਼੍ਚ ਕषਾਯਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਜਨਾਃ
ਵੈਸ਼ ਵੈਸ਼ਿਆ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਸ਼ੂਦਰੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਦੀ ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਜ਼ਾ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕषਾਯਤਪ੍ਤੋਦਂ ਨਿਵਸੇਦ੍ਵਾ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਕਮ੍ । ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭਵੇਚ੍ਛੁਦ੍ਧਸ੍ਤਤੋ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਦਯਃ
ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਦੁਖ ਭੋਗ ਕੇ ਅਤੇ ਉਬਲਦੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਵਰਣ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਯੋषਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤੀਤ੍ਯੇਵਮਾਹ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਵਾਪਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਇੰਝ ਆਖਿਆ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵੈਸ਼ ਪਤੀਵਰਤਾ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤृਗਾਮੀ ਭਵੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਸ਼ੂਰ੍ਪੇ ਚ ਨਰਕੇ ਵਸੇਤ੍ । ਸ਼ੂਰ੍ਪਾਕਾਰੈਸ਼੍ਚ ਕृਮਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਸਹ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਪ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੂਰਪ ਵਰਗੇ ਕੀੜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਮੂਤ੍ਰਭੋਜੀ ਚ ਮਮ ਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਾਤਨਾਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਹ ਉਬਲਦੇ ਪਿਸਾਬ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਪਿੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੱਕ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮ ਵਰਾਹਸ਼੍ਚ ਛਾਗਲਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਕਰੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੁਲਸੀਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਯੋ ਨ ਪਾਲਯੇਤ੍
ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੂਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਬਕਰਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਲਸੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਵਚਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—
ਮਿਥ੍ਯਾ ਵਾ ਸ਼ਪਥਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ ਚ ਜ੍ਵਾਲਾਮੁਖਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਗਙ੍ਗਾਤੋਯਂ ਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਯੋ ਨ ਪਾਲਯੇਤ੍
ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਵਾਲਾਮੁਖਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਵਚਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—
ਸ਼ਿਲਾਂ ਵਾ ਦੇਵਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਸ ਚ ਜ੍ਵਾਲਾਮੁਖਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਹਸ੍ਤਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਯੋ ਨ ਪਾਲਯੇਤ੍
ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਵਚਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜਵਾਲਾਮੁਖਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਦੇ ਕੇ ਵਚਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਗृਹੇ ਵਾਪਿ ਸ ਚ ਜ੍ਵਾਲਾਮੁਖਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਆਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਗਾਂ ਚ ਜ੍ਵਾਲਾਵਹ੍ਨਿਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਵਚਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜਵਾਲਾਮੁਖਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਦੁਜਾਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਵਚਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।