ਏਤਾਃ ਕਾਮੇਨ ਕਾਨ੍ਤਾ ਯੋ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਵੈ ਮਾਨਵਾਧਮਃ । ਸ ਮਾਤृਗਾਮੀ ਵੇਦੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸ਼ਤਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਘਟੀਆ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਾਮ ਵਾਸਤੇ ਪਾਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਤਾ ਭੋਗੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੌ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕਰ੍ਮਾਰ੍ਹੋऽਪ੍ਯਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯੋ ਲੋਕੇ ਵੇਦੇ ਚ ਨਿਨ੍ਦਿਤਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਚ ਮਹਾਪਾਪੀ ਸੁਦੁष੍ਕਰੇ
ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਛੂਹਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਵੇਦ ਵਿਚ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾੜਾ, ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਵਾ ਨ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਵਾ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਂ ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯੋ ਵਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਹੀਨਸ਼੍ਚ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਸੰਧਿਆ ਪੂਜਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰੇ ਜਾਂ ਕਰੇ ਹੀ ਨਾ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਦੁਜਾਤੀ ਸੰਧਿਆ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵਂ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ੈਵਂ ਸ਼ਾਕ੍ਤਂ ਸੌਰਂ ਚ ਗਾਣਪਮ੍ । ਯੋऽਹਙ੍ਕਾਰਾਨ੍ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸੋऽਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਾਕਤ, ਸੂਰ, ਜਾਂ ਗਣਪਤਿ ਮੰਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਅਦੀਕਸ਼ਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਾਹਮਵਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਵਦ੍ਧਸ੍ਤਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਗਙ੍ਗਾਗਰ੍ਭਾਨ੍ਤਰੇ ਵਸੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਧਾਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਤੱਕ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸਵੈਮੀ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮृਤੋ ਯਾਤਿ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍ । ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਬਦਰ੍ਯਾਂ ਚ ਗਙ੍ਗਾਸਾਗਰਸਙ੍ਗਮੇ
ਉਸ ਨਾਰਾਇਣ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਰਾਣਸੀ, ਬਦਰੀ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰੇ ਹਰਿਹਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਕਾਮਰੂਸ੍ਥਲੇ । ਹਰਿਦ੍ਵਾਰੇ ਚ ਕੇਦਾਰੇ ਤਥਾ ਮਾਤृਪੁਰੇऽਪਿ ਚ
ਪੁਸ਼ਕਰ, ਹਰੀਹਰ ਖੇਤਰ, ਪ੍ਰਭਾਸ, ਕਾਮਰੂਪ, ਹਰਿਦਵਾਰ, ਕੇਦਾਰ ਅਤੇ ਮਾਤ੍ਰੀਪੁਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਨਦੀਤੀਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ । ਗੋਦਾਵਰ੍ਯਾਂ ਚ ਕੌਸ਼ਿਕ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰਿਵੇਣ੍ਯਾਂ ਚ ਹਿਮਾਚਲੇ
ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਤ੍ਰਿਵੇਣੀ ਅਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯੋ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਕਾਮਤਃ । ਸ ਚ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹੀ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਸੇਵੀ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯਾਜੀ ਗ੍ਰਾਮਯਾਜੀਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ । ਤਥਾ ਦੇਵੋਪਜੀਵੀ ਚ ਦੇਵਲਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਪੰਡਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਲ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਪਾਕੋਪਜੀਵੀ ਯਃ ਸੂਪਕਾਰ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਪੂਜਨਹੀਨਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਪਤਿਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਪਕਾਰ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਧਿਆ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਲੋੜਾ ਅਤੇ ਪਤਿਤ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵृषਲੀਪਤੇਃ । ਏਤੇ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਃ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਕੁਣ੍ਡਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਯੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਿਬੋਧ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਲੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲਕੜਣੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹੋਰ ਕਿਹੜੇ ਕੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨਾਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕਫਲਕਥਨਮ੍ ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਉਵਾਚ ਦੇਵਸੇਵਾਂ ਵਿਨਾ ਸਾਧ੍ਵਿ ਨ ਭਵੇਤ੍ਕਰ੍ਮਕृਨ੍ਤਨਮ੍ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਦ੍ਧਬੀਜਂ ਨਰਕਸ਼੍ਚ ਕੁਕਰ੍ਮਣਾ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸਾਧਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕਟਾਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਾੜੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਨਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਂਸ਼੍ਚਲ੍ਯਨ੍ਨਂ ਚ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯੋऽਸ੍ਯਾਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ । ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਮृਤੋ ਯਾਤਿ ਸੁਦੁਰ੍ਗਮਮ੍
ਜੋ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਪਰਾਈ ਮਹਿਲਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕਾਲਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਹੈ।
ਸ਼ਤਵਰ੍षਂ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਰੀਭੂਤੋ ਭਵੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਜਨ੍ਮਨਿ ਰੋਗੀ ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਕਾਲਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰੋਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਚੈਕਪਤੌ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਕੁਲਟਾ ਸ੍ਮृਤਾ । ਤृਤੀਯੇ ਧਰ੍षਿਣੀ ਜ੍ਞੇਯਾ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਤ੍ਯਪਿ
ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਇੱਕ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਕਹਾਈਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਕੁਲਟਾ, ਤੀਜੇ ਨਾਲ ਧਰਸ਼ਿਨੀ, ਚੌਥੇ ਨਾਲ ਪੁੰਸ਼ਚਲੀ ਕਹਾਈਦੀ ਹੈ।
ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਚ ਪਞ੍ਚਮੇ षष੍ਠੇ ਪੁਙ੍ਗੀ ਚ ਸਪ੍ਤਮੇऽष੍ਟਮੇ । ਤਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਮਹਾਵੇਸ਼੍ਯਾ ਸਾਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਜਾਤਿषੁ
ਪੰਜਵੇਂ ਪਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਵੇਸ਼ਿਆ, ਛੇਵੇਂ ਨਾਲ ਪੁੰਗੀ, ਸਤਵੇਂ ਜਾਂ ਅੱਠਵੇਂ ਨਾਲ ਮਹਾਂਵੇਸ਼ਿਆ ਕਹਾਈਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸਪ੍ਰਸ਼ਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਕੁਲਟਾਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਧਰ੍षਿਣੀਂ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਮਪਿ । ਪੁਙ੍ਗੀਂ ਵੇਸ਼੍ਯਾਂ ਮਹਾਵੇਸ਼੍ਯਾਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋਦੇ ਯਾਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜੋ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕੁਲਟਾ, ਧਰਸ਼ਿਨੀ, ਪੁੰਸ਼ਚਲੀ, ਪੁੰਗੀ, ਵੇਸ਼ਿਆ ਜਾਂ ਮਹਾਂਵੇਸ਼ਿਆ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਤਸ੍ਯੋਦ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਕੁਲਟਾਗਾਮੀ ਧृष੍ਟਾਗਾਮੀ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍ । षਡ੍ਗੁਣਂ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਗਾਮੀ ਵੇਸ਼੍ਯਾਗਾਮੀ ਗੁਣਾष੍ਟਕਮ੍
ਕੁਲਟਾ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸੌ ਸਾਲ, ਧਰਸ਼ਿਨੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਚਾਰ ਗੁਣਾ, ਪੁੰਸ਼ਚਲੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਛੇ ਗੁਣਾ, ਵੇਸ਼ਿਆ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਸਮਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਙ੍ਗੀਗਾਮੀ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਵਸੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਮਹਾਵੇਸ਼੍ਯਾਕਾਮੁਕਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਵਸੇਤ੍
ਪੁੰਗੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਦਸ ਗੁਣਾ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮਹਾਂਵੇਸ਼ਿਆ ਦਾ ਆਸ਼ਿਕ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਦਸ ਗੁਣਾ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਾਤਨਾਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ । ਤਿਤ੍ਤਿਰਿਃ ਕੁਲਟਾਗਾਮੀ ਧृष੍ਟਾਗਾਮੀ ਚ ਵਾਯਸਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰ ਖਾ ਕੇ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਕੁਲਟਾ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਤਿਤਰੀ, ਧਰਸ਼ਿਨੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਕਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਕਿਲਃ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਗਾਮੀ ਵੇਸ਼੍ਯਾਗਾਮੀ ਵृਕਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਪੁਙ੍ਗੀਗਾਮੀ ਸੂਕਰਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਨਿ ਭਾਰਤੇ
ਪੁੰਸ਼ਚਲੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਕੋਕਿਲ, ਵੇਸ਼ਿਆ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਭੇੜੀਆ, ਪੁੰਗੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੂਅਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਵੇਸ਼੍ਯਾਪ੍ਰਗਾਮੀ ਚ ਜਾਯਤੇ ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀਤਰੁਃ । ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਹੀਨਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰਹਣੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਯੋਃ
ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗ੍ਰਹਣ ਵੇਲੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰੁਨ੍ਤੁਦਂ ਸ ਯਾਤ੍ਯੇਵਾਪ੍ਯਨ੍ਨਮਾਨਾਬ੍ਦਮੇਵ ਚ । ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਾਨਵਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਦਰੇ ਰੋਗਪੀਡਿਤਃ
ਉਹ ਅਰੁੰਤੁਦਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਪੇਟ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਲ੍ਮਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਾਣਸ਼੍ਚ ਦਨ੍ਤਹੀਨਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਵਾਕ੍ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਂ ਸ੍ਵਕਨ੍ਯਾਂ ਚ ਯੋऽਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਦਾਤਿ ਚ
ਉਹ ਗਲ੍ਹਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲਾ, ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਆਪਣੀ ਵਚਨ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵਸੇਤ੍ਪਾਂਸੁਕੁਣ੍ਡੇ ਚ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਸ਼ਤਵਤ੍ਸਰਮ੍ । ਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਹਾਰੀ ਯਃ ਸਾਧ੍ਵਿ ਪਾਂਸੁਵੇष੍ਟੇ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਕਮ੍
ਉਹ ਰੇਤ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਥੋਂ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ; ਜੋ ਕਿਸੇ ਚੰਗੀ ਔਰਤ ਦੀ ਵਸਤੂ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਵਸੇਚ੍ਛਰਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਮਮ ਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ਼ਿਵਲਿਙ੍ਗਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸੈਜ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ਪਾਪਾਚ੍ਛੂਲਪ੍ਰੋਤਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ਼੍ਵਾਪਦਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ ਡਰਾਉਣਾ ਥਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਦ੍ਦੇਵਲਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਕਰੋਤਿ ਕੁਣ੍ਠਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਯਦ੍ਭਿਯਾ ਕਮ੍ਪਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਦੇਵਤਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਡਰ ਦੇ ਕੇ ਕੰਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਨੇ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਵਿਪ੍ਰਲੋਮਾਬ੍ਦਮੇਵ ਚ । ਪ੍ਰਕੋਪਵਦਨਾ ਕੋਪਾਤ੍ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਯਾ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਦਿਖਾਂਦਾ ਹੈ।