ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਪ੍ਰਪਤ੍ਨੀ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਕਾਮਿਨੀ । ਅਤ੍ਯਗਮ੍ਯਾ ਚ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾ ਚ ਲੋਕੇ ਵੇਦੇ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਸ਼ੂਦਰ ਔਰਤ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਅਜਾਇਜ਼ ਅਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਨ, ਦੁਨੀਆਂ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸ਼ਤਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਤ੍ਸਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਚਾਪਿ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕਂ ਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੇ ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਪਾਸ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸੌ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਐਸਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਪ੍ਰਪਤ੍ਨੀ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਕਾਮਿਨੀ । ਯਦਿ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਵृषਲੀਪਤਿਰੇਵ ਸਃ
ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਸ਼ੂਦਰ ਔਰਤ—ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰ ਔਰਤ ਪਾਸ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਭ੍ਰष੍ਟੋ ਵਿਪ੍ਰਜਾਤੇਸ਼੍ਚ ਚਾਣ੍ਡਾਲਾਤ੍ਸੋऽਧਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ । ਵਿष੍ਠਾਸਮਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪਿਣ੍ਡੋ ਮੂਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯ ਚ ਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਤ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਡਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਹੇਠਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਗੂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਤਰਪਣ ਹੈ।
ਨ ਪਿਤॄਣਾਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਤਦ੍ਦਤ੍ਤਮੁਪਤਿष੍ਠਤਿ । ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਚਾਤ੍ਤਪਸਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਭੋਗ ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ; ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਕਮਾਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਵृषਲੀਲੋਭਾਨ੍ਨਸ਼੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਪੀਤਿਰ੍ਵਿਡ੍ਭੋਜੀ ਵृषਲੀਪਤਿਃ
ਜੇ ਦੁਜਾਤੀ ਆਉਟਕਾਸਟ ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਲੈਂਦਾ, ਗੂ ਖਾਂਦਾ ਜਾਂ ਆਉਟਕਾਸਟ ਔਰਤ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ—
ਤਪ੍ਤਮੁਦ੍ਰਾਦਗ੍ਧਦੇਹਸ੍ਤਪ੍ਤਸ਼ੂਲਾਙ੍ਕਿਤਸ੍ਤਥਾ । ਹਰਿਵਾਸਰਭੋਜੀ ਚ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ
—ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਤਪਤ ਮੋਹਰਾਂ ਨਾਲ ਦਾਗ ਲੱਗੇ ਹੋਣ, ਤਪਤ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ (ਏਕਾਦਸ਼ੀ) ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਦੁਜਾਤੀ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਂ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀਂ ਸਪਤ੍ਨੀਂ ਮਾਤਰਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਸੁਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਵਧੂਂ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਂ ਸਗਰ੍ਭਾਂ ਭਗਿਨੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸਹਪਤਨੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਧੀ, ਪੁੱਤ ਦੀ ਵਹੁ, ਸੱਸ, ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਭੈਣ—
ਸਹੋਦਰਭ੍ਰਾਤृਜਾਯਾਂ ਮਾਤੁਲਾਨੀਂ ਪਿਤੁਃ ਪ੍ਰਸੂਮ੍ । ਮਾਤੁਃ ਪ੍ਰਸੂਂ ਤਤ੍ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਭਗਿਨੀਂ ਭ੍ਰਾਤृਕਨ੍ਯਕਾਮ੍
ਸਗੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮਾਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਮਾਂ ਦੀ ਭੈਣ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਭਰਾ ਦੀ ਧੀ—
ਸ਼ਿष੍ਯਾਂ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀਂ ਚ ਭਾਗਿਨੇਯਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨੀਮ੍ । ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਿਯਾਂ ਚੈਵਾਤ੍ਯਗਮ੍ਯਾ ਆਹ ਪਦ੍ਮਜਃ
ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ, ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਭਤੀਜੇ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ, ਅਤੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ—ਇਹ ਸਭ ਪਦਮਜ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਅਜਾਇਜ਼ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤਾਃ ਕਾਮੇਨ ਕਾਨ੍ਤਾ ਯੋ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਵੈ ਮਾਨਵਾਧਮਃ । ਸ ਮਾਤृਗਾਮੀ ਵੇਦੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸ਼ਤਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਘਟੀਆ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਾਮ ਵਾਸਤੇ ਪਾਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਤਾ ਭੋਗੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੌ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕਰ੍ਮਾਰ੍ਹੋऽਪ੍ਯਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯੋ ਲੋਕੇ ਵੇਦੇ ਚ ਨਿਨ੍ਦਿਤਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਚ ਮਹਾਪਾਪੀ ਸੁਦੁष੍ਕਰੇ
ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਛੂਹਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਵੇਦ ਵਿਚ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾੜਾ, ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤ੍ਯਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਵਾ ਨ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਵਾ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਂ ਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਯੋ ਵਾ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਹੀਨਸ਼੍ਚ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਸੰਧਿਆ ਪੂਜਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰੇ ਜਾਂ ਕਰੇ ਹੀ ਨਾ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਛੱਡ ਦੇਵੇ—ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਦੁਜਾਤੀ ਸੰਧਿਆ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵਂ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ੈਵਂ ਸ਼ਾਕ੍ਤਂ ਸੌਰਂ ਚ ਗਾਣਪਮ੍ । ਯੋऽਹਙ੍ਕਾਰਾਨ੍ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਸੋऽਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵੈਸ਼ਨਵ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਾਕਤ, ਸੂਰ, ਜਾਂ ਗਣਪਤਿ ਮੰਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਅਦੀਕਸ਼ਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਾਹਮਵਧਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਵਦ੍ਧਸ੍ਤਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਗਙ੍ਗਾਗਰ੍ਭਾਨ੍ਤਰੇ ਵਸੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਧਾਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਤੱਕ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸਵੈਮੀ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮृਤੋ ਯਾਤਿ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍ । ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਬਦਰ੍ਯਾਂ ਚ ਗਙ੍ਗਾਸਾਗਰਸਙ੍ਗਮੇ
ਉਸ ਨਾਰਾਇਣ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜਾ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਰਾਣਸੀ, ਬਦਰੀ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰੇ ਹਰਿਹਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਕਾਮਰੂਸ੍ਥਲੇ । ਹਰਿਦ੍ਵਾਰੇ ਚ ਕੇਦਾਰੇ ਤਥਾ ਮਾਤृਪੁਰੇऽਪਿ ਚ
ਪੁਸ਼ਕਰ, ਹਰੀਹਰ ਖੇਤਰ, ਪ੍ਰਭਾਸ, ਕਾਮਰੂਪ, ਹਰਿਦਵਾਰ, ਕੇਦਾਰ ਅਤੇ ਮਾਤ੍ਰੀਪੁਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਨਦੀਤੀਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ । ਗੋਦਾਵਰ੍ਯਾਂ ਚ ਕੌਸ਼ਿਕ੍ਯਾਂ ਤ੍ਰਿਵੇਣ੍ਯਾਂ ਚ ਹਿਮਾਚਲੇ
ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਗੋਦਾਵਰੀ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਤ੍ਰਿਵੇਣੀ ਅਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯੋ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਕਾਮਤਃ । ਸ ਚ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹੀ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਸੇਵੀ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯਾਜੀ ਗ੍ਰਾਮਯਾਜੀਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ । ਤਥਾ ਦੇਵੋਪਜੀਵੀ ਚ ਦੇਵਲਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਪੰਡਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਲ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਪਾਕੋਪਜੀਵੀ ਯਃ ਸੂਪਕਾਰ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਪੂਜਨਹੀਨਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਪਤਿਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਪਕਾਰ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਧਿਆ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਲੋੜਾ ਅਤੇ ਪਤਿਤ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵृषਲੀਪਤੇਃ । ਏਤੇ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਃ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਕੁਣ੍ਡਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਯੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਿਬੋਧ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਲੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲਕੜਣੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹੋਰ ਕਿਹੜੇ ਕੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨਾਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕਫਲਕਥਨਮ੍ ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਉਵਾਚ ਦੇਵਸੇਵਾਂ ਵਿਨਾ ਸਾਧ੍ਵਿ ਨ ਭਵੇਤ੍ਕਰ੍ਮਕृਨ੍ਤਨਮ੍ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਦ੍ਧਬੀਜਂ ਨਰਕਸ਼੍ਚ ਕੁਕਰ੍ਮਣਾ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸਾਧਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕਟਾਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਾੜੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਨਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਂਸ਼੍ਚਲ੍ਯਨ੍ਨਂ ਚ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਯੋऽਸ੍ਯਾਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ । ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਮृਤੋ ਯਾਤਿ ਸੁਦੁਰ੍ਗਮਮ੍
ਜੋ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਪਰਾਈ ਮਹਿਲਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕਾਲਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਹੈ।
ਸ਼ਤਵਰ੍षਂ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਰੀਭੂਤੋ ਭਵੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਜਨ੍ਮਨਿ ਰੋਗੀ ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਕਾਲਸੂਤਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰੋਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਚੈਕਪਤੌ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਕੁਲਟਾ ਸ੍ਮृਤਾ । ਤृਤੀਯੇ ਧਰ੍षਿਣੀ ਜ੍ਞੇਯਾ ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਤ੍ਯਪਿ
ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਇੱਕ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਕਹਾਈਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਕੁਲਟਾ, ਤੀਜੇ ਨਾਲ ਧਰਸ਼ਿਨੀ, ਚੌਥੇ ਨਾਲ ਪੁੰਸ਼ਚਲੀ ਕਹਾਈਦੀ ਹੈ।
ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਚ ਪਞ੍ਚਮੇ षष੍ਠੇ ਪੁਙ੍ਗੀ ਚ ਸਪ੍ਤਮੇऽष੍ਟਮੇ । ਤਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਮਹਾਵੇਸ਼੍ਯਾ ਸਾਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਜਾਤਿषੁ
ਪੰਜਵੇਂ ਪਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਵੇਸ਼ਿਆ, ਛੇਵੇਂ ਨਾਲ ਪੁੰਗੀ, ਸਤਵੇਂ ਜਾਂ ਅੱਠਵੇਂ ਨਾਲ ਮਹਾਂਵੇਸ਼ਿਆ ਕਹਾਈਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸਪ੍ਰਸ਼ਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਕੁਲਟਾਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਧਰ੍षਿਣੀਂ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਮਪਿ । ਪੁਙ੍ਗੀਂ ਵੇਸ਼੍ਯਾਂ ਮਹਾਵੇਸ਼੍ਯਾਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋਦੇ ਯਾਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜੋ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕੁਲਟਾ, ਧਰਸ਼ਿਨੀ, ਪੁੰਸ਼ਚਲੀ, ਪੁੰਗੀ, ਵੇਸ਼ਿਆ ਜਾਂ ਮਹਾਂਵੇਸ਼ਿਆ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਤਸ੍ਯੋਦ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਕੁਲਟਾਗਾਮੀ ਧृष੍ਟਾਗਾਮੀ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍ । षਡ੍ਗੁਣਂ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਗਾਮੀ ਵੇਸ਼੍ਯਾਗਾਮੀ ਗੁਣਾष੍ਟਕਮ੍
ਕੁਲਟਾ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸੌ ਸਾਲ, ਧਰਸ਼ਿਨੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਚਾਰ ਗੁਣਾ, ਪੁੰਸ਼ਚਲੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਛੇ ਗੁਣਾ, ਵੇਸ਼ਿਆ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਅੱਠ ਗੁਣਾ ਸਮਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਙ੍ਗੀਗਾਮੀ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਵਸੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਮਹਾਵੇਸ਼੍ਯਾਕਾਮੁਕਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਵਸੇਤ੍
ਪੁੰਗੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਦਸ ਗੁਣਾ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮਹਾਂਵੇਸ਼ਿਆ ਦਾ ਆਸ਼ਿਕ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਦਸ ਗੁਣਾ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।