ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਭਵੇਚ੍ਛਾਗਃ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ । ਤਤਃ ਸ ਤਾਲਵृਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਉਹ ਬੱਕਰਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲਾ; ਫਿਰ ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਨ੍ਯਾਦਿਸਸ੍ਯਂ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਯੋ ਹਰੇਤ੍ਸੁਰਵਿਪ੍ਰਯੋਃ । ਆਸਨਂ ਚ ਤਥਾ ਤਲ੍ਪਂ ਚੂਰ੍ਣਕੁਣ੍ਡੇ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਧਾਨ, ਹੋਰ ਫਸਲ, ਪਾਨ, ਆਸਣ ਜਾਂ ਖਟ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੂੜਨਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵਸੇਦ੍ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ । ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮੇषਜਾਤਿਃ ਕੁਕ੍ਕੁਟਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਉਥੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਭੇੜ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕੂਕੜ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਦ੍ਵਾਨਰਸ਼੍ਚ ਕਾਸਵ੍ਯਾਧਿਯੁਤੋ ਭੁਵਿ । ਵਂਸ਼ਹੀਨੋ ਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਯੁਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬਾਂਦਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੰਘ ਤੇ ਹੋਰ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ; ਫਿਰ ਉਹ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਵੰਝਾ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਚਕ੍ਰਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਚ ਯੋ ਜਨਃ । ਸ ਵਸੇਚ੍ਚਕ੍ਰਕੁਣ੍ਡੇ ਚ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਦਣ੍ਡਤਾਡਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਚੁਰਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੱਕਰਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਦੰਡ ਨਾਲ ਪੀਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਾਨਵਸ਼੍ਚ ਤੈਲਕਾਰਸ੍ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ । ਵ੍ਯਾਧਿਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਦ੍ਰੋਗੀ ਵਂਸ਼ਹੀਨਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਤੇਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ; ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਵੰਝਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਧਨੇषੁ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਕਰੋਤਿ ਵਕ੍ਰਤਾਂ ਪੁਮਾਨ੍ । ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਵਕ੍ਰਕੁਣ੍ਡਂ ਸ ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯੁਗਸ਼ਤਂ ਸਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਠੱਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਕ੍ਰਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸ ਵਕ੍ਰਾਙ੍ਗੋ ਹੀਨਾਙ੍ਗਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਨਿ । ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਵਂਸ਼ਹੀਨਸ਼੍ਚ ਭਾਰ੍ਯਾਹੀਨਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵਕ੍ਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਅੰਗ-ਹੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਰੀਬ, ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਵੰਝਾ, ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵੰਝਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਦ੍ ਗृਧ੍ਰਜਨ੍ਮਾ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਚ ਸੂਕਰਃ । ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਬਿਡਾਲਸ਼੍ਚ ਮਯੂਰਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗਿੱਧ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੂਰ, ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬਿੱਲੀ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਮੋਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਨਿषਿਦ੍ਧਂ ਕੂਰ੍ਮਮਾਂਸਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯੋ ਹਿ ਭਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਕੂਰ੍ਮਕੁਣ੍ਡੇ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਕੂਰ੍ਮਭਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਨ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਕਛੂਆ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਛੂਆਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਕਛੂਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਕੂਰ੍ਮਜਨ੍ਮਾ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਚ ਸੂਕਰਃ । ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਬਿਡਾਲਸ਼੍ਚ ਮਯੂਰਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕਛੂਆ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੂਰ, ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬਿੱਲੀ, ਫਿਰ ਮੋਰ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਂ ਤੈਲਾਦਿਕਂ ਚੈਵ ਯੋ ਹਰੇਤ੍ਸੁਰਵਿਪ੍ਰਯੋਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਜ੍ਵਾਲਾਕੁਣ੍ਡਂ ਚ ਭਸ੍ਮਕੁਣ੍ਡਂ ਚ ਪਾਤਕੀ
ਜੋ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਘੀ, ਤੇਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਜਵਾਲਾਕੁੰਡ ਤੇ ਭਸਮਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਚ ਸ ਭਵੇਤ੍ਤੈਲਪਾਚਿਤਃ । ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਨਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮੂषਕਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਥੇ, ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਮੱਛੀ, ਫਿਰ ਚੂਹਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਗਨ੍ਧਿਤੈਲਂ ਧਾਤ੍ਰੀਂ ਵਾ ਗਨ੍ਧਦ੍ਰਵ੍ਯਾਨ੍ਯਦੇਵ ਵਾ । ਭਾਰਤੇ ਪੁਣ੍ਯਵਰ੍षੇ ਚ ਯੋ ਹਰੇਤ੍ਸੁਰਵਿਪ੍ਰਯੋਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧੀ ਤੇਲ, ਆਵਲਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਸ ਵਸੇਦ੍ਦਗ੍ਧਕੁਣ੍ਡੇ ਚ ਭਵੇਦ੍ਦਗ੍ਧੋ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਸ੍ਵਲੋਮਮਾਨਵਰ੍षਂ ਚ ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਿਕੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਰਾਤ ਸੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਉੱਤੇ ਵਰ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਬਦਬੂਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧਿਕਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮ ਮृਗਨਾਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ । ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਮਨ੍ਥਾਨਸ੍ਤਤੋ ਹਿ ਮਾਨਵੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬਦਬੂਦਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕਸਤੂਰੀ ਮਿਰਗ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਥਣ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਲੇਨੈਵ ਛਲੇਨੈਵ ਹਿਂਸਾਰੂਪੇਣ ਵਾ ਸਤਿ । ਬਲਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਹਰੇਦ੍ਭੂਮਿਂ ਭਾਰਤੇ ਪਰਪੈਤृਕੀਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵੰਸ਼ੀਕ ਜਮੀਨ ਜਬਰ, ਧੋਖੇ ਜਾਂ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਹੋਵੇ,
ਸ ਵਸੇਤ੍ਤਪ੍ਤਸੂਚਿਂ ਚ ਭਵੇਤ੍ਤਾਪੀ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਤਪ੍ਤਤੈਲੇ ਯਥਾ ਜੀਵੋ ਦਗ੍ਧੋ ਭਵਤਿ ਸਨ੍ਤਤਮ੍
ਉਹ ਤਪਦੀ ਸੂਈ ਉੱਤੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਜੀਵ ਤਪਦੇ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਸੜਦਾ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮਸਾਨ੍ਨ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਭੋਗੇ ਦੇਹੀ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਸਪ੍ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਪਾਪੀ ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਕੇ ਵੀ ਰਾਖ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਨਾ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਾਪੀ ਉਥੇ ਸੱਤ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤਕ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕਰੋਤ੍ਯਨਾਹਾਰੋ ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿਟ੍ਕृਮਿਸ਼੍ਚ ਭਵੇਤ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਪੀਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਹ ਗੰਦ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਦ੍ਭੂਮਿਹੀਨੋ ਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ੁਭਂ ਕਰ੍ਮਾਚਰੇਤ੍ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਜਮੀਨ ਤੋਂ ਵੰਜਾ, ਗਰੀਬ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕਫਲਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਯਮ ਉਵਾਚ ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਜੀਵਂ ਖਡ੍ਗੇਨ ਦਯਾਹੀਨਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ । ਨਰਘਾਤੀ ਹਨ੍ਤਿ ਨਰਮਰ੍ਥਲੋਭੇਨ ਭਾਰਤੇ
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਕੋਈ ਦਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬਹੁਤ ਕਰੜਾ ਹੋ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਅਸਿਪਤ੍ਰੇ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਤੇषੁ ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਹਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਵਸੇਤ੍
ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤਕ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਪੱਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤਕ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਛਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਃ ਸਂਵਸੇਤ੍ ਸੋऽਪਿ ਖਡ੍ਗਧਾਰੇਣ ਸਨ੍ਤਤਮ੍ । ਅਨਾਹਾਰਃ ਸ਼ਬ੍ਦਮੁਚ੍ਚੈਰ੍ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ
ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਉੱਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦਾ ਹੈ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਪੀਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਥਾਨਃ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਸੂਕਰਃ । ਕੁਕ੍ਕੁਟਃ ਸਪ੍ਤ ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਸ਼ृਗਾਲਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਮਥਣ ਵਾਲਾ, ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੂਰ, ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕੁੱਕੜ, ਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗਿੱਦੜ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤ ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਵृਕਸ਼੍ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਸੁ । ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਮਣ੍ਡੂਕੋ ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬਾਘ, ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਭੇਡੀਆ, ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਡਕ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਵਲੋਂ ਪੀਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਭਵੇਦ੍ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਮਹਿषਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਂ ਨਗਰਾਣਾਂ ਵਾ ਦਹਨਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਿਸ਼ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਿੰਡਾਂ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਕ੍ਸ਼ੁਰਧਾਰੇ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਛਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਸ੍ਤ੍ਰਿਯੁਗਂ ਸਤਿ । ਤਤਃ ਪ੍ਰੇਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸਦ੍ਯੋ ਵਹ੍ਨਿਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਭ੍ਰਮਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਉਹ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਮੂੰਹ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਾਮੇਧ੍ਯਭੋਜੀ ਕਪੋਤਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ । ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਹਾਸ਼ੂਲੀ ਮਾਨਵਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਨਿ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗੰਦ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਕਬੂਤਰ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮ ਗਲਤ੍ਕੁष੍ਠੀ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਪਰਕਰ੍ਣੇ ਮੁਖਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਨਿਨ੍ਦਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗਲਤ ਕੋੜ ਵਾਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਲਾ ਕੇ ਪਰਾਈ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,