ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਤਵਾਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਭਵਾਮਿ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਚਿਨ੍ਤਿਤੋऽਸਿ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਬਣਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਗੱਲ 'ਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਉਵਾਚ ਗृਹੀਤਾ ਤ੍ਵਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਭੀष੍ਮੇਣ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਮਮ । ਰਥੇ ਸਂਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਤੇਨ ਨ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯੇ ਕਰਂ ਤਵ
ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੈਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਫੜਾਂਗਾ।
ਪਰੋਚ੍ਛਿष੍ਟਾਂ ਚ ਕਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਮਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ । ਅਤੋऽਹਂ ਨ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਂ ਭੀष੍ਮੇਣ ਮਾਤृਵਤ੍
ਜੋ ਕੁੜੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹੱਥ ਲੱਗ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵਿਆਹਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵਿਆਹਾਂਗਾ।
ਰੁਦਤੀ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀ ਸਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਪੁਨਰ੍ਭੀष੍ਮਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਰੁਦਤੀ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਕੁੜੀ, ਰੋਦੀ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ਾਲ੍ਵੋ ਮੁਕ੍ਤਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਗृਹਾਣ ਮਾਮ੍ । ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਮਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਨ੍ਯਥਾ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਸ਼ਾਲਵ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਿਆਹਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਆਪ ਮੈਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲੈ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ ਅਨ੍ਯਚਿਤ੍ਤਾਂ ਕਥਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਪਿਤਰਂ ਸ੍ਵਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਵ੍ਰਜ ਸ਼ੀਘ੍ਨਂ ਨਿਰਾਕੁਲਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਹ ਲਵਾਂ? ਤੂੰ ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਜਾ।
ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤੁ ਭੀष੍ਮੇਣ ਜਗਾਮ ਵਨਮੇਵ ਹਿ । ਤਪਸ਼੍ਚਕਾਰ ਵਿਜਨੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਰਮਪਾਵਨੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਥੇ ਇਕੱਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਉਸਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਵੇ ਭਾਰ੍ਯੇ ਚਾਤਿਰੂਪਾਢ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਬਭੂਵਤੁਃ । ਅਮ੍ਬਾਲਿਕਾ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ ਚ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀਆਂ: ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਜੋ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀਆਂ ਸਨ।
ਰਾਜਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯੋऽਸੌ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਮਹਾਬਲਃ । ਰੇਮੇ ਨਾਨਾਵਿਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਗृਹੇ ਚੋਪਵਨੇ ਤਥਾ
ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ, ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿਚ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵਰ੍षਾਣਿ ਨਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਕ੍ਰੀਡਾ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪਾਸੌ ਮਰਣਂ ਭੂਯੋ ਗृਹੀਤੋ ਰਾਜਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੌਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਮਨ ਭਾਵਣੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਰਾਜ ਰੋਗ ਲੱਗਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ।
ਮृਤੇ ਪੁਤ੍ਰੇऽਤਿਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਜਾਤਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਤਦਾ । ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ।
ਭੀष੍ਮਮਾਹ ਤਦੈਕਾਨ੍ਤੇ ਵਚਨਂ ਚਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਪਿਤੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਃ ਸੁਤ
ਇੱਕੱਲੇ ਵਿਚ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਰਾਜ ਸੰਭਾਲ ਲੈ।'
ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਵਂਸ਼ਞ੍ਚ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਯ । ਯਥਾ ਨ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤਿ ਯਯਾਤੇਰ੍ਵਂਸ਼ ਇਤ੍ਯੁਤ
'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਯਯਾਤੀ ਵਾਂਗ ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ।'
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਮੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਮਾਤਃ ਪਿਤ੍ਰਰ੍ਥੇ ਯਾ ਮਯਾ ਕृਤਾ । ਨਾਹਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਚਾਹਂ ਦਾਰਸਂਗ੍ਰਹਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਉਹ ਕਸਮ ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਪਿਉ ਲਈ ਖਾਧੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਨਾ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਾ ਵਿਆਹ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਦਾ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਾ ਜਾਤਾ ਕਥਂ ਵਂਸ਼ੋ ਭਵੇਦਿਤਿ । ਨਾਲਸਾਦ੍ਧਿ ਸੁਖਂ ਮਹ੍ਯਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਹ੍ਯਰਾਜਕੇ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ ਕਿ ਵੰਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲੇਗਾ। ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਕੋਈ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚੇਦਂ ਮਾ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਕੁਰੁ ਭਾਮਿਨਿ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜਂ ਚੋਪਪਾਦਯ
ਗਾਂਗੇਯ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਲਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰ।'
ਕੁਲੀਨਂ ਦ੍ਵਿਜਮਾਹੂਯ ਵਧ੍ਵਾ ਸਹ ਨਿਯੋਜਯ । ਨਾਤ੍ਰ ਦੋषੋऽਸ੍ਤਿ ਵੇਦੇऽਪਿ ਕੁਲਰਕ੍ਸ਼ਾਵਿਧੌ ਕਿਲ
'ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਵਧੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦੇ। ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਇਹ ਕੰਮ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਹੈ।'
ਪੌਤ੍ਰਂ ਚੈਵਂ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ । ਅਹਂ ਚ ਪਾਲਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਮੇਵ ਹਿ
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੌਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਦੇਈਂ, ਹੇ ਸੁਚਿੱਤ ਵਾਲੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਾਂਗਾ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਾਨੀਨਂ ਸ੍ਵਸੁਤਂ ਮੁਨਿਮ੍ । ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਵ੍ਯਾਸਂ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਮਕਲ੍ਮषਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਨੀਨਾ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਵਿਅਾਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਸ ਆਜਗਾਮ ਸ ਤਾਪਸਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਮਾਤ੍ਰੇऽਥ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵਿਅਾਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤਪਸੀ ਆ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਉਹ ਮুনি ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੀष੍ਮੇਣ ਪੂਜਿਤਃ ਕਾਮਂ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾ ਚ ਮਾਨਿਤਃ । ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਧੂਮੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵਾਪਰਃ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਤਯਵਤੀ ਨੇ ਵੀ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਮুনি ਉਥੇ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮੁਨਿਂ ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਧੁਨਾ । ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਤਵ ਵੀਰ੍ਯਜਮ੍
ਮਾਂ ਨੇ ਮুনি ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ।'
ਵ੍ਯਾਸਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਮਾਤੁਰਾਪ੍ਤਵਾਕ੍ਯਮਮਨ੍ਯਤ । ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ऋਤੁਕਾਲਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਵਿਅਾਸ਼ ਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ। 'ਓਮ' ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਅਮ੍ਬਿਕਾ ਚ ਯਦਾ ਸ੍ਨਾਤਾ ਨਾਰੀ ऋਤੁਮਤੀ ਤਦਾ । ਸਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਨੇਃ ਪੁਤ੍ਰਮਸੂਤਾਨ੍ਧਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰੁਤ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਮুনি ਨਾਲ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੰਧਾ ਸੀ।
ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਧਂ ਚ ਸੁਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਪਿ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਂ ਚ ਵਧੂਮਾਹ ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਸ਼ੁ ਵੈ
ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੰਧਾ ਹੋਇਆ, ਸਤਯਵਤੀ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਦੂਜੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਰੰਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ।'
ऋਤੁਕਾਲੇऽਥ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਸਹ ਸਙ੍ਗਤਾ । ਤਥਾ ਚਾਮ੍ਬਾਲਿਕਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਗਰ੍ਭਂ ਨਾਰੀ ਦਧਾਰ ਸਾ
ਜਦੋਂ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਦੀ ਰੁਤ ਆਈ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਿਅਾਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਗਰਭ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਸੋऽਪਿ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਸੁਤੋ ਜਾਤੋ ਰਾਜ੍ਯਯੋਗ੍ਯੋ ਨ ਸਮ੍ਮਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਵਰ੍षਾਨ੍ਤੇ ਚ ਪੁਨਰ੍ਵਧੂਮ੍
ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡੂ, ਜਨਮਿਆ ਜੋ ਰਾਜ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ ਪਰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਫਿਰ ਵਧੂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ।
ਆਹੂਯ ਚ ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਸਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਾ ਸ਼ਯਨਾਗਾਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਵਿਅਾਸ਼ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ ਅਤੇ ਮੰਗ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਧੂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੇਜ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ।
ਨ ਗਤਾ ਚ ਵਧੂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰੇष੍ਯਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਤਯਾ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਦੁਰੋ ਜਾਤੋ ਦਾਸ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮਾਂਸ਼ਤਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਪਰ ਵਧੂ ਉਥੇ ਨਾ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਦਾਸੀ ਤੋਂ ਵਿਦੁਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਦਯਸ੍ਤ੍ਰਯਃ । ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਾ ਮਹਾਵੀਰਾ ਵਂਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਣਹੇਤਵੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਅਾਸ਼ ਨੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ—ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਦਿ—ਜਨਮਾਏ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਸਨ।