ਤਤਃ ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸ੍ਵੇਵ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿ । ਵਿषੇਣ ਜੀਵਨਂ ਹਨ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਦਯੋ ਯੋ ਹਿ ਮਾਨਵਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮ ਤਕ ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਾਸ ਘੋੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬੇਦਰਦੀ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਿषਕੁਣ੍ਡੇ ਚ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਸਹਸ੍ਰਾਬ੍ਦਂ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨृਘਾਤੀ ਚ ਵ੍ਰਣੀ ਚ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਸੌ ਜਨਮ ਤਕ ਕਾਤਿਲ ਅਤੇ ਫੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਕੁष੍ਠੀ ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਦ੍ ਧੁਵਮ੍ । ਦਣ੍ਡੇਨ ਤਾਡਯੇਦ੍ ਗਾਂ ਹਿ ਵृषਞ੍ਚ ਵृषਵਾਹਕਃ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮ ਤਕ ਕੋੜ ਵਾਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪੱਕਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗਾਂ ਜਾਂ ਬਲਦ ਨੂੰ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—
ਭृਤ੍ਯਦ੍ਵਾਰਾ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੋ ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਪ੍ਰਤਪ੍ਤੇ ਤੈਲਕੁਣ੍ਡੇऽਗ੍ਨੌ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ੍ਮ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਨੌਕਰ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੋਂ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤਪਦੇ ਤੇਲ ਦੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਯੁਗ ਤਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਲੋਮਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਵृषੋ ਭਵਤਿ ਤਤ੍ਪਰਮ੍ । ਕੁਨ੍ਤੇਨ ਹਨ੍ਤਿ ਯੋ ਜੀਵਂ ਵਹ੍ਨਿਲੋਹੇਨ ਹੇਲਯਾ
ਗਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਹ ਬਲਦ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੀਰ ਜਾਂ ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—
ਕੁਨ੍ਤਕੁਣ੍ਡੇ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸਤਿ । ਤਤਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚੋਦਰੇ ਵ੍ਯਾਧਿਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਕੋਖ ਪਾ ਕੇ ਪੇਟ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਨੈਕੇਨ ਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਚ ਵृਥਾ ਮਾਂਸਂ ਮਾਂਸਲੋਭੀ ਦ੍ਵਿਜਾਧਮਃ
ਇੱਕ ਜਨਮ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਾਸ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਹਰੇਰਨੈਵੇਦ੍ਯਭੋਜੀ ਕृਮਿਕੁਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ । ਸ੍ਵਲੋਮਮਾਨਵਰ੍षਂ ਚ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਨਾਂ ਹੋਈ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਜਾਤਿਸ੍ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯਾਜੀ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਭੋਜਕਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਤਕ ਮਲੇਛ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸ੍ਰਾਧ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਵਦਾਹੀ ਚ ਪੂਯਕੁਣ੍ਡੇ ਵਸੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਯਾਵਲ੍ਲੋਮਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਯਮਦਣ੍ਡੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਪੂ ਪੂਰੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨੇ ਰੋਆਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਯਮ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਵਰਤ।
ਤਾਡਿਤੋ ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਤੋ ਭਾਰਤਮਾਗਤ੍ਯ ਸ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਉਹੋ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਰੋਗੀ ਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਬਧਿਰੋ ਮੂਕ ਏਵ ਚ । ਕृष੍ਣਂ ਪਦ੍ਮਂ ਚ ਕੇ ਯਸ੍ਯ ਤਂ ਸਰ੍ਪਂ ਹਨ੍ਤਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਕੋਈ ਜਿਹੜਾ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਪਦਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਭਾਰੀ ਰੋਗ, ਗਰੀਬੀ, ਬੋਲੇ ਤੇ ਬਹਿਰੇ ਹੋਣ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਲੋਮਮਾਨਵਰ੍षਂ ਚ ਸਰ੍ਪਕੁਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ । ਸਰ੍ਪੇਣ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸੋऽਥ ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸੱਪ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਸੇਚ੍ਚ ਸਰ੍ਪਵਿਡ੍ਭੋਜੀ ਤਤਃ ਸਰ੍ਪੋ ਭਵੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਾਨਵਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਯੁਰ੍ਦਦ੍ਰੁਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਸੱਪ ਦੀ ਮਲ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਸੱਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕੋੜ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਤਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਪੇਣ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਵਿਧਿਪ੍ਰਦਤ੍ਤਜੀਵ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਜਨ੍ਤੂਂਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਤਿ ਯਃ
ਉਹਦੀ ਮੌਤ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਸੱਪ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਿਸੇ ਛੋਟੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਸ ਦਂਸ਼ਮਸ਼ਯੋਃ ਕੁਣ੍ਡੇ ਜਨ੍ਤੁਮਾਨਾਬ੍ਦਮੇਵ ਚ । ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੈਰਨਾਹਾਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਵਾਨ੍
ਉਹ ਦੰਬਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭੁੱਖਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਹਸ੍ਤਪਾਦਾਦਿਬਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ । ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਜਨ੍ਤੁਰ੍ਜਾਤਿਸ਼੍ਚ ਯਾਵਨੀ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਹੱਥ ਪੈਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਉਹ ਛੋਟਾ ਜੀਵ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਜਾਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਾਨਵਸ਼੍ਚ ਸੋऽਙ੍ਗਹੀਨਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਯੋ ਮੂਢੋ ਮਧੁਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਮਧੁਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮੂਰਖ ਮਧੂਮੱਖੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸ਼ਹਦ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਗਾਰਲੇ ਕੁਣ੍ਡੇ ਜੀਵਮਾਨਾਬ੍ਦਕਂ ਵਸੇਤ੍ । ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਗਰਲੈਰ੍ਦਗ੍ਧੋ ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ
ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਜਿਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜ਼ਹਿਰਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਹਿ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਜਾਤਿਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਦਣ੍ਡਂ ਕਰੋਤ੍ਯਦਣ੍ਡ੍ਯੇ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇ ਦਣ੍ਡਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਫਿਰ ਉਹ ਮੱਖੀ ਦੀ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਕੁਣ੍ਡਂ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਕੀਟਾਨਾਂ ਯਾਤਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਸ ਤਲ੍ਲੋਮਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਬ੍ਦਕृਦ੍ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਯਮਦੂਤੇਨ ਤਾਡਿਤਃ । ਕਰੋਤਿ ਰੋਦਨਂ ਭਦ੍ਰੇ ਹਾਹਾਕਾਰਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਰ ਪਲ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਰੋਦਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸੂਕਰਯੋਨੌ ਚ ਜਾਯਤੇ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ । ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਕਾਕਯੋਨੌ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਸੂਅਰ ਦੀ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਕਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥਲੋਭੇਨ ਯੋ ਮੂਢਃ ਪ੍ਰਜਾਦਣ੍ਡਂ ਕਰੋਤਿ ਸਃ । ਵृਸ਼੍ਚਿਕਾਨਾਂ ਚ ਕੁਣ੍ਡਂ ਚ ਤਲ੍ਲੋਮਾਬ੍ਦਂ ਵਸੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਮੂਰਖ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਬਿਛੂਆਂ ਦੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵृਸ਼੍ਚਿਕਜਾਤਿਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਭਾਰਤੇ । ਤਤੋ ਨਰਸ਼੍ਚਾਙ੍ਗਹੀਨੋ ਵ੍ਯਾਧਿਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬਿਛੂ ਦੀ ਜਾਤ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਧਾਰੀ ਯੋ ਹ੍ਯਨ੍ਯੇषਾਂ ਧਾਵਕੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਹੀਨਸ਼੍ਚ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਕਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਛੱਡਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ੍ਵਲੋਮਾਬ੍ਦਂ ਕੁਣ੍ਡੇषੁ ਚ ਸ਼ਰਾਦਿषੁ । ਵਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਾਦਿਭਿਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਤੀਰ ਆਦਿ ਵਾਲੇ ਖੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਤੀਰ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਛੇਦੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰਾਗਾਰੇ ਸਾਨ੍ਧਕਾਰੇ ਪ੍ਰਣਿਹਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚ ਯਃ । ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਦੋषੇਣ ਗੋਲਕੁਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਜੋ ਜੇਲ੍ਹ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਪਰਾਧ ਕਰਕੇ ਬੇਧਿਆ, ਉਹ ਗੋਲਿਆਂ ਦੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪਙ੍ਕਤਪ੍ਤਤੋਯਾਕ੍ਤਂ ਸਾਨ੍ਧਕਾਰਂ ਭਯਙ੍ਕਰਮ੍ । ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਕੀਟੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਗੋਲਕੁਣ੍ਡਕਮ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਖੱਡ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੰਦਲਾ ਤੇ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਡਰ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ ਰਲ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਗੋਲਾਕੁੰਡ ਹੈ।
ਕੀਟੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧੋ ਵਸੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਲੋਮਾਬ੍ਦਮੇਵ ਚ । ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰਜਾਭृਤ੍ਯਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਛੇਤੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੋਮ ਵਧਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨੌਕਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।