ਤਤੋ ਭਵੇਚ੍ਚ ਸ਼ਸ਼ਕੋ ਮੀਨਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ । ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਵਰਾਹਸ਼੍ਚ ਕੁਕ੍ਕੁਟਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮ ਖਰਗੋਸ਼ ਤੇ ਮੱਛੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਸੂਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮ ਮੁਰਗਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਏਣਾਦਯਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਭ੍ਯਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਸ੍ਵਕਨ੍ਯਾਪਾਲਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਕ੍ਰੀਣਾਤਿ ਚ ਯੋ ਨਰਃ
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹਿਰਣ ਆਦਿਕ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਪੱਕਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਾਲ ਕੇ ਵੇਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਅਰ੍ਥਲੋਭਾਨ੍ਮਹਾਮੂਢੋ ਮਾਂਸਕੁਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ । ਕਨ੍ਯਾਲੋਮਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਮਾਸ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧੀ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਉਥੋਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਦਣ੍ਡਪ੍ਰਹਾਰਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯਮਕਿਙ੍ਕਰਾਃ । ਮਾਂਸਭਾਰਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਤਭਾਰਂ ਲਿਹੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ
ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਾਸ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਲਹੂ ਦੀ ਥੁੱਪੀ ਚਾਟਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਹਿ ਭਾਰਤੇ ਪਾਪੀ ਕਨ੍ਯਾਵਿਟ੍ਕृਮਿਗੋ ਭਵੇਤ੍ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਯਾਧਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਾਪੀ ਧੀ ਦੇ ਗੋਬਰ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣ ਕੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਵਰਾਹਸ਼੍ਚ ਕੁਕ੍ਕੁਟਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ । ਮਣ੍ਡੂਕੋ ਹਿ ਜਲੌਕਾਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਭਾਰਤੇ
ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਉਹ ਸੂਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਸੱਤ ਜਨਮ ਮੁਰਗਾ, ਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਜਨਮ ਮੇਡਕ ਤੇ ਜੂਣ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਕਾਕਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੁਪਵਾਸਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦੀਨਾਂ ਚ ਸਙ੍ਗਮੇ
ਸੱਤ ਜਨਮ ਕਾਂ ਬਣ ਕੇ ਫਿਰ ਪੱਕਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਰਤ, ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਧ ਆਦਿ ਹੋਣ—
ਕਰੋਤਿ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੌਰਕਰ੍ਮ ਸੋऽਸ਼ੁਚਿਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ । ਸ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੁਣ੍ਡੇ ਚ ਨਖਾਦੀਨਾਞ੍ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੁੰਡਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁੰਦਰੇ, ਉਹ ਨਖ ਆਦਿ ਦੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਦੈਵਦਿਨਮਾਨਾਬ੍ਦਂ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਦਣ੍ਡਤਾਡਿਤਃ । ਸਕੇਸ਼ਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਯੋ ਵਾਰ੍ਚਯਤਿ ਭਾਰਤੇ
ਉਹ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਥੋਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਲਿੰਗ ਪੂਜਦਾ ਹੈ—
ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੇਸ਼ਕੁਣ੍ਡੇ ਮृਦ੍ਰੇਣੁਮਾਨਵਰ੍षਕਮ੍ । ਤਦਨ੍ਤੇ ਯਾਵਨੀਂ ਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਹਰਕੋਪਤਃ
ਉਹ ਕੇਸ਼-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਰੋਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਰੋਸ ਨਾਲ ਯਵਨਣ ਦੀ ਜਠਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਾਚ੍ਛੁਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸ ਭਵੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਪਿਣ੍ਡਂ ਨੈਵ ਦਦਾਤਿ ਚ
ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੱਕਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਸ੍ਥਿਕੁਣ੍ਡੇ ਸ੍ਵਲੋਮਾਬ੍ਦਂ ਮਹੋਲ੍ਬਣੇ । ਤਤਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੁਖਞ੍ਜਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਭਿਆਨਕ ਅਸਥੀ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਾਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸੱਤ ਜਨਮ ਲੂਲਾ ਤੇ ਲੰਗੜਾ ਜੰਮਦਾ ਹੈ।
ਭਵੇਨ੍ਮਹਾਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਹਿ ਦੇਹਤਃ । ਯਃ ਸੇਵਤੇ ਮਹਾਮੂਢੋ ਗੁਰ੍ਵਿਣੀਂ ਚ ਸ੍ਵਕਾਮਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਤਪ੍ਤੇ ਤਾਮ੍ਰਕੁਣ੍ਡੇ ਚ ਸ਼ਤਵਰ੍षਂ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਅਵੀਰਾਨ੍ਨਂ ਚ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ऋਤੁਸ੍ਨਾਤਾਨ੍ਨਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਨਪੁੰਸਕ ਜਾਂ ਮਾਸਿਕ ਧਾਰਾ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਤਪਦੇ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਲੋਹਕੁਣ੍ਡੇ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਚ ਸ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਪ੍ਤਕੇ । ਸ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਰਜਕੀਂ ਯੋਨਿਂ ਕਾਕਾਨਾਂ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਧੋਬਣ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕਾਂ ਦਾ ਸੱਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਵ੍ਰਣੀ ਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਯੋ ਹਿ ਚਰ੍ਮਾਕ੍ਤਹਸ੍ਤੇਨ ਦੇਵਦ੍ਰਵ੍ਯਮੁਪਸ੍ਮृਸ਼ੇਤ੍
ਜੋ ਚਮੜੇ ਨਾਲ ਲਗੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਫੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਗਰੀਬੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਵਰ੍षਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਚਰ੍ਮਕੁਣ੍ਡੇ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਚਮੜੇ ਦੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚ ਤਪ੍ਤਸੁਰਾਕੁਣ੍ਡੇ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਤਤੋ ਭਵੇਚ੍ਛੂਦ੍ਰਯਾਜੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਤਪਦੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੱਤ ਜਨਮ ਤਕ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਭੋਜੀ ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਦ੍ਧ ੍ਰੁਵਮ੍ । ਵਾਗ੍ਦੁष੍ਟਃ ਕਟੁਕੋ ਵਾਚਾ ਤਾਡਯੇਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਸਦਾ
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕਰੜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਕਣ੍ਟਕਕੁਣ੍ਡੇ ਸ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਾਡਿਤੋ ਯਮਦੂਤੇਨ ਦਣ੍ਡੇਨ ਚ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤੀਖੇ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਸਜ਼ਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਾਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸ੍ਵੇਵ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿ । ਵਿषੇਣ ਜੀਵਨਂ ਹਨ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਦਯੋ ਯੋ ਹਿ ਮਾਨਵਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮ ਤਕ ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਾਸ ਘੋੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬੇਦਰਦੀ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਿषਕੁਣ੍ਡੇ ਚ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਸਹਸ੍ਰਾਬ੍ਦਂ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨृਘਾਤੀ ਚ ਵ੍ਰਣੀ ਚ ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਸੌ ਜਨਮ ਤਕ ਕਾਤਿਲ ਅਤੇ ਫੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਕੁष੍ਠੀ ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਦ੍ ਧੁਵਮ੍ । ਦਣ੍ਡੇਨ ਤਾਡਯੇਦ੍ ਗਾਂ ਹਿ ਵृषਞ੍ਚ ਵृषਵਾਹਕਃ
ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮ ਤਕ ਕੋੜ ਵਾਲਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪੱਕਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਗਾਂ ਜਾਂ ਬਲਦ ਨੂੰ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—
ਭृਤ੍ਯਦ੍ਵਾਰਾ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੋ ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਪ੍ਰਤਪ੍ਤੇ ਤੈਲਕੁਣ੍ਡੇऽਗ੍ਨੌ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ੍ਮ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਨੌਕਰ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੋਂ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤਪਦੇ ਤੇਲ ਦੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਯੁਗ ਤਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਲੋਮਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਵृषੋ ਭਵਤਿ ਤਤ੍ਪਰਮ੍ । ਕੁਨ੍ਤੇਨ ਹਨ੍ਤਿ ਯੋ ਜੀਵਂ ਵਹ੍ਨਿਲੋਹੇਨ ਹੇਲਯਾ
ਗਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਹ ਬਲਦ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੀਰ ਜਾਂ ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—
ਕੁਨ੍ਤਕੁਣ੍ਡੇ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸਤਿ । ਤਤਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚੋਦਰੇ ਵ੍ਯਾਧਿਸਂਯੁਤਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਕੋਖ ਪਾ ਕੇ ਪੇਟ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਨੈਕੇਨ ਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਚ ਵृਥਾ ਮਾਂਸਂ ਮਾਂਸਲੋਭੀ ਦ੍ਵਿਜਾਧਮਃ
ਇੱਕ ਜਨਮ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਾਸ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਹਰੇਰਨੈਵੇਦ੍ਯਭੋਜੀ ਕृਮਿਕੁਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ । ਸ੍ਵਲੋਮਮਾਨਵਰ੍षਂ ਚ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਨਾਂ ਹੋਈ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਜਾਤਿਸ੍ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯਾਜੀ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਭੋਜਕਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਤਕ ਮਲੇਛ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸ੍ਰਾਧ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਵਦਾਹੀ ਚ ਪੂਯਕੁਣ੍ਡੇ ਵਸੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਯਾਵਲ੍ਲੋਮਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਯਮਦਣ੍ਡੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਪੂ ਪੂਰੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨੇ ਰੋਆਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਯਮ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਵਰਤ।