ਪੂਰ੍ਣਮਬ੍ਦਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਕृਮਿਯੋਨਿਂ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਚ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਥੇ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਉਹੀ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੌ ਸਾਲ ਲਈ ਕੀੜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤਾਡ੍ਯ ਚ ਗੁਰੁਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਰਕ੍ਤਪਾਤਂ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਸ ਚ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਸृਕ੍ਕੁਣ੍ਡੇ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਸ਼ਤਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਲਹੂ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਹੂ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਉਹੀ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਲਭੇਦ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਜਨ੍ਮ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਭਾਰਤੇ । ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਮੇਣ ਹ
ਫਿਰ ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬੱਘ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋऽਸ਼੍ਰੁ ਤਤ੍ਯਾਜ ਗਾਯਨ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਗਦ੍ਗਦਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਗੁਣਸਙ੍ਗੀਤੇ ਹਸਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਭਗਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਦਗਦ ਹੋ ਕੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦਾ ਹੈ—
ਸ ਵਸੇਦਸ਼੍ਰੁਕੁਣ੍ਡੇ ਚ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਸ਼ਤਵਰ੍षਕਮ੍ । ਤਤੋ ਭਵੇਚ੍ਚ ਚਾਣ੍ਡਾਲਸ੍ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਹ ਅਸ਼ਰੂ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੋਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਕੇ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਸ਼ਠਤਾ ਤਦ੍ਵਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਹृਦਿ ਯੋ ਨਰਃ । ਕੁਣ੍ਡਂ ਗਾਤ੍ਰਮਲਾਨਾਂ ਚ ਸ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਾਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮੈਲ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਗਾਰ੍ਦਭੀਂ ਯੋਨਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ । ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਚ ਸ਼ਾਰ੍ਗਾਲੀਂ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਲਈ ਗਧੀ ਦੀ ਜਠਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਲਈ ਗਿੱਦੜੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਪੱਕਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਧਿਰਂ ਯੋ ਹਸਤ੍ਯੇਵ ਨਿਨ੍ਦਤ੍ਯੇਵਾਭਿਮਾਨਤਃ । ਸ ਵਸੇਤ੍ਕਰ੍ਣਵਿਟ੍ਕੁਣ੍ਡੇ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਸ਼ਤਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਬਹਿਰੇ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਣ-ਵਿਟ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਉਥੋਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸ ਬਧਿਰੋ ਦਰਿਦ੍ਰਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ । ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਨ੍ਯਙ੍ਗਹੀਨਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮ ਲਈ ਬਹਿਰਾ ਤੇ ਗਰੀਬ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਜਨਮ ਉਹ ਅੰਗ-ਹੀਣ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਪੱਕਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਭਾਤ੍ਸ੍ਵਭਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਜੀਵਿਨਂ ਹਨ੍ਤਿ ਯੋ ਨਰਃ । ਮਜ੍ਜਾਕੁਣ੍ਡੇ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਲਕ੍ਸ਼ਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਲਈ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੱਜਾ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਲੱਖ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਉਥੋਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਚ੍ਚ ਸ਼ਸ਼ਕੋ ਮੀਨਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ । ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਵਰਾਹਸ਼੍ਚ ਕੁਕ੍ਕੁਟਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮ ਖਰਗੋਸ਼ ਤੇ ਮੱਛੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਸੂਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮ ਮੁਰਗਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਏਣਾਦਯਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਭ੍ਯਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਸ੍ਵਕਨ੍ਯਾਪਾਲਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਕ੍ਰੀਣਾਤਿ ਚ ਯੋ ਨਰਃ
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹਿਰਣ ਆਦਿਕ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਪੱਕਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪਾਲ ਕੇ ਵੇਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਅਰ੍ਥਲੋਭਾਨ੍ਮਹਾਮੂਢੋ ਮਾਂਸਕੁਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ । ਕਨ੍ਯਾਲੋਮਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਮਾਸ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧੀ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਉਥੋਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਦਣ੍ਡਪ੍ਰਹਾਰਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯਮਕਿਙ੍ਕਰਾਃ । ਮਾਂਸਭਾਰਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਤਭਾਰਂ ਲਿਹੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ
ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਾਸ ਦਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਲਹੂ ਦੀ ਥੁੱਪੀ ਚਾਟਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਹਿ ਭਾਰਤੇ ਪਾਪੀ ਕਨ੍ਯਾਵਿਟ੍ਕृਮਿਗੋ ਭਵੇਤ੍ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵ੍ਯਾਧਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਾਪੀ ਧੀ ਦੇ ਗੋਬਰ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣ ਕੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਤ ਜਨਮ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਵਰਾਹਸ਼੍ਚ ਕੁਕ੍ਕੁਟਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ । ਮਣ੍ਡੂਕੋ ਹਿ ਜਲੌਕਾਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਭਾਰਤੇ
ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਉਹ ਸੂਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਸੱਤ ਜਨਮ ਮੁਰਗਾ, ਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਜਨਮ ਮੇਡਕ ਤੇ ਜੂਣ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਕਾਕਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੁਪਵਾਸਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦੀਨਾਂ ਚ ਸਙ੍ਗਮੇ
ਸੱਤ ਜਨਮ ਕਾਂ ਬਣ ਕੇ ਫਿਰ ਪੱਕਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਰਤ, ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਧ ਆਦਿ ਹੋਣ—
ਕਰੋਤਿ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੌਰਕਰ੍ਮ ਸੋऽਸ਼ੁਚਿਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ । ਸ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੁਣ੍ਡੇ ਚ ਨਖਾਦੀਨਾਞ੍ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੁੰਡਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁੰਦਰੇ, ਉਹ ਨਖ ਆਦਿ ਦੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਦੈਵਦਿਨਮਾਨਾਬ੍ਦਂ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਦਣ੍ਡਤਾਡਿਤਃ । ਸਕੇਸ਼ਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਯੋ ਵਾਰ੍ਚਯਤਿ ਭਾਰਤੇ
ਉਹ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਥੋਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਲਿੰਗ ਪੂਜਦਾ ਹੈ—
ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੇਸ਼ਕੁਣ੍ਡੇ ਮृਦ੍ਰੇਣੁਮਾਨਵਰ੍षਕਮ੍ । ਤਦਨ੍ਤੇ ਯਾਵਨੀਂ ਯੋਨਿਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਹਰਕੋਪਤਃ
ਉਹ ਕੇਸ਼-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਰੋਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਰੋਸ ਨਾਲ ਯਵਨਣ ਦੀ ਜਠਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਾਚ੍ਛੁਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸ ਭਵੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਪਦੇ ਪਿਣ੍ਡਂ ਨੈਵ ਦਦਾਤਿ ਚ
ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੱਕਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਸ੍ਥਿਕੁਣ੍ਡੇ ਸ੍ਵਲੋਮਾਬ੍ਦਂ ਮਹੋਲ੍ਬਣੇ । ਤਤਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੁਖਞ੍ਜਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਭਿਆਨਕ ਅਸਥੀ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਾਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸੱਤ ਜਨਮ ਲੂਲਾ ਤੇ ਲੰਗੜਾ ਜੰਮਦਾ ਹੈ।
ਭਵੇਨ੍ਮਹਾਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਹਿ ਦੇਹਤਃ । ਯਃ ਸੇਵਤੇ ਮਹਾਮੂਢੋ ਗੁਰ੍ਵਿਣੀਂ ਚ ਸ੍ਵਕਾਮਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਤਪ੍ਤੇ ਤਾਮ੍ਰਕੁਣ੍ਡੇ ਚ ਸ਼ਤਵਰ੍षਂ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਅਵੀਰਾਨ੍ਨਂ ਚ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ऋਤੁਸ੍ਨਾਤਾਨ੍ਨਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਨਪੁੰਸਕ ਜਾਂ ਮਾਸਿਕ ਧਾਰਾ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਤਪਦੇ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਲੋਹਕੁਣ੍ਡੇ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਚ ਸ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤਪ੍ਤਕੇ । ਸ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਰਜਕੀਂ ਯੋਨਿਂ ਕਾਕਾਨਾਂ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਧੋਬਣ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕਾਂ ਦਾ ਸੱਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਵ੍ਰਣੀ ਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਯੋ ਹਿ ਚਰ੍ਮਾਕ੍ਤਹਸ੍ਤੇਨ ਦੇਵਦ੍ਰਵ੍ਯਮੁਪਸ੍ਮृਸ਼ੇਤ੍
ਜੋ ਚਮੜੇ ਨਾਲ ਲਗੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਫੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਗਰੀਬੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਵਰ੍षਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਚਰ੍ਮਕੁਣ੍ਡੇ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਯਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਣਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨਮੇਵ ਚ
ਜੋ ਚਮੜੇ ਦੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚ ਤਪ੍ਤਸੁਰਾਕੁਣ੍ਡੇ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਤਤੋ ਭਵੇਚ੍ਛੂਦ੍ਰਯਾਜੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਤਪਦੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੱਤ ਜਨਮ ਤਕ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨ੍ਨਭੋਜੀ ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਦ੍ਧ ੍ਰੁਵਮ੍ । ਵਾਗ੍ਦੁष੍ਟਃ ਕਟੁਕੋ ਵਾਚਾ ਤਾਡਯੇਤ੍ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਸਦਾ
ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕਰੜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਕਣ੍ਟਕਕੁਣ੍ਡੇ ਸ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਾਡਿਤੋ ਯਮਦੂਤੇਨ ਦਣ੍ਡੇਨ ਚ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤੀਖੇ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੜਾਹ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਸਜ਼ਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।