ਰਵਿਵਾਰੇ ਚ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾਮਮਾਯਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਵਾਸਰੇ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਾਰਸਂਯੋਗਂ ਕਰੋਤਿ ਕੇਵਲਂ ਨਰਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਐਤਵਾਰ, ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਅਮਾਵੱਸ ਜਾਂ ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਦਿਨ ਸਿਰਫ਼ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਰ ਨਾਲ ਧੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਸ ਯਾਤਿ ਕ੍ਸ਼ਾਰਕੁਣ੍ਡਂ ਚ ਸੂਤ੍ਰਮਾਨਾਬ੍ਦਮੇਵ ਚ । ਸ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਰਜਕੀਂ ਯੋਨਿਂ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਭਾਰਤੇ
ਉਹ ਖਾਰ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਾਗੇ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਧੋਬੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਨਿਨ੍ਦਾਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਮਾਨਵਾਧਮਃ । ਵੇਦਨਿਨ੍ਦਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਨ੍ਦਾਂ ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਘਟੀਆ ਮਨੁੱਖ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਵੇਦਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦੀਨਾਂ ਤਥਾ ਨਿਨ੍ਦਾਪਰੋ ਜਨਃ । ਗੌਰੀਵਾਣ੍ਯਾਦਿਦੇਵੀਨਾਂ ਤਥਾ ਨਿਨ੍ਦਾਪਰੋ ਜਨਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕਾ ਜਾਂ ਗੌਰੀ, ਵਾਣੀ ਆਦਿ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰਯੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਣ੍ਡੇ ਭਯਾਨਕੇ । ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਕੁਣ੍ਡਂ ਦੁਃਖਦਂ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਦੁੱਖਦਾਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੁੰਡ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾਨੇਕਕਲ੍ਪਂ ਸਰ੍ਪਯੋਨਿਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਪੁਨਃ । ਦੇਵੀਨਿਨ੍ਦਾਪਰਾਧਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਬੇਅੰਤ ਜੁਗ ਬੀਤਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਸੱਪ ਦੀ ਜੋਨਿ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਦੇਵੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਪਾਪ ਦੀ ਕੋਈ ਮਾਫੀ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਦਤ੍ਤਾਂ ਪਰਦਤ੍ਤਾਂ ਵਾ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਚ ਸੁਰਵਿਪ੍ਰਯੋਃ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿਟ੍ਕੁਣ੍ਡਂ ਚ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਲਈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਗੂ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਚ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਿਡ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿਟ੍ਕृਮਿਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਭੁਵਿ
ਉਥੇ ਉਹ ਇੰਨੇ ਹੀ ਸਾਲ ਗੂ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੂ ਦੇ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਕੀਯਤਡਾਗੇ ਚ ਤਡਾਗਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਉਤ੍ਸਜੇਦ੍ਦੈਵਦੋषੇਣ ਮੂਤ੍ਰਕੁਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਬ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਰੇਣੁਮਾਨਵਰ੍षਂ ਚ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਪੁਨਃ ਪੂਰ੍ਣਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਚ ਸ ਵृषੋ ਭਾਰਤੇ ਭਵੇਤ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਤਲਾਬ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਉਹੀ ਮਿੱਟੀ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਲਈ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੱਛਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਕੀ ਮਿष੍ਟਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਕੁਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਚ । ਪੂਰ੍ਣਮਬ੍ਦਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਇਕੱਲਾ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਫ਼ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਉਹੀ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਣਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਚ ਸ ਪ੍ਰੇਤੋ ਭਾਰਤੇ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਮੂਤ੍ਰਪਰਂ ਚੈਵ ਪੂਯਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਲਈ ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਕਫ਼, ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਪੀਪ ਖਾਂ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਚੈਵ ਗੁਰੁਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸੁਤਂ ਸੁਤਾਮ੍ । ਯੋ ਨ ਪੁष੍ਣਾਤ੍ਯਨਾਥਂ ਚ ਗਰਕੁਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪਿਉ, ਮਾਂ, ਅਧਿਆਪਕ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤ, ਧੀ ਜਾਂ ਲਾਚਾਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਮਬ੍ਦਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਤੋ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਭੂਤਯੋਨਿਂ ਸ਼ਤਵਰ੍षਂ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਲਈ ਭੂਤ ਦੀ ਜਨਮ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਿਥਿਂ ਵਕ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਹਿ ਮਾਨਵਃ । ਪਿਤृਦੇਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਲਂ ਨ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਚ ਪਾਪਿਨਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਤਿਰਛੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਦੇ।
ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨਿ ਚ । ਇਹੈਵ ਲਭਤੇ ਚਾਨ੍ਤੇ ਦੂषਿਕਾਕੁਣ੍ਡਮਾਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਪਾਪ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਭੋਗਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਗੰਦਗੀ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਣਮਬ੍ਦਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਤੋ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਭੂਤਯੋਨਿਂ ਸ਼ਤਵਰ੍षਂ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਥੇ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਉਹੀ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੌ ਸਾਲ ਲਈ ਭੂਤਾਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦੀਯਤੇ ਯਦਿ । ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵਸਾਕੁਣ੍ਡੇ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਸ਼ਤਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਮੁੜ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਰਬੀ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਉਹੀ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕृਕਲਾਸੋ ਭਵੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਭਾਰਤੇ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ । ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਹਾਰੌਦ੍ਰੋ ਦਰਿਦ੍ਰੋऽਲ੍ਪਾਯੁਰੇਵ ਚ
ਫਿਰ ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗਿੱਧ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੁੱਖਾ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਮਾਂਸਂ ਕਾਮਿਨੀ ਵਾਪਿ ਕਾਮਿਨੀਂ ਵਾ ਪੁਮਾਨਥ । ਯਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਪਾਯਯਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ੁਕ੍ਰਕੁਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਵੀਰਜ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀਰਜ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਮਬ੍ਦਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਕृਮਿਯੋਨਿਂ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਚ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਥੇ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਉਹੀ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੌ ਸਾਲ ਲਈ ਕੀੜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤਾਡ੍ਯ ਚ ਗੁਰੁਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਰਕ੍ਤਪਾਤਂ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਸ ਚ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਸृਕ੍ਕੁਣ੍ਡੇ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਸ਼ਤਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਲਹੂ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਹੂ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਉਹੀ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਲਭੇਦ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਜਨ੍ਮ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਭਾਰਤੇ । ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰਮੇਣ ਹ
ਫਿਰ ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਬੱਘ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋऽਸ਼੍ਰੁ ਤਤ੍ਯਾਜ ਗਾਯਨ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਗਦ੍ਗਦਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਗੁਣਸਙ੍ਗੀਤੇ ਹਸਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਭਗਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਦਗਦ ਹੋ ਕੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਵੇਖ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦਾ ਹੈ—
ਸ ਵਸੇਦਸ਼੍ਰੁਕੁਣ੍ਡੇ ਚ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਸ਼ਤਵਰ੍षਕਮ੍ । ਤਤੋ ਭਵੇਚ੍ਚ ਚਾਣ੍ਡਾਲਸ੍ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਹ ਅਸ਼ਰੂ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੋਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਕੇ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਸ਼ਠਤਾ ਤਦ੍ਵਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਹृਦਿ ਯੋ ਨਰਃ । ਕੁਣ੍ਡਂ ਗਾਤ੍ਰਮਲਾਨਾਂ ਚ ਸ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਾਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮੈਲ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਗਾਰ੍ਦਭੀਂ ਯੋਨਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ । ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ ਚ ਸ਼ਾਰ੍ਗਾਲੀਂ ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਭਵੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਲਈ ਗਧੀ ਦੀ ਜਠਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਜਨਮ ਲਈ ਗਿੱਦੜੀ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਪੱਕਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਧਿਰਂ ਯੋ ਹਸਤ੍ਯੇਵ ਨਿਨ੍ਦਤ੍ਯੇਵਾਭਿਮਾਨਤਃ । ਸ ਵਸੇਤ੍ਕਰ੍ਣਵਿਟ੍ਕੁਣ੍ਡੇ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਸ਼ਤਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਬਹਿਰੇ ਉੱਤੇ ਹੱਸਦਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਣ-ਵਿਟ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਉਥੋਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍ਸ ਬਧਿਰੋ ਦਰਿਦ੍ਰਃ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ । ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਨ੍ਯਙ੍ਗਹੀਨਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮ ਲਈ ਬਹਿਰਾ ਤੇ ਗਰੀਬ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਜਨਮ ਉਹ ਅੰਗ-ਹੀਣ ਜੰਮਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਪੱਕਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਭਾਤ੍ਸ੍ਵਭਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਜੀਵਿਨਂ ਹਨ੍ਤਿ ਯੋ ਨਰਃ । ਮਜ੍ਜਾਕੁਣ੍ਡੇ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਲਕ੍ਸ਼ਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਲਈ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੱਜਾ-ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਲੱਖ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਉਥੋਂ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।