ਯੋਗਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸਿਦ੍ਧਿਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਨਾਨਾਰੂਪਧਰੈਰ੍ਭਟੈਃ । ਆਸਨ੍ਨਮृਤ੍ਯੁਭਿਰ੍ਦृष੍ਟੈਃ ਪਾਪਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵਜੀਵਿਭਿਃ
ਉਹ ਜੋਗ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਸੂਰਮੇ ਹਨ; ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਪਾਪੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਨਿਰਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ਾਕ੍ਤੈਃ ਸੌਰੈਸ਼੍ਚ ਗਾਣਪੈਃ । ਅਦृਸ਼੍ਯੈਃ ਪੁਣ੍ਯਕृਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਯੋਗਿਭਿਰੇਵ ਚ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਭਗਤ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਭਗਤ, ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਭਗਤ; ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹਨ, ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਿਧ ਹੋਏ ਤੇ ਜੋਗੀ ਵੀ ਹਨ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤੈਰ੍ਵਾਪਿ ਵਿਤਤੈਰ੍ਵਾ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਕੈਃ । ਬਲਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕੈਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਦृष੍ਟੈਸ਼੍ਚ ਵੈष੍ਣਵੈਃ
ਕਈ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੇ ਸੁਤੰਤਰ ਹਨ; ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ, ਨਿਰਭਉ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਭੀ ਹਨ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਾਧ੍ਵਿ ਕੁਣ੍ਡਸਂਖ੍ਯਾਨਿਰੂਪਣਮ੍ । ਯੇषਾਂ ਨਿਵਾਸੋ ਯਤ੍ਕੁਣ੍ਡੇ ਨਿਬੋਧ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਹੇ ਚੰਗੀ ਨਾਰੀ, ਇਹ ਕੁੰਡਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਹਰ ਇੱਕ ਕਿਸ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਦੇਵੀਭਾਗਵਤੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇऽष੍ਟਾਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਨਵਮਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਨਾਰਾਯਣਨਾਰਦਸਂਵਾਦੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯੁਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਕੁਣ੍ਡਸਂਖ੍ਯਾਨਿਰੂਪਣਂ ਨਾਮ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਸਕੰਧ, ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਸੰਵਾਦ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਕੁੰਡਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਬੱਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਨਾਨਾਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕਫਲਕਥਨਮ੍ ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਉਵਾਚ ਹਰਿਸੇਵਾਰਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਰਤੀ ਸਤਿ । ਤਪਸ੍ਵੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਚ ਨ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਸੁੱਚਾ, ਜੋਗ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਕਾਇਮ, ਤਪਸੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਕਟੁਵਾਚਾ ਬਾਨ੍ਧਵਾਂਸ਼੍ਚ ਬਲਲੇਪੇਨ ਯੋ ਨਰਃ । ਦਗ੍ਧਾਨ੍ਕਰੋਤਿ ਬਲਵਾਨ੍ ਵਹ੍ਨਿਕੁਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਕੇ ਜਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਘਮੰਡ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਗਾਤ੍ਰਲੋਮਮਾਨਾਬ੍ਦਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ । ਪਸ਼ੁਯੋਨਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰੌਦ੍ਰਦਗ੍ਧਾਂ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪਸ਼ੂ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਤृषਿਤਂ ਤਪ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਂ ਗृਹਮਾਗਤਮ੍ । ਨ ਭੋਜਯਤਿ ਯੋ ਮੂਢਸ੍ਤਪ੍ਤਕੁਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਜੋ ਮੂਰਖ, ਪਿਆਸਾ, ਥੱਕਿਆ, ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਇਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਖਵਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਤਪਦੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤਲ੍ਲੋਮਮਾਨਂ ਚ ਵਰ੍षਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਚ ਦੁਃਖਦੇ । ਤਪ੍ਤਸ੍ਥਲੇ ਵਹ੍ਨਿਤਲ੍ਪੇ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤਪਦੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਸੌਣੇ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਪੰਛੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਰਵਿਵਾਰੇ ਚ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾਮਮਾਯਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਵਾਸਰੇ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਾਰਸਂਯੋਗਂ ਕਰੋਤਿ ਕੇਵਲਂ ਨਰਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਐਤਵਾਰ, ਸੰਕਰਾਂਤੀ, ਅਮਾਵੱਸ ਜਾਂ ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਦਿਨ ਸਿਰਫ਼ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਰ ਨਾਲ ਧੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਸ ਯਾਤਿ ਕ੍ਸ਼ਾਰਕੁਣ੍ਡਂ ਚ ਸੂਤ੍ਰਮਾਨਾਬ੍ਦਮੇਵ ਚ । ਸ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਰਜਕੀਂ ਯੋਨਿਂ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ ਭਾਰਤੇ
ਉਹ ਖਾਰ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਾਗੇ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਧੋਬੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਨਿਨ੍ਦਾਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਮਾਨਵਾਧਮਃ । ਵੇਦਨਿਨ੍ਦਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਨ੍ਦਾਂ ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਘਟੀਆ ਮਨੁੱਖ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਵੇਦਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦੀਨਾਂ ਤਥਾ ਨਿਨ੍ਦਾਪਰੋ ਜਨਃ । ਗੌਰੀਵਾਣ੍ਯਾਦਿਦੇਵੀਨਾਂ ਤਥਾ ਨਿਨ੍ਦਾਪਰੋ ਜਨਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕਾ ਜਾਂ ਗੌਰੀ, ਵਾਣੀ ਆਦਿ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰਯੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਣ੍ਡੇ ਭਯਾਨਕੇ । ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਕੁਣ੍ਡਂ ਦੁਃਖਦਂ ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਦੁੱਖਦਾਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੁੰਡ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾਨੇਕਕਲ੍ਪਂ ਸਰ੍ਪਯੋਨਿਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਪੁਨਃ । ਦੇਵੀਨਿਨ੍ਦਾਪਰਾਧਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਥੇ ਬੇਅੰਤ ਜੁਗ ਬੀਤਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਸੱਪ ਦੀ ਜੋਨਿ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਦੇਵੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਪਾਪ ਦੀ ਕੋਈ ਮਾਫੀ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਦਤ੍ਤਾਂ ਪਰਦਤ੍ਤਾਂ ਵਾ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਚ ਸੁਰਵਿਪ੍ਰਯੋਃ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿਟ੍ਕੁਣ੍ਡਂ ਚ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਲਈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਗੂ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਚ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਿਡ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿਟ੍ਕृਮਿਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਭੁਵਿ
ਉਥੇ ਉਹ ਇੰਨੇ ਹੀ ਸਾਲ ਗੂ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੂ ਦੇ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਕੀਯਤਡਾਗੇ ਚ ਤਡਾਗਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਉਤ੍ਸਜੇਦ੍ਦੈਵਦੋषੇਣ ਮੂਤ੍ਰਕੁਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਸ਼ਾਬ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਰੇਣੁਮਾਨਵਰ੍षਂ ਚ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਪੁਨਃ ਪੂਰ੍ਣਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਚ ਸ ਵृषੋ ਭਾਰਤੇ ਭਵੇਤ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਤਲਾਬ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲ ਉਹੀ ਮਿੱਟੀ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਲਈ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੱਛਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਕੀ ਮਿष੍ਟਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਕੁਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਚ । ਪੂਰ੍ਣਮਬ੍ਦਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਇਕੱਲਾ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਫ਼ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਉਹੀ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਣਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਚ ਸ ਪ੍ਰੇਤੋ ਭਾਰਤੇ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਮੂਤ੍ਰਪਰਂ ਚੈਵ ਪੂਯਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਫਿਰ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਲਈ ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਕਫ਼, ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਪੀਪ ਖਾਂ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਚੈਵ ਗੁਰੁਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸੁਤਂ ਸੁਤਾਮ੍ । ਯੋ ਨ ਪੁष੍ਣਾਤ੍ਯਨਾਥਂ ਚ ਗਰਕੁਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪਿਉ, ਮਾਂ, ਅਧਿਆਪਕ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤ, ਧੀ ਜਾਂ ਲਾਚਾਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਮਬ੍ਦਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਤੋ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਭੂਤਯੋਨਿਂ ਸ਼ਤਵਰ੍षਂ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਲਈ ਭੂਤ ਦੀ ਜਨਮ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤਿਥਿਂ ਵਕ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਕਰੋਤਿ ਯੋ ਹਿ ਮਾਨਵਃ । ਪਿਤृਦੇਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਲਂ ਨ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਚ ਪਾਪਿਨਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਤਿਰਛੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਦੇ।
ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨਿ ਚ । ਇਹੈਵ ਲਭਤੇ ਚਾਨ੍ਤੇ ਦੂषਿਕਾਕੁਣ੍ਡਮਾਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਪਾਪ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਭੋਗਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਗੰਦਗੀ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਣਮਬ੍ਦਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਤੋ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਭੂਤਯੋਨਿਂ ਸ਼ਤਵਰ੍षਂ ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਥੇ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਉਹੀ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੌ ਸਾਲ ਲਈ ਭੂਤਾਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦੀਯਤੇ ਯਦਿ । ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵਸਾਕੁਣ੍ਡੇ ਤਦ੍ਭੋਜੀ ਸ਼ਤਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਮੁੜ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਰਬੀ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਉਹੀ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕृਕਲਾਸੋ ਭਵੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਭਾਰਤੇ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ । ਤਤੋ ਭਵੇਨ੍ਮਹਾਰੌਦ੍ਰੋ ਦਰਿਦ੍ਰੋऽਲ੍ਪਾਯੁਰੇਵ ਚ
ਫਿਰ ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਗਿੱਧ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੁੱਖਾ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਮਾਂਸਂ ਕਾਮਿਨੀ ਵਾਪਿ ਕਾਮਿਨੀਂ ਵਾ ਪੁਮਾਨਥ । ਯਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਪਾਯਯਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ੁਕ੍ਰਕੁਣ੍ਡਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਵੀਰਜ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀਰਜ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।