ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਪਤਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਹਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਭਾਦ੍ਰੇ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਮੁੜ ਡਿੱਗਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਉਹ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਰਵਿਵਾਰੇ ਚ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਕੇ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਰਵਿਵਾਰ ਨੂੰ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਤੇ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ—
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਾਰ੍ਕਂ ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਮਹੀਯਤੇ ਸੋऽਰ੍ਕਲੋਕੇ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਵਿਸ਼ਯ ਅੰਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤਂ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਚਾਰੋਗੀ ਸ਼੍ਰੀਯੁਤੋ ਭਵੇਤ੍ । ਜ੍ਯੇष੍ਠਕृष੍ਣਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਯੋ ਹਿ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਧਨ-ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚੌਦਹੀਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਮਹੀਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਸਪ੍ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਵਧਿ । ਪੁਨਰ੍ਮਹੀਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਧਨ-ਵਾਨ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਰਜੀਵੀ ਭਵੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਸਮ੍ਪਦਾ ਯੁਤਃ । ਮਾਘਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਞ੍ਚਮ੍ਯਾਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਧਨ-ਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੰਜਵੀਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਂਯਤੋ ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚੋਪਚਾਰਾਣਿ षੋਡਸ਼ । ਮਹੀਯਤੇ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪੇ ਯਾਵਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਸੰਯਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਣਿ-ਦੀਪ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਸ ਭਵੇਤ੍ਕਵਿਪਣ੍ਡਿਤਃ । ਗਾਂ ਸੁਵਰ੍ਣਾਦਿਕਂ ਯੋ ਹਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਦਾਤਿ ਚ
ਮੁੜ ਜਨਮ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਕਵੀ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਨਿਤ੍ਯਂ ਜੀਵਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤੇ । ਗਵਾਂ ਲੋਮਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਦੋ ਗੁਣਾ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ—
ਮੋਦਤੇ ਹਰਿਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕ੍ਰੀਡਾਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲੈਃ । ਤਦਨ੍ਤੇ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡ, ਰਸ ਤੇ ਮੰਗਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਵਾਨ੍ਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਖੀ । ਭੋਜਯੇਦ੍ਯੋऽਪਿ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤੇ
ਉਹ ਧਨ-ਵਾਨ, ਪੁੱਤਰ-ਵਾਲਾ, ਵਿਦਵਾਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਵਿਪ੍ਰਲੋਮਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਮੋਦਤੇ ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਦਿਰੇ । ਤਤਃ ਪੁਨਰਿਹਾਗਤ੍ਯ ਸੁਖੀ ਚ ਧਨਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਧਨ-ਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸੁਚਿਰਜੀਵੀ ਚ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਯੋ ਵਕ੍ਤਿ ਵਾ ਦਦਾਤ੍ਯੇਵ ਹਰੇਰ੍ਨਾਮਾਨਿ ਭਾਰਤੇ
ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਧਨ-ਵਾਨ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦਾ ਜਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਯੁਗਂ ਨਾਮ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤਤਃ ਪੁਨਰਿਹਾਗਤ੍ਯ ਸ ਸੁਖੀ ਧਨਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਯੁਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਧਨ-ਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਨਾਰਾਯਣਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਫਲਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੋਟਿਂ ਹਰੇਰ੍ਯੋ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਨਾਰਾਯਣੇ ਜਪੇਤ੍
ਜੇ ਨਾਰਾਇਣ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਫਲ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਾਰਾਇਣ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ ਜਪਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਨ ਲਭੇਤ੍ਸ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਸ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਲਭੇਦ੍ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਸਾਰੂਪ੍ਯਂ ਨ ਤਸ੍ਯ ਪਤਨਂ ਭਵੇਤ੍ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਵਿष੍ਣੁਸਾਰੂਪ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦਰਜਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਂ ਯਃ ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਿਙ੍ਗਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍ । ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਲਿੰਗ ਬਣਾਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮृਦੋ ਰੇਣੁਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤਤਃ ਪੁਨਰਿਹਾਗਤ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਾਰਤੇ ਭਵੇਤ੍
ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਰੇਣੂਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਥੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਲਾਂ ਚ ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿਲਾਤੋਯਂ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਮਹੀਯਤੇ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਥਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਂ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍ । ਮਹੀਯਤੇ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਨ ਤਸ੍ਯ ਪਤਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੀ ਵਿਰਲੇ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਕਦੇ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤਪਾਂਸਿ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਨਿਖਿਲਾਨਿ ਚ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਸਾਰੇ ਤਪ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਰਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਸਮੇਂ ਤਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਾਰਤੇ ਭਵੇਤ੍ । ਤਤੋ ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਭੁਵਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਸ ਤੁ ਨਿਰ੍ਵਾਣਤਾਂ ਯਾਤਿ ਨ ਚ ਜਨ੍ਮ ਭਵੇਦ੍ਭੁਵਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਭਾਰਤੇ ਚ ਯੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਂ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਅਸ਼੍ਵਲੋਮਮਿਤਾਬ੍ਦਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਧਾਸਨਂ ਭਜੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਰਧ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਂ ਰਾਜਸੂਯੇ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਮਖੇਭ੍ਯੋ ਹਿ ਪਰੋ ਦੇਵੀਮਖਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਯਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਯਗ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਕृਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਵਰਾਨਨੇ । ਸ਼ਙ੍ਕਰੇਣ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਸੁਰਨਾਸ਼ਨੇ
ਇਹ ਯਗ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦੇ ਦੈਤ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਧਾਨਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਨਾਨੇਨ ਸਦृਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਯਗ ਸਾਰੇ ਯਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸੁੰਦਰੋ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਯਗ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਯਗ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਚ ਕृਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਨ੍ਸਂਵਾਦਸਂਯੁਤਃ । ਬਭੂਵ ਕਲਹੋ ਯਤ੍ਰ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼ਙ੍ਕਰਯੋਃ ਸਤਿ
ਇਹ ਯਗ ਪਹਿਲਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਵੱਡੀ ਚਰਚਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੇਪੁਸ਼੍ਚ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਨ੍ਦੀ ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕੋਪਤਃ । ਯਦ੍ਧੇਤੋਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਬਭਞ੍ਜ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਃ
ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਨੰਦੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦਾ ਯਗ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।