ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਕ੍ਸ਼ਮੇਕਂ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯੈ ਪ੍ਰਕृष੍ਟਾਨਿ ਚੋਪਚਾਰਾਣਿ षੋਡਸ਼
ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਪੱਖੀ ਲਈ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਵਧੀਆ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਗੋਲੋਕੇ ਚ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੀਪੂਰ੍ਣਿਮਾਯਾਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਗੋਪਾਨਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਪੀਨਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਤਥਾ
ਕਰਤਿਕ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਕਰ ਕੇ, ਸੌ ਗੋਪ ਅਤੇ ਸੌ ਗੋਪੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਯਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਰਾਧਯਾ ਸਹ । ਭਾਰਤੇ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚੋਪਚਾਰਾਣਿ षੋਡਸ਼
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, ਪਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ 'ਤੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਗੋਲੋਕੇ ਵਸਤੇ ਸੋऽਪਿ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਯਃ । ਭਾਰਤਂ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਕृष੍ਣੇ ਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭੇਦ੍ਦृਢਾਮ੍
ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਭਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਸੁਦृਢਾਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਹਰੇਰਹੋ । ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਗੋਲੋਕਂ ਪੁਨਰੇਵ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਭਕਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਦਾ ਮੰਤਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਾਰੂਪ੍ਯਂ ਪਾਰ੍षਦਪ੍ਰਵਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਪਤਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਹਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ; ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂ ਵਾਪ੍ਯਥਵਾ ਕृष੍ਣਾਂ ਕਰੋਤ੍ਯੇਕਾਦਸ਼ੀਂ ਚ ਯਃ । ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਮੋਦਤੇ ਸੋऽਪਿ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੁਕਲ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤੇ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਕ੍ਰਮੇਣ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸੁਦृਢਾਂ ਕਰੋਤ੍ਯੇਕਾਂ ਹਰੇਰਹੋ
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਇੱਕ-ਮਾਤਰ, ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਗੋਲੋਕਂ ਪੁਨਰੇਵ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ । ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਾਰੂਪ੍ਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਰ੍षਦੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਪਤਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਹਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਭਾਦ੍ਰੇ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਮੁੜ ਡਿੱਗਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਉਹ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਰਵਿਵਾਰੇ ਚ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਕੇ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਰਵਿਵਾਰ ਨੂੰ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਤੇ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ—
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਾਰ੍ਕਂ ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਮਹੀਯਤੇ ਸੋऽਰ੍ਕਲੋਕੇ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਵਿਸ਼ਯ ਅੰਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤਂ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਚਾਰੋਗੀ ਸ਼੍ਰੀਯੁਤੋ ਭਵੇਤ੍ । ਜ੍ਯੇष੍ਠਕृष੍ਣਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਯੋ ਹਿ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਧਨ-ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚੌਦਹੀਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਮਹੀਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਸਪ੍ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਵਧਿ । ਪੁਨਰ੍ਮਹੀਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਧਨ-ਵਾਨ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਰਜੀਵੀ ਭਵੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਸਮ੍ਪਦਾ ਯੁਤਃ । ਮਾਘਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਞ੍ਚਮ੍ਯਾਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਧਨ-ਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੰਜਵੀਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਂਯਤੋ ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚੋਪਚਾਰਾਣਿ षੋਡਸ਼ । ਮਹੀਯਤੇ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪੇ ਯਾਵਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਸੰਯਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਣਿ-ਦੀਪ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਸ ਭਵੇਤ੍ਕਵਿਪਣ੍ਡਿਤਃ । ਗਾਂ ਸੁਵਰ੍ਣਾਦਿਕਂ ਯੋ ਹਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਦਾਤਿ ਚ
ਮੁੜ ਜਨਮ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਕਵੀ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਨਿਤ੍ਯਂ ਜੀਵਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤੇ । ਗਵਾਂ ਲੋਮਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਦੋ ਗੁਣਾ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ—
ਮੋਦਤੇ ਹਰਿਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕ੍ਰੀਡਾਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲੈਃ । ਤਦਨ੍ਤੇ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡ, ਰਸ ਤੇ ਮੰਗਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਵਾਨ੍ਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਖੀ । ਭੋਜਯੇਦ੍ਯੋऽਪਿ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤੇ
ਉਹ ਧਨ-ਵਾਨ, ਪੁੱਤਰ-ਵਾਲਾ, ਵਿਦਵਾਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਵਿਪ੍ਰਲੋਮਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਮੋਦਤੇ ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਦਿਰੇ । ਤਤਃ ਪੁਨਰਿਹਾਗਤ੍ਯ ਸੁਖੀ ਚ ਧਨਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਧਨ-ਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸੁਚਿਰਜੀਵੀ ਚ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮਃ । ਯੋ ਵਕ੍ਤਿ ਵਾ ਦਦਾਤ੍ਯੇਵ ਹਰੇਰ੍ਨਾਮਾਨਿ ਭਾਰਤੇ
ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਧਨ-ਵਾਨ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰਦਾ ਜਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਯੁਗਂ ਨਾਮ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤਤਃ ਪੁਨਰਿਹਾਗਤ੍ਯ ਸ ਸੁਖੀ ਧਨਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਯੁਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਧਨ-ਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਨਾਰਾਯਣਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਫਲਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੋਟਿਂ ਹਰੇਰ੍ਯੋ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਨਾਰਾਯਣੇ ਜਪੇਤ੍
ਜੇ ਨਾਰਾਇਣ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਫਲ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਾਰਾਇਣ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ ਜਪਦਾ ਹੈ—
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਨ ਲਭੇਤ੍ਸ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਸ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਲਭੇਦ੍ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਸਾਰੂਪ੍ਯਂ ਨ ਤਸ੍ਯ ਪਤਨਂ ਭਵੇਤ੍ । ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਵਿष੍ਣੁਸਾਰੂਪ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦਰਜਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਂ ਯਃ ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਿਙ੍ਗਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍ । ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਲਿੰਗ ਬਣਾਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮृਦੋ ਰੇਣੁਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤਤਃ ਪੁਨਰਿਹਾਗਤ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਾਰਤੇ ਭਵੇਤ੍
ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਰੇਣੂਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਇਥੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਲਾਂ ਚ ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿਲਾਤੋਯਂ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਮਹੀਯਤੇ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਥਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।