ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਵਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਵਾਞ੍ਛ੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਵਾਨ੍ਭੂਮਿਮਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚੈਤ੍ਰਮਾਸੇऽਥਵਾ ਮਾਘੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਯੋऽਰ੍ਚਯੇਦ੍ਵ੍ਰਤੀ । ਕਰੋਤਿ ਨਰ੍ਤਨਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵੇਤ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਚੈਤਰ ਜਾਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਛੜੀ ਫੜ ਕੇ ਨੱਚਦਾ ਹੈ—
ਮਾਸਂ ਵਾਪ੍ਯਰ੍ਧਮਾਸਂ ਵਾ ਦਸ਼ ਸਪ੍ਤ ਦਿਨਾਨਿ ਚ । ਦਿਨਮਾਨਯੁਗਂ ਸੋऽਪਿ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ, ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ, ਦਸ ਜਾਂ ਸੱਤ ਦਿਨ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਨਵਮੀਂ ਯੋ ਹਿ ਕਰੋਤਿ ਭਾਰਤੇ ਪੁਮਾਨ੍ । ਸਪ੍ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਯਾਵਨ੍ਮੋਦਤੇ ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦੀ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਮਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਮਹਾਂਸ਼੍ਚ ਧਨਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਰਾਮ ਦੀ ਭਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਰਦੀਯਾਂ ਮਹਾਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਰ੍ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਮਹਿषੈਸ਼੍ਛਾਗਲੈਰ੍ਮੇषੈਃ ਖਡ੍ਗੈਰ੍ਭੇਕਾਦਿਭਿਃ ਸਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਮਹਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸ, ਬੱਕਰੀਆਂ, ਮੇਲ਼ੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਡੱਡੂ ਆਦਿ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ—
ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰੁਪਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਧੂਪਦੀਪਾਦਿਭਿਸ੍ਤਥਾ । ਨृਤ੍ਯਗੀਤਾਦਿਭਿਰ੍ਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨਾਨਾਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਜੋ ਭੋਜਨ, ਤੋਹਫੇ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਨੱਚ-ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਸਪ੍ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਵਧਿ । ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਰੋ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਮਲ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤੁਲਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਧਨੀਮ੍ । ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਵਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗਜਵਾਜਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸੋऽਪਿ ਭਵੇਦੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾष੍ਟਮੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਚ ਯੋऽਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਲ ਅਸ਼ਟਮੀ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਜੋ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਕ੍ਸ਼ਮੇਕਂ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯੈ ਪ੍ਰਕृष੍ਟਾਨਿ ਚੋਪਚਾਰਾਣਿ षੋਡਸ਼
ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਪੱਖੀ ਲਈ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਵਧੀਆ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਗੋਲੋਕੇ ਚ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੀਪੂਰ੍ਣਿਮਾਯਾਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਗੋਪਾਨਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਪੀਨਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਤਥਾ
ਕਰਤਿਕ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਕਰ ਕੇ, ਸੌ ਗੋਪ ਅਤੇ ਸੌ ਗੋਪੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਯਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਰਾਧਯਾ ਸਹ । ਭਾਰਤੇ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚੋਪਚਾਰਾਣਿ षੋਡਸ਼
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, ਪਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ 'ਤੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਗੋਲੋਕੇ ਵਸਤੇ ਸੋऽਪਿ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਯਃ । ਭਾਰਤਂ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਕृष੍ਣੇ ਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭੇਦ੍ਦृਢਾਮ੍
ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਭਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਸੁਦृਢਾਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਹਰੇਰਹੋ । ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਗੋਲੋਕਂ ਪੁਨਰੇਵ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਭਕਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਦਾ ਮੰਤਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਾਰੂਪ੍ਯਂ ਪਾਰ੍षਦਪ੍ਰਵਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਪਤਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਹਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ; ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂ ਵਾਪ੍ਯਥਵਾ ਕृष੍ਣਾਂ ਕਰੋਤ੍ਯੇਕਾਦਸ਼ੀਂ ਚ ਯਃ । ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਮੋਦਤੇ ਸੋऽਪਿ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੁਕਲ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤੇ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਕ੍ਰਮੇਣ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸੁਦृਢਾਂ ਕਰੋਤ੍ਯੇਕਾਂ ਹਰੇਰਹੋ
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਇੱਕ-ਮਾਤਰ, ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਗੋਲੋਕਂ ਪੁਨਰੇਵ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ । ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਾਰੂਪ੍ਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਰ੍षਦੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਪਤਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਹਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਭਾਦ੍ਰੇ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਲਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਮੁੜ ਡਿੱਗਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਉਹ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਰਵਿਵਾਰੇ ਚ ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਕੇ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਰਵਿਵਾਰ ਨੂੰ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਤੇ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਸਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ—
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਾਰ੍ਕਂ ਹਵਿष੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਮਹੀਯਤੇ ਸੋऽਰ੍ਕਲੋਕੇ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਵਿਸ਼ਯ ਅੰਨ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤਂ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਚਾਰੋਗੀ ਸ਼੍ਰੀਯੁਤੋ ਭਵੇਤ੍ । ਜ੍ਯੇष੍ਠਕृष੍ਣਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਯੋ ਹਿ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਧਨ-ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚੌਦਹੀਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਮਹੀਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਸਪ੍ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਵਧਿ । ਪੁਨਰ੍ਮਹੀਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਧਨ-ਵਾਨ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਰਜੀਵੀ ਭਵੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ਸਮ੍ਪਦਾ ਯੁਤਃ । ਮਾਘਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਞ੍ਚਮ੍ਯਾਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਉਹ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਧਨ-ਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੰਜਵੀਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਂਯਤੋ ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚੋਪਚਾਰਾਣਿ षੋਡਸ਼ । ਮਹੀਯਤੇ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪੇ ਯਾਵਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਸੰਯਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਣਿ-ਦੀਪ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਸ ਭਵੇਤ੍ਕਵਿਪਣ੍ਡਿਤਃ । ਗਾਂ ਸੁਵਰ੍ਣਾਦਿਕਂ ਯੋ ਹਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਦਾਤਿ ਚ
ਮੁੜ ਜਨਮ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਕਵੀ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਨਿਤ੍ਯਂ ਜੀਵਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤੇ । ਗਵਾਂ ਲੋਮਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਦੋ ਗੁਣਾ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ—
ਮੋਦਤੇ ਹਰਿਣਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕ੍ਰੀਡਾਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲੈਃ । ਤਦਨ੍ਤੇ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡ, ਰਸ ਤੇ ਮੰਗਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।