ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਾਦਰਜਸਾ ਸਦ੍ਯਃਪੂਤਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ । ਮੋਦਤੇ ਸ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋऽਤਿਤੇਜਸ੍ਵੀ ਤਪਸ੍ਵਿਪ੍ਰਵਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁਕਤ, ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਮੀਨਕਰ੍ਕਟਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਗਾਢਂ ਤਪਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਮੀਨ ਤੇ ਕਰਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤੇ ਯੋ ਦਦਾਤ੍ਯੇਵ ਜਲਮੇਵ ਸੁਵਾਸਿਤਮ੍ । ਸ ਮੋਦਤੇ ਚ ਕੈਲਾਸੇ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤਕ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰੂਪਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ
ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ, ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਸਕ੍ਤੁਦਾਨਂ ਚ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਸਕ੍ਤੁਰੇਣੁਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਮੋਦਤੇ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਤੂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤੂ ਦੇ ਰੇਣੂਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਭਾਰਤੇ ਯੋ ਹਿ ਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਮ੍ । ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਮੋਦਤੇ ਸੋऽਪਿ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृष੍ਣੇ ਭਕ੍ਤਿਂਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤਕ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਹੈਵ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰਿਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਮੋਦਤੇ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਸ ਸਪ੍ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਵਧਿ
ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰਂ ਦਦਾਤਿ ਯਃ । ਪਤ੍ਰਮਾਨਯੁਗਂ ਤਤ੍ਰ ਮੋਦਤੇ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਨੂੰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਬਿਲਵ ਪੱਤਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਤੇ ਦੀਆਂ ਰਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਵਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਵਾਞ੍ਛ੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਵਾਨ੍ਭੂਮਿਮਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚੈਤ੍ਰਮਾਸੇऽਥਵਾ ਮਾਘੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਯੋऽਰ੍ਚਯੇਦ੍ਵ੍ਰਤੀ । ਕਰੋਤਿ ਨਰ੍ਤਨਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵੇਤ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਚੈਤਰ ਜਾਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਛੜੀ ਫੜ ਕੇ ਨੱਚਦਾ ਹੈ—
ਮਾਸਂ ਵਾਪ੍ਯਰ੍ਧਮਾਸਂ ਵਾ ਦਸ਼ ਸਪ੍ਤ ਦਿਨਾਨਿ ਚ । ਦਿਨਮਾਨਯੁਗਂ ਸੋऽਪਿ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ, ਅੱਧਾ ਮਹੀਨਾ, ਦਸ ਜਾਂ ਸੱਤ ਦਿਨ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਨਵਮੀਂ ਯੋ ਹਿ ਕਰੋਤਿ ਭਾਰਤੇ ਪੁਮਾਨ੍ । ਸਪ੍ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਯਾਵਨ੍ਮੋਦਤੇ ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦੀ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਮਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਮਹਾਂਸ਼੍ਚ ਧਨਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਰਾਮ ਦੀ ਭਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਰਦੀਯਾਂ ਮਹਾਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਰ੍ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਮਹਿषੈਸ਼੍ਛਾਗਲੈਰ੍ਮੇषੈਃ ਖਡ੍ਗੈਰ੍ਭੇਕਾਦਿਭਿਃ ਸਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਮਹਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸ, ਬੱਕਰੀਆਂ, ਮੇਲ਼ੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਡੱਡੂ ਆਦਿ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ—
ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰੁਪਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਧੂਪਦੀਪਾਦਿਭਿਸ੍ਤਥਾ । ਨृਤ੍ਯਗੀਤਾਦਿਭਿਰ੍ਵਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨਾਨਾਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਜੋ ਭੋਜਨ, ਤੋਹਫੇ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਨੱਚ-ਗੀਤ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਾਰਜਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਸਪ੍ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਵਧਿ । ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਰੋ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਮਲ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤੁਲਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਧਨੀਮ੍ । ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਵਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗਜਵਾਜਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਧਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸੋऽਪਿ ਭਵੇਦੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾष੍ਟਮੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਚ ਯੋऽਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਲ ਅਸ਼ਟਮੀ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਜੋ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਕ੍ਸ਼ਮੇਕਂ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯੈ ਪ੍ਰਕृष੍ਟਾਨਿ ਚੋਪਚਾਰਾਣਿ षੋਡਸ਼
ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਪੱਖੀ ਲਈ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਵਧੀਆ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਗੋਲੋਕੇ ਚ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੀਪੂਰ੍ਣਿਮਾਯਾਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਗੋਪਾਨਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਪੀਨਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਤਥਾ
ਕਰਤਿਕ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਕਰ ਕੇ, ਸੌ ਗੋਪ ਅਤੇ ਸੌ ਗੋਪੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਯਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਰਾਧਯਾ ਸਹ । ਭਾਰਤੇ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚੋਪਚਾਰਾਣਿ षੋਡਸ਼
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, ਪਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ 'ਤੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਧਾ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਗੋਲੋਕੇ ਵਸਤੇ ਸੋऽਪਿ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਯਃ । ਭਾਰਤਂ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਕृष੍ਣੇ ਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭੇਦ੍ਦृਢਾਮ੍
ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਭਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਸੁਦृਢਾਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਹਰੇਰਹੋ । ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਗੋਲੋਕਂ ਪੁਨਰੇਵ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ
ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਭਕਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਦਾ ਮੰਤਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਾਰੂਪ੍ਯਂ ਪਾਰ੍षਦਪ੍ਰਵਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਪਤਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਹਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ; ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂ ਵਾਪ੍ਯਥਵਾ ਕृष੍ਣਾਂ ਕਰੋਤ੍ਯੇਕਾਦਸ਼ੀਂ ਚ ਯਃ । ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਮੋਦਤੇ ਸੋऽਪਿ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੁਕਲ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤੇ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਕ੍ਰਮੇਣ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸੁਦृਢਾਂ ਕਰੋਤ੍ਯੇਕਾਂ ਹਰੇਰਹੋ
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਇੱਕ-ਮਾਤਰ, ਪੱਕੀ ਭਗਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਗੋਲੋਕਂ ਪੁਨਰੇਵ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਸਃ । ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਾਰੂਪ੍ਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਰ੍षਦੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੇਵਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।