ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਮਵਾਪਾਸ਼ੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਹਤੋ ਰਣੇ । ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਤਸ੍ਯੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਂ ਤਦਾ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਕृਤਸ਼ੋਕਸ੍ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਨਾਮਾਨਂ ਰਾਜ੍ਯੇਸ਼ਂ ਚ ਚਕਾਰ ਹ
ਗੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬੋਧਿਤਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਗੁਰੁਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਯਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਹਤਾਪਿ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸਮਝਾਇਆ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਰੱਜ ਗਿਆ।
ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਤਿਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਬਭੂਵ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਵ੍ਯਾਸੋऽਪਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਮੁਦਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਯੌਵਨਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾਃ ਸੁਤਃ ਸ਼ੁਭਃ । ਚਕਾਰ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਭੀष੍ਮੋऽਪਿ ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਕਨੀਯਸਃ
ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦਾ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਦੋਂ ਪੂਰੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾਃ । ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ
ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਵਲੋਂ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹੂਤਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਇਚ੍ਛਾਸ੍ਵਯਂਵਰਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸਵਯੰਵਰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬੁਲਾਏ ਗਏ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਬੈਠਾਏ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਭੀष੍ਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਾ ਜਹਾਰ ਬਲੇਨ ਵੈ । ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯ ਰਾਜਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਥੇਨੈਕੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਥੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਕੁੜੀਆਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਦਾਯ ਮਹਾਰਥਃ । ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਹ੍ਯਾਸਸਾਦ ਗਜਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਭੀਸ਼ਮ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਆ ਗਿਆ।
ਮਾਤृਵਦ੍ਭਗਿਨੀਵਚ੍ਚ ਪੁਤ੍ਰੀਵਚ੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਕਿਲ । ਤਿਸ੍ਰਃ ਸਮਾਨਯਾਮਾਸ ਕਨ੍ਯਕਾ ਵਾਮਲੋਚਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮਾਂ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਧੀ ਵਾਂਗ ਸੋਚ ਕੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਨਰਮ ਸਨ।
ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯੈ ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਸ਼ੁ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਹੂਯ ਸਤ੍ਵਰਃ । ਦੈਵਜ੍ਞਾਨ੍ਵੇਦਵਿਦੁषਃ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਚ੍ਛੁਭਂ ਦਿਨਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਫੌਰਨ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਜੋਤਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਚੰਗਾ ਦਿਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਾਹਸਮ੍ਭਾਰਂ ਯਦਾ ਵੈ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨਿਜਮ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਵਿਵਾਹਯਤਿ ਤਾ ਯਦਾ
ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮੀ ਭਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਉਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਕਰਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚੀ।
ਤਦਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਪ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਕਨ੍ਯਕਾ ਜਾਹ੍ਨਵੀਸੁਤਮ੍ । ਲਜ੍ਜਮਾਨਾਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀ ਤਿਸॄਣਾਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾ
ਫਿਰ, ਉਹ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡੀ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਰਮ ਤੇ ਲਜਾਲੂ ਸਨ, ਜਹਨਵੀ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅੱਗੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਗਙ੍ਗਾਪੁਤ੍ਰ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਕੁਲਦੀਪਕ । ਮਯਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਸ਼ਾਲ੍ਵੋ ਵृਤੋऽਸ੍ਤਿ ਮਨਸਾ ਨृਪਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਘਰ ਦੀ ਲੋਅ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ।
ਵृਤਾਹਂ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵੈ ਚਿਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਮਸਮਾਕੁਲੇ । ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਤੂੰ ਅੱਜ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖ, ਜੋ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਤੇਨਾਹਂ ਵृਤਪੂਰ੍ਵਾऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ । ਬਲਵਾਨਸਿ ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈਂ, ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਤਤ੍ਰ ਕਨ੍ਯਯਾ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਮਾਤਰਂ ਸਚਿਵਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਕੁਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਃ । ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਯਥਾਰੁਚਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਸਭ ਦੀ ਰਾਏ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਮੁਖ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਜਿਧਰ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਉਧਰ ਚਲੀ ਜਾ।'
ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾਥ ਸਾ ਤੇਨ ਗਤਾ ਸ਼ਾਲ੍ਵਨਿਕੇਤਨਮ੍ । ਉਵਾਚ ਤਂ ਵਰਾਰੋਹਾ ਰਾਜਾਨਂ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਉਹ ਕੁੜੀ ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਘਰ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਭੀष੍ਮੇਣ ਤ੍ਵਨ੍ਮਨਸ੍ਕੇਤਿ ਧਰ੍ਮਤਃ । ਆਗਤਾਸ੍ਮਿ ਮਹਾਰਾਜ ਗृਹਾਣਾਦ੍ਯ ਕਰਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਛੁਟਕੇ ਤੇਰੇ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਹਾਂ ਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵੀ ਤੇਰੀ ਹਾਂ। ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਆ ਗਈ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲੈ।
ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਤਵਾਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਭਵਾਮਿ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਚਿਨ੍ਤਿਤੋऽਸਿ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਬਣਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਗੱਲ 'ਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਾਲ੍ਵ ਉਵਾਚ ਗृਹੀਤਾ ਤ੍ਵਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਭੀष੍ਮੇਣ ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਮਮ । ਰਥੇ ਸਂਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਤੇਨ ਨ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯੇ ਕਰਂ ਤਵ
ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਤੈਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਫੜ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਫੜਾਂਗਾ।
ਪਰੋਚ੍ਛਿष੍ਟਾਂ ਚ ਕਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਮਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ । ਅਤੋऽਹਂ ਨ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਂ ਭੀष੍ਮੇਣ ਮਾਤृਵਤ੍
ਜੋ ਕੁੜੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹੱਥ ਲੱਗ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵਿਆਹਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵਿਆਹਾਂਗਾ।
ਰੁਦਤੀ ਵਿਲਪਨ੍ਤੀ ਸਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਪੁਨਰ੍ਭੀष੍ਮਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਰੁਦਤੀ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਕੁੜੀ, ਰੋਦੀ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ਾਲ੍ਵੋ ਮੁਕ੍ਤਾਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਗृਹਾਣ ਮਾਮ੍ । ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਮਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਨ੍ਯਥਾ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਸ਼ਾਲਵ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਿਆਹਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਆਪ ਮੈਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲੈ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਭੀष੍ਮ ਉਵਾਚ ਅਨ੍ਯਚਿਤ੍ਤਾਂ ਕਥਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਪਿਤਰਂ ਸ੍ਵਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਵ੍ਰਜ ਸ਼ੀਘ੍ਨਂ ਨਿਰਾਕੁਲਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਹ ਲਵਾਂ? ਤੂੰ ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਜਾ।
ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤੁ ਭੀष੍ਮੇਣ ਜਗਾਮ ਵਨਮੇਵ ਹਿ । ਤਪਸ਼੍ਚਕਾਰ ਵਿਜਨੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਰਮਪਾਵਨੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਥੇ ਇਕੱਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਉਸਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਦ੍ਵੇ ਭਾਰ੍ਯੇ ਚਾਤਿਰੂਪਾਢ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਬਭੂਵਤੁਃ । ਅਮ੍ਬਾਲਿਕਾ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ ਚ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀਆਂ: ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਜੋ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀਆਂ ਸਨ।
ਰਾਜਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯੋऽਸੌ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਮਹਾਬਲਃ । ਰੇਮੇ ਨਾਨਾਵਿਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਗृਹੇ ਚੋਪਵਨੇ ਤਥਾ
ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ, ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿਚ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਕਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵਰ੍षਾਣਿ ਨਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਕ੍ਰੀਡਾ ਮਨੋਰਮਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪਾਸੌ ਮਰਣਂ ਭੂਯੋ ਗृਹੀਤੋ ਰਾਜਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੌਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਮਨ ਭਾਵਣੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਰਾਜ ਰੋਗ ਲੱਗਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ।