ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਾਰਤੇ ਭਵੇਤ੍ । ਨਗਰਾਣਾਂ ਚ ਨਿਯੁਤਂ ਸ ਲਭੇਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਿਊਤ (ਲੱਖ) ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਧਰਾ ਤਂ ਨ ਜਹਾਤ੍ਯੇਵ ਜਨ੍ਮਨਾਮਯੁਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਨਿਯੁਤੋ ਭਵੇਦੇਵ ਮਹੀਤਲੇ
ਭੂਮੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਖ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਗਰਾਣਾਂ ਚ ਸ਼ਤਕਂ ਦੇਸ਼ਂ ਯੋ ਹਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਸੁਪ੍ਰਕृष੍ਟਂ ਮਧ੍ਯਕृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਜਾਯੁਕ੍ਤਂ ਦਦਾਤਿ ਚ
ਜੋ ਕੋਈ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਨੂੰ ਸੌ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਕੋਈ ਦੇਸ਼, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮੱਧਮ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਵਾਪੀਤਡਾਗਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਮਹੀਯਤੇ ਸ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਕੋਟਿਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਵਧਿ
ਜਿਸ ਵਿਚ ਪੋਖਾਂ, ਤਲਾਬ ਤੇ ਕਈ ਰੁੱਖ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਕੌਟੀ (ਦਸ ਲੱਖ) ਮਨਵੰਤਰਾ ਤਕ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਧਨ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ।
ਮਹੀ ਤਂ ਨ ਜਹਾਤ੍ਯੇਵ ਜਨ੍ਮਨਾਂ ਕੋਟਿਮੇਵ ਚ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਜੀਵੀ ਸ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਭੂਮੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਲੱਖ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਮਹਾਂ ਰਾਜਾ-ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤਕ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਚ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਂ ਫਲਂ ਚਾਨ੍ਤੇ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਹੱਕ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤ ਵਿਚ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨੇ । ਫਲਂ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਚਾਨ੍ਤੇ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਇਕ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤ ਵਿਚ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਮਹੀਦਾਤੁਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸੇਵਿਤੁਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਪਸਾਂ ਕਰ੍ਤੁਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਾਸਕਾਰਿਣਃ
ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵਸਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵਦਾਨਪ੍ਰਦਾਤੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਚ । ਅਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਨ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਿਤੁਃ
ਜੋ ਸਭ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ, ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਉਣੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਅਸਂਖ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਂ ਪਾਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੁਵਨੇਸ਼ਿਤੁਃ । ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪੇ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਰਮੇ ਪਦੇ
ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਤਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਣੀ ਦੀ ਟਾਪੂ ਵਿਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਉੱਚ ਪਦ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵੀਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਾਸਕਾਸ਼੍ਚ ਵਿਹਾਯ ਮਾਨਵੀਂ ਤਨੁਮ੍ । ਵਿਭੂਤਿਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਚ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਹਰਮ੍
ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਵਭੂਤੀ ਤੇ ਰੂਪ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਾਰੂਪ੍ਯਂ ਦੇਵੀਸੇਵਾਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਤੇ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪੇ ਸਖਣ੍ਡਂ ਲੋਕਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਣੀ ਦੀ ਟਾਪੂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਭਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਨਿਖਿਲਾਨਿ ਚ । ਦੇਵੀਭਕ੍ਤਾ ਨ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਹਰਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਭਗਤ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਉਹ ਜਨਮ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਤੁਲਸੀਦਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਹਰਯੇ ਚ ਯਃ । ਯੁਗਤ੍ਰਯਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਮੋਦਤੇ ਹਰਿਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹਰਿ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਃ ਸ ਭਵੇਦ੍ਭਾਰਤੇ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯੇ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਮਰੁਣੋਦਯਕਾਲਤਃ । ਯੁਗषष੍ਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮੋਦਤੇ ਹਰਿਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਹਰਿ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਂ ਪੁਨਰ੍ਯਾਤਿ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਿਰ ਹਰਿ ਦੇ ਪਦ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਚ੍ਚ ਮਹੀਤਲੇ । ਕਰੋਤਿ ਹਰਿਦਾਸ੍ਯਂ ਚ ਤਥਾ ਸਾਰੂਪ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਹਰਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਨਾਯੀ ਚ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ ਪੂਤਃ ਸੂਰ੍ਯਵਦ੍ਭੁਵਿ । ਪਦੇ ਪਦੇऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਲਭਤੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਰੋਜ਼ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਾਦਰਜਸਾ ਸਦ੍ਯਃਪੂਤਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ । ਮੋਦਤੇ ਸ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋऽਤਿਤੇਜਸ੍ਵੀ ਤਪਸ੍ਵਿਪ੍ਰਵਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮੁਕਤ, ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਮੀਨਕਰ੍ਕਟਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਗਾਢਂ ਤਪਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਮੀਨ ਤੇ ਕਰਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤੇ ਯੋ ਦਦਾਤ੍ਯੇਵ ਜਲਮੇਵ ਸੁਵਾਸਿਤਮ੍ । ਸ ਮੋਦਤੇ ਚ ਕੈਲਾਸੇ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤਕ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰੂਪਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਃ
ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ, ਤੇਜਸਵੀ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਸਕ੍ਤੁਦਾਨਂ ਚ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਸਕ੍ਤੁਰੇਣੁਪ੍ਰਮਾਣਾਬ੍ਦਂ ਮੋਦਤੇ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜੀ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਤੂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤੂ ਦੇ ਰੇਣੂਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਭਾਰਤੇ ਯੋ ਹਿ ਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਮ੍ । ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਅਸ਼ਟਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਮੋਦਤੇ ਸੋऽਪਿ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृष੍ਣੇ ਭਕ੍ਤਿਂਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤਕ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਹੈਵ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰਿਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਮੋਦਤੇ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਸ ਸਪ੍ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਵਧਿ
ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਯ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰਂ ਦਦਾਤਿ ਯਃ । ਪਤ੍ਰਮਾਨਯੁਗਂ ਤਤ੍ਰ ਮੋਦਤੇ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਨੂੰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਬਿਲਵ ਪੱਤਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਤੇ ਦੀਆਂ ਰਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।