ਕੇਵਲਂ ਫਲਦਾਨਂ ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਦਾਤਿ ਚ । ਸੁਚਿਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਚ ਭਾਰਤੇ
ਜੇਕਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਫਲ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਦ੍ਰਵ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਨਾਨਾਸਸ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਦਦਾਤਿ ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਭਾਰਤੇ ਵਿਪੁਲਂ ਗृਹਮ੍
ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਾਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵਿਸ਼ਾਲ ਘਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਸੁਰਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਯਾਵਨ੍ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਤਤਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ ਮਹਾਧਨਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾਂ ਤਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵਧੀਆ ਜਨਮ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਰਃ ਸਸ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਚ ਰੁਚਿਰਾਂ ਸਤਿ । ਦਦਾਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਫਸਲਾਂ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮਹੀਯਤੇ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਸ਼ਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਂਸ਼੍ਚ ਭੂਮਿਪੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤਕ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਭੂਮੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਨ ਤ੍ਯਜਤਿ ਭੂਮਿਸ਼੍ਚ ਜਨ੍ਮਨਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਪਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ਼੍ਚ ਧਨਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਤ੍ਰਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਭੂਮੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਧਨਵਾਨ, ਸੁਭਾਗਾ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵ੍ਰਜਂ ਚ ਪ੍ਰਕृष੍ਟਂ ਚ ਗ੍ਰਾਮਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਚ । ਲਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਚੈਵ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਸ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਚਰਾਗਾਹ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਲੱਖ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤਕ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗ੍ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਨ ਜਹਾਤਿ ਚ ਤਂ ਪृਥ੍ਵੀ ਜਨ੍ਮਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਮੇਵ ਚ
ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਲੱਖ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਭੂਮੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਖ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ।
ਸੁਪ੍ਰਜਂ ਚ ਪ੍ਰਕृष੍ਟਂ ਚ ਪਕ੍ਵਸਸ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਨਾਨਾਪੁष੍ਕਰਿਣੀਵृਕ੍ਸ਼ਫਲਵਲ੍ਲੀਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ, ਪੱਕੀ ਫਸਲਾਂ, ਕਈ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਫਲਦਾਰ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਗਰਂ ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਦਾਤਿ ਭਾਰਤੇ ਭੁਵਿ । ਮਹੀਯਤੇ ਸ ਕੈਲਾਸੇ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਕਾਲਕਮ੍
ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਵਿਚ ਦਸ ਲੱਖ ਇੰਦਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਸਮੇਂ ਤਕ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਾਰਤੇ ਭਵੇਤ੍ । ਨਗਰਾਣਾਂ ਚ ਨਿਯੁਤਂ ਸ ਲਭੇਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਿਊਤ (ਲੱਖ) ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਧਰਾ ਤਂ ਨ ਜਹਾਤ੍ਯੇਵ ਜਨ੍ਮਨਾਮਯੁਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਨਿਯੁਤੋ ਭਵੇਦੇਵ ਮਹੀਤਲੇ
ਭੂਮੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਖ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਗਰਾਣਾਂ ਚ ਸ਼ਤਕਂ ਦੇਸ਼ਂ ਯੋ ਹਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਸੁਪ੍ਰਕृष੍ਟਂ ਮਧ੍ਯਕृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਜਾਯੁਕ੍ਤਂ ਦਦਾਤਿ ਚ
ਜੋ ਕੋਈ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਨੂੰ ਸੌ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਕੋਈ ਦੇਸ਼, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮੱਧਮ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਵਾਪੀਤਡਾਗਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਮਹੀਯਤੇ ਸ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਕੋਟਿਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਵਧਿ
ਜਿਸ ਵਿਚ ਪੋਖਾਂ, ਤਲਾਬ ਤੇ ਕਈ ਰੁੱਖ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਕੌਟੀ (ਦਸ ਲੱਖ) ਮਨਵੰਤਰਾ ਤਕ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਧਨ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ।
ਮਹੀ ਤਂ ਨ ਜਹਾਤ੍ਯੇਵ ਜਨ੍ਮਨਾਂ ਕੋਟਿਮੇਵ ਚ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਜੀਵੀ ਸ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਭੂਮੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਲੱਖ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਮਹਾਂ ਰਾਜਾ-ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤਕ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਚ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਂ ਫਲਂ ਚਾਨ੍ਤੇ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਹੱਕ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤ ਵਿਚ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨੇ । ਫਲਂ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਚਾਨ੍ਤੇ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਇਕ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤ ਵਿਚ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਮਹੀਦਾਤੁਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸੇਵਿਤੁਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਪਸਾਂ ਕਰ੍ਤੁਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਾਸਕਾਰਿਣਃ
ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵਸਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵਦਾਨਪ੍ਰਦਾਤੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਚ । ਅਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਨ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਿਤੁਃ
ਜੋ ਸਭ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ, ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਉਣੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਅਸਂਖ੍ਯਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਂ ਪਾਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੁਵਨੇਸ਼ਿਤੁਃ । ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪੇ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪਰਮੇ ਪਦੇ
ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਤਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਣੀ ਦੀ ਟਾਪੂ ਵਿਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਉੱਚ ਪਦ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵੀਮਨ੍ਤ੍ਰੋਪਾਸਕਾਸ਼੍ਚ ਵਿਹਾਯ ਮਾਨਵੀਂ ਤਨੁਮ੍ । ਵਿਭੂਤਿਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਚ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਹਰਮ੍
ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਵਭੂਤੀ ਤੇ ਰੂਪ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਾਰੂਪ੍ਯਂ ਦੇਵੀਸੇਵਾਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਤੇ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਮਣਿਦ੍ਵੀਪੇ ਸਖਣ੍ਡਂ ਲੋਕਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਣੀ ਦੀ ਟਾਪੂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਭਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਨਿਖਿਲਾਨਿ ਚ । ਦੇਵੀਭਕ੍ਤਾ ਨ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਹਰਾਃ
ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਭਗਤ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਉਹ ਜਨਮ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਤੁਲਸੀਦਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਹਰਯੇ ਚ ਯਃ । ਯੁਗਤ੍ਰਯਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਮੋਦਤੇ ਹਰਿਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹਰਿ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਃ ਸ ਭਵੇਦ੍ਭਾਰਤੇ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯੇ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਮਰੁਣੋਦਯਕਾਲਤਃ । ਯੁਗषष੍ਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮੋਦਤੇ ਹਰਿਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਹਰਿ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਂ ਪੁਨਰ੍ਯਾਤਿ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਿਰ ਹਰਿ ਦੇ ਪਦ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਵੈਕੁਣ੍ਠਾਚ੍ਚ ਮਹੀਤਲੇ । ਕਰੋਤਿ ਹਰਿਦਾਸ੍ਯਂ ਚ ਤਥਾ ਸਾਰੂਪ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਵੈਕੁੰਠ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਉਹ ਹਰਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਨਾਯੀ ਚ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ ਪੂਤਃ ਸੂਰ੍ਯਵਦ੍ਭੁਵਿ । ਪਦੇ ਪਦੇऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਲਭਤੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਰੋਜ਼ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਪੈਰ ਤੇ ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।