ਇਹਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਨਿਵਸੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਵਧਿ
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਖਰਕਾਰ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਫਲਮੁਤ੍ਤਰਫਲ੍ਗੁਨ੍ਯਾਂ ਤਤੋऽਪਿ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਜੀਵੀ ਸ ਭਵੇਦਿਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਉੱਤਰਾਫਲਗੁਣੀ ਦੇ ਦਿਨ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਦੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤਕ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਕਮਲੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਤਿਲਦਾਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਤਿਲਪ੍ਰਮਾਣਵਰ੍षਂ ਚ ਮੋਦਤੇ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਤਿਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਿਰਞ੍ਜੀਵੀ ਭਵੇਤ੍ਸੁਖੀ । ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਨੇਨ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਚ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਫਿਰ ਵਧੀਆ ਜਨਮ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਹਣਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਲਂਕृਤਾਂ ਚ ਭੋਗ੍ਯਾਂ ਚ ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਭਾਰਤੇ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ, ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਭੋਗਯੋਗ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟੀ, ਪਤੀਵਰਤਾ ਪਤਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੜੀ ਬਰਕਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹੀਯਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕੇ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਵੇਸ਼੍ਯਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮੋਦਤੇ ਚ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਚੰਦ੍ਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨਾਲ ਦਿਨ ਰਾਤ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਲੋਕੇ ਚ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਕੌਤੁਕੇਨ ਚੋਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਫਿਰ ਗੰਧਰਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਜਨ੍ਮਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਸਤੀਂ ਸੌਭਾਗ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਂ ਚ ਕੋਮਲਾਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਪਿਆਰੀ, ਪਤੀਵਰਤਾ, ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਦਾਤਿ ਫਲਂ ਚਾਰੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਚ ਯੋ ਨਰਃ । ਫਲਪ੍ਰਮਾਣਵਰ੍षਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਦੇ ਮਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਲਭਤੇ ਸੁਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਫਲਾਨਾਂ ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਵਧੀਆ ਜਨਮ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਉੱਤਮ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੇਵਲਂ ਫਲਦਾਨਂ ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਦਾਤਿ ਚ । ਸੁਚਿਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਾਤਿ ਚ ਭਾਰਤੇ
ਜੇਕਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਫਲ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਨਾਦ੍ਰਵ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਨਾਨਾਸਸ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਦਦਾਤਿ ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਭਾਰਤੇ ਵਿਪੁਲਂ ਗृਹਮ੍
ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਾਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵਿਸ਼ਾਲ ਘਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਸੁਰਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਯਾਵਨ੍ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਤਤਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ ਮਹਾਧਨਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾਂ ਤਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵਧੀਆ ਜਨਮ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨਰਃ ਸਸ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਚ ਰੁਚਿਰਾਂ ਸਤਿ । ਦਦਾਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਫਸਲਾਂ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮਹੀਯਤੇ ਚ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਸ਼ਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਂਸ਼੍ਚ ਭੂਮਿਪੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤਕ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਭੂਮੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਨ ਤ੍ਯਜਤਿ ਭੂਮਿਸ਼੍ਚ ਜਨ੍ਮਨਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਪਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ਼੍ਚ ਧਨਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਤ੍ਰਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਭੂਮੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਧਨਵਾਨ, ਸੁਭਾਗਾ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵ੍ਰਜਂ ਚ ਪ੍ਰਕृष੍ਟਂ ਚ ਗ੍ਰਾਮਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਯ ਚ । ਲਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਚੈਵ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਸ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਚਰਾਗਾਹ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਲੱਖ ਮਨਵੰਤਰਾ ਤਕ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗ੍ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਨ ਜਹਾਤਿ ਚ ਤਂ ਪृਥ੍ਵੀ ਜਨ੍ਮਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਮੇਵ ਚ
ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਲੱਖ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਭੂਮੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਖ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ।
ਸੁਪ੍ਰਜਂ ਚ ਪ੍ਰਕृष੍ਟਂ ਚ ਪਕ੍ਵਸਸ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਨਾਨਾਪੁष੍ਕਰਿਣੀਵृਕ੍ਸ਼ਫਲਵਲ੍ਲੀਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ, ਪੱਕੀ ਫਸਲਾਂ, ਕਈ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ, ਫਲਦਾਰ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਗਰਂ ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਦਾਤਿ ਭਾਰਤੇ ਭੁਵਿ । ਮਹੀਯਤੇ ਸ ਕੈਲਾਸੇ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਕਾਲਕਮ੍
ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਵਿਚ ਦਸ ਲੱਖ ਇੰਦਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਸਮੇਂ ਤਕ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਾਰਤੇ ਭਵੇਤ੍ । ਨਗਰਾਣਾਂ ਚ ਨਿਯੁਤਂ ਸ ਲਭੇਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਿਊਤ (ਲੱਖ) ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਧਰਾ ਤਂ ਨ ਜਹਾਤ੍ਯੇਵ ਜਨ੍ਮਨਾਮਯੁਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਨਿਯੁਤੋ ਭਵੇਦੇਵ ਮਹੀਤਲੇ
ਭੂਮੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਖ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਗਰਾਣਾਂ ਚ ਸ਼ਤਕਂ ਦੇਸ਼ਂ ਯੋ ਹਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਸੁਪ੍ਰਕृष੍ਟਂ ਮਧ੍ਯਕृष੍ਟਂ ਪ੍ਰਜਾਯੁਕ੍ਤਂ ਦਦਾਤਿ ਚ
ਜੋ ਕੋਈ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਨੂੰ ਸੌ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਕੋਈ ਦੇਸ਼, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮੱਧਮ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਵਾਪੀਤਡਾਗਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਮਹੀਯਤੇ ਸ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਕੋਟਿਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਵਧਿ
ਜਿਸ ਵਿਚ ਪੋਖਾਂ, ਤਲਾਬ ਤੇ ਕਈ ਰੁੱਖ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿਚ ਕੌਟੀ (ਦਸ ਲੱਖ) ਮਨਵੰਤਰਾ ਤਕ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਭੁਵਿ
ਫਿਰ ਚੰਗੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਧਨ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ।
ਮਹੀ ਤਂ ਨ ਜਹਾਤ੍ਯੇਵ ਜਨ੍ਮਨਾਂ ਕੋਟਿਮੇਵ ਚ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਜੀਵੀ ਸ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਰਾਜੇਸ਼੍ਵਰੋ ਮਹਾਨ੍
ਭੂਮੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਲੱਖ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਮਹਾਂ ਰਾਜਾ-ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤਕ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਚ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ । ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਂ ਫਲਂ ਚਾਨ੍ਤੇ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਆਪਣਾ ਪੂਰਾ ਹੱਕ ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤ ਵਿਚ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨੇ । ਫਲਂ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਚਾਨ੍ਤੇ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਇਕ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤ ਵਿਚ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਮਹੀਦਾਤੁਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸੇਵਿਤੁਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਪਸਾਂ ਕਰ੍ਤੁਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਾਸਕਾਰਿਣਃ
ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵਸਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵਦਾਨਪ੍ਰਦਾਤੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਚ । ਅਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਨ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹੇਸ਼ਿਤੁਃ
ਜੋ ਸਭ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ, ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਉਣੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।