ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਮਹਾਦਾਨਮਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਅਨ੍ਨਦਾਨਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਹੋਰ ਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕਰਕੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਮਹਾਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਤਨੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਾਤ੍ਪਰਂ ਦਾਨਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਨਾਤ੍ਰ ਪਾਤ੍ਰਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਕਾਲਨਿਯਮਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਤਾਂ ਪਾਤਰ ਦੀ ਜਾਂਚ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪਾਬੰਦੀ।
ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਵਾ ਦਦਾਤਿ ਚਾਸਨਂ ਯਦਿ । ਮਹੀਯਤੇ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਸਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਧੇਨੁਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਤਲ੍ਲੋਮਮਾਨਵਰ੍षਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੁਧ ਵਾਲੀ ਦਿਵਯ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਦਿਨੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਫਲਮ੍ । ਦਾਨਂ ਨਾਰਾਯਣਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਫਲਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਚੰਗੇ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ; ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਫਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਾਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਭਾਰਤੇ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਚੈਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚੋਭਯਮੁਖੀਦਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਚ । ਤਲ੍ਲੋਮਮਾਨਵਰ੍षਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੁਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਸ਼੍ਵੇਤਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸੋऽਪਿ ਮੋਦਤੇ ਵਰੁਣਾਲਯੇ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਪੀਡਿਤਾਙ੍ਗਾਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਦਦਾਤਿ ਚ । ਮਹੀਯਤੇ ਵਾਯੁਲੋਕੇ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸਤਿ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਪੀੜ੍ਹਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਯੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਂ ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍ । ਮਹੀਯਤੇ ਸ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਸਮੇਤ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਮਹੀਯਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕੇ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਖੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਚ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਚ । ਯਾਵਨ੍ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਸੋऽਪਿ ਵਹ੍ਨਿਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨਾ ਮਨਵੰਤਰਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਗਜਦਾਨਂ ਚ ਯਦਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਭਾਰਤੇ । ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਰਸ੍ਤਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਧਾਸਨੇ ਵਸੇਤ੍
ਜੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜ ਚੱਲਣ ਤਕ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਰਧ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤੇ ਯੋऽਸ਼੍ਵਦਾਨਂ ਚ ਕਰੋਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਚ । ਮੋਦਤੇ ਵਾਰੁਣੇ ਲੋਕੇ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘੋੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृष੍ਟਾਂ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਯੋ ਹਿ ਦਦਾਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਚ । ਮੋਦਤੇ ਵਾਰੁਣੇ ਲੋਕੇ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜੋ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਪਲਕੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृष੍ਟਾਂ ਵਾਟਿਕਾ ਯੋ ਹਿ ਦਦਾਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਚ । ਮਹੀਯਤੇ ਵਾਯੁਲੋਕੇ ਯਾਵਨ੍ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਸਤਿ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਬਾਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਯੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨਾ ਮਨਵੰਤਰਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵ੍ਯਜਨਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਮ੍ । ਮਹੀਯਤੇ ਵਾਯੁਲੋਕੇ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਵਾਲਾ ਚਾਮਰ ਪੱਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਯੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਨ੍ਯਂ ਰਤ੍ਨਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਚਿਰਞ੍ਜੀਵੀ ਭਵੇਤ੍ਸੁਧੀਃ । ਦਾਤਾ ਗ੍ਰਹੀਤਾ ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਚ ਧ੍ਰੁਵਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਗਾਮਿਨੌ
ਜੋ ਧਾਨ ਜਾਂ ਰਤਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਤਾ ਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਸਤਤਂ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰ੍ਨਾਮ ਭਾਰਤੇ ਯੋ ਜਪੇਨ੍ਨਰਃ । ਸ ਏਵ ਚਿਰਜੀਵੀ ਚ ਤਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪਲਾਯਤੇ
ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੌਤ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਨਰੋ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਦੋਲਨਂ ਕਾਰਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ । ਪੂਰ੍ਣਿਮਾਰਜਨੀਸ਼ੇषੇ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨਮਾਂ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਠਾਕੁਰ ਜੀ ਦੀ ਝੂਲਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਨਿਵਸੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਵਧਿ
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਖਰਕਾਰ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਸੌ ਮਨਵੰਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਫਲਮੁਤ੍ਤਰਫਲ੍ਗੁਨ੍ਯਾਂ ਤਤੋऽਪਿ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਜੀਵੀ ਸ ਭਵੇਦਿਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਉੱਤਰਾਫਲਗੁਣੀ ਦੇ ਦਿਨ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਦੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤਕ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਕਮਲੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਤਿਲਦਾਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਤਿਲਪ੍ਰਮਾਣਵਰ੍षਂ ਚ ਮੋਦਤੇ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਤਿਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਿਰਞ੍ਜੀਵੀ ਭਵੇਤ੍ਸੁਖੀ । ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਾਨੇਨ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਚ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਫਿਰ ਵਧੀਆ ਜਨਮ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਹਣਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਲਂਕृਤਾਂ ਚ ਭੋਗ੍ਯਾਂ ਚ ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਭਾਰਤੇ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ, ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਭੋਗਯੋਗ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟੀ, ਪਤੀਵਰਤਾ ਪਤਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੜੀ ਬਰਕਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹੀਯਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕੇ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਵੇਸ਼੍ਯਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮੋਦਤੇ ਚ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਚੰਦ੍ਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨਾਲ ਦਿਨ ਰਾਤ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਲੋਕੇ ਚ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਕੌਤੁਕੇਨ ਚੋਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਫਿਰ ਗੰਧਰਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਜਨ੍ਮਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਸਤੀਂ ਸੌਭਾਗ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾਂ ਚ ਕੋਮਲਾਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਪਿਆਰੀ, ਪਤੀਵਰਤਾ, ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਦਾਤਿ ਫਲਂ ਚਾਰੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਚ ਯੋ ਨਰਃ । ਫਲਪ੍ਰਮਾਣਵਰ੍षਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਦੇ ਮਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸੁਯੋਨਿਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਲਭਤੇ ਸੁਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਫਲਾਨਾਂ ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਵਧੀਆ ਜਨਮ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਉੱਤਮ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।