ਸ ਯਾਤਿ ਤਸ੍ਯ ਲੋਕਂ ਚ ਰੇਣੁਮਾਨਾਬ੍ਦਮੇਵ ਚ । ਸੌਧੇ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਫਲਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਹਨ; ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृष੍ਟੇ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਤਸ੍ਮਾਦਿਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਤਡਾਗਂ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ
ਉੱਤਮ ਥਾਂ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਇਹ ਪੂਣ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਲਾਬ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਯਾਤਿ ਜਨਲੋਕਂ ਚ ਰੇਣੁਮਾਨਾਬ੍ਦਮੇਵ ਚ । ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਜਨਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਹਨ; ਜਲਸੰਭਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਵਾਪੀਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਤਡਾਗਸ੍ਯ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਧਨੁਸ਼੍ਚਤੁਃਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦਰ੍ਸ਼੍ਯਮਾਨੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜਲਸੰਭਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤਲਾਬ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁ ਦੇ ਲੰਬੇ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਨ੍ਯੂਨਾ ਵਾ ਤਾਵਤੀ ਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਸਾ ਵਾਪੀ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ । ਦਸ਼ਵਾਪੀਸਮਾ ਕਨ੍ਯਾ ਯਦਿ ਪਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ
ਜੇ ਉਹ ਇੰਨੀ ਘੱਟ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਸੰਭਾਰ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਦਸ ਜਲਸੰਭਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂਣ ਹੈ।
ਫਲਂ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਯਦਿ ਸਾਲਙ੍ਕृਤਾ ਭਵੇਤ੍ । ਯਤ੍ਫਲਂ ਚ ਤਡਾਗੇ ਚ ਤਦੁਦ੍ਧਾਰੇ ਚ ਤਤ੍ਕਲਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਫਲ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਤਲਾਬ ਦੇਣ ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਾਪ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਙ੍ਕੋਦ੍ਧਰਣੇ ਵਾਪੀਤੁਲ੍ਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਰੋਪ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜਲਸੰਭਾਰ ਦੀ ਚੀਕ ਉਤਾਰਨ ਨਾਲ ਜਲਸੰਭਾਰ ਦੇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਪੀਪਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਤਪੋਲੋਕਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸਤਿ । ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਯੇ
ਉਹ ਤਪਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਬਾਗ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਵਸੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਲੋਕੇ ਚ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਧੁਵਮ੍ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਵਿਮਾਨਂ ਚ ਵਿष੍ਣਵੇ ਭਾਰਤੇ ਸਤਿ
ਉਹ ਧ੍ਰੁਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨਿਸਚਿਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ ਵਿਮਾਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਯਾਵਨ੍ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਪਰਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇ ਚ ਵਿਪੁਲੇ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਨੁ ਦੇ ਮਹਾਂ ਯੁਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫਲ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਧਂ ਸ਼ਿਬਿਕਾਦਾਨੇ ਫਲਮੇਵ ਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਹਰਯੇ ਦੋਲਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਪਲਕੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਸ ਫਲ ਦਾ ਅੱਧਾ ਨਿਸਚਿਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਲਈ ਝੂਲੇ ਵਾਲਾ ਮੰਦਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਯਾਵਨ੍ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਂ ਸੌਧਯੁਕ੍ਤਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੌ ਮਨੁ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਮਹਲਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਮਾਰਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਤਿਵਰਤਾ—
ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸੋऽਪਿ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋऽਥ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਦਾਨੇ ਸਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਧਿ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਤਦ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨੋਪਤਿष੍ਠਤੇ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਜਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਵਾਞ੍ਜਨ੍ਮ ਭਾਰਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭੋਗ ਕੇ, ਪੂਣ ਵਾਲਾ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲਭੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਕੁਲੇष੍ਵੇਵ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵੋਤ੍ਤਮਾਦਿषੁ । ਭਾਰਤੇ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਕਂ ਫਲਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ, ਵਧੀਆ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, ਪੂਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਵਰਗ ਆਦਿਕ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ—
ਪੁਨਃ ਸੋऽਪਿ ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚੈਵਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਦਯਃ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਾਥ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਵਾ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੇਨ ਚ
ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਵੈਸ਼, ਕਲਪਾਂ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵੀ—
ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਂ ਚ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਨਾਭੁਕ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਤਪ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਨਾ ਭੋਗਿਆ ਹੋਇਆ ਕਰਮ ਕਲਪਾਂ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਦੇਵਤੀਰ੍ਥਸਹਾਯੇਨ ਕਾਯਵ੍ਯੂਹੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜੋ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਹ ਭੋਗਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੱਸਿਆ—ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ?
ਯਮੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕਕਥਨਮ੍ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਨ੍ਯਂ ਚ ਯੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਯਮ । ਮਾਨਵਾਃ ਪੁਣ੍ਯਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਮਨੁੱਖ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਯਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ? ਜੋ ਨੇਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾਓ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਉਵਾਚ ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਅਨ੍ਨਪ੍ਰਮਾਣਵਰ੍षਂ ਚ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਤਨੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਮਹਾਦਾਨਮਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਅਨ੍ਨਦਾਨਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਹੋਰ ਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕਰਕੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਮਹਾਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਤਨੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨਾਤ੍ਪਰਂ ਦਾਨਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਨਾਤ੍ਰ ਪਾਤ੍ਰਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਕਾਲਨਿਯਮਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਤਾਂ ਪਾਤਰ ਦੀ ਜਾਂਚ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪਾਬੰਦੀ।
ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਵਾ ਦਦਾਤਿ ਚਾਸਨਂ ਯਦਿ । ਮਹੀਯਤੇ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਸਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਧੇਨੁਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਤਲ੍ਲੋਮਮਾਨਵਰ੍षਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੁਧ ਵਾਲੀ ਦਿਵਯ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਦਿਨੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਫਲਮ੍ । ਦਾਨਂ ਨਾਰਾਯਣਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਫਲਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਚੰਗੇ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ; ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਫਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਾਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਭਾਰਤੇ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਚੈਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚੋਭਯਮੁਖੀਦਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਚ । ਤਲ੍ਲੋਮਮਾਨਵਰ੍षਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੁਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਸ਼੍ਵੇਤਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸੋऽਪਿ ਮੋਦਤੇ ਵਰੁਣਾਲਯੇ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਪੀਡਿਤਾਙ੍ਗਾਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਦਦਾਤਿ ਚ । ਮਹੀਯਤੇ ਵਾਯੁਲੋਕੇ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸਤਿ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਪੀੜ੍ਹਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਯੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਂ ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍ । ਮਹੀਯਤੇ ਸ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ ਸਮੇਤ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।