ਸਾਲਙ੍ਕृਤਾਯਾ ਦਾਨੇਨ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਫਲਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਸਕਾਮਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤਲ੍ਲੋਕਂ ਨ ਨਿष੍ਕਾਮਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧਵਃ
ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਨੇਕ ਹਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ।
ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਫਲਸਙ੍ਘਾਤਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਗਵ੍ਯਂ ਚ ਰਜਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਪਿਃ ਫਲਂ ਜਲਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਜਥਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਗਾਂ, ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜਾ, ਘੀ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ।
ਯੇ ਦਦਤ੍ਯੇਵ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਵਸਨ੍ਤਿ ਤੇ ਚ ਤਲ੍ਲੋਕੇ ਯਾਵਨ੍ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਸਤਿ
ਜੋ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਉਥੇ ਮਨਵੰਤਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਚਿਰਾਤ੍ਸੁਚਿਰਂ ਵਾਸਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤੇਨ ਤੇ ਜਨਾਃ । ਯੇ ਦਦਤਿ ਸੁਵਰ੍ਣਾਂਸ਼੍ਚ ਗਾਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍ਰਾਦਿਕਂ ਸਤਿ
ਉਹ ਲੋਕ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸੋਨਾ, ਗਾਂ, ਤਾਮਾ ਆਦਿ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਚ ਸ਼ੁਚਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਚ । ਵਸਨ੍ਤਿ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਲੋਕੇ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸਤਿ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ; ਉਹ ਉਥੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪੁਲੇ ਸੁਚਿਰਂ ਵਾਸਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਚ ਨਿਰਾਮਯਾਃ । ਦਦਾਤਿ ਭੂਮਿਂ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਧਨਾਨਿ ਵਿਪੁਲਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬਿਨਾ ਰੋਗ ਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਵਸਤ੍ਯੇਵ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮਨੋਹਰ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪੁਲੇ ਵਿਪੁਲਂ ਵਾਸਂ ਕਰੋਤਿ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ਮੁਨੇ । ਗृਹਂ ਦਦਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਯੇ ਜਨਾ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਲੋਕ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਸੁਖਦਾਯਕਮ੍ । ਗृਹਰੇਣੁਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹਤ੍ਤਮੇ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਘਰ ਦੀ ਧੂੜ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਪੁਲੇ ਵਿਪੁਲਂ ਵਾਸਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ਸਤਿ । ਯਸ੍ਮੈ ਯਸ੍ਮੈ ਚ ਦੇਵਾਯ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਗृਹਂ ਨਰਃ
ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਘਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯਾਤਿ ਤਸ੍ਯ ਲੋਕਂ ਚ ਰੇਣੁਮਾਨਾਬ੍ਦਮੇਵ ਚ । ਸੌਧੇ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਫਲਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਹਨ; ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृष੍ਟੇ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਤਸ੍ਮਾਦਿਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਤਡਾਗਂ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ
ਉੱਤਮ ਥਾਂ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਇਹ ਪੂਣ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਲਾਬ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਯਾਤਿ ਜਨਲੋਕਂ ਚ ਰੇਣੁਮਾਨਾਬ੍ਦਮੇਵ ਚ । ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਜਨਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਹਨ; ਜਲਸੰਭਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਵਾਪੀਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਤਡਾਗਸ੍ਯ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਧਨੁਸ਼੍ਚਤੁਃਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦਰ੍ਸ਼੍ਯਮਾਨੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜਲਸੰਭਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤਲਾਬ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁ ਦੇ ਲੰਬੇ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਨ੍ਯੂਨਾ ਵਾ ਤਾਵਤੀ ਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਸਾ ਵਾਪੀ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ । ਦਸ਼ਵਾਪੀਸਮਾ ਕਨ੍ਯਾ ਯਦਿ ਪਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ
ਜੇ ਉਹ ਇੰਨੀ ਘੱਟ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਸੰਭਾਰ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਦਸ ਜਲਸੰਭਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂਣ ਹੈ।
ਫਲਂ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਯਦਿ ਸਾਲਙ੍ਕृਤਾ ਭਵੇਤ੍ । ਯਤ੍ਫਲਂ ਚ ਤਡਾਗੇ ਚ ਤਦੁਦ੍ਧਾਰੇ ਚ ਤਤ੍ਕਲਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਫਲ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਤਲਾਬ ਦੇਣ ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਾਪ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਙ੍ਕੋਦ੍ਧਰਣੇ ਵਾਪੀਤੁਲ੍ਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਰੋਪ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜਲਸੰਭਾਰ ਦੀ ਚੀਕ ਉਤਾਰਨ ਨਾਲ ਜਲਸੰਭਾਰ ਦੇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਪੀਪਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਤਪੋਲੋਕਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸਤਿ । ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਯੇ
ਉਹ ਤਪਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਬਾਗ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਵਸੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਲੋਕੇ ਚ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਧੁਵਮ੍ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਵਿਮਾਨਂ ਚ ਵਿष੍ਣਵੇ ਭਾਰਤੇ ਸਤਿ
ਉਹ ਧ੍ਰੁਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨਿਸਚਿਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ ਵਿਮਾਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਯਾਵਨ੍ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਪਰਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇ ਚ ਵਿਪੁਲੇ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਨੁ ਦੇ ਮਹਾਂ ਯੁਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫਲ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਧਂ ਸ਼ਿਬਿਕਾਦਾਨੇ ਫਲਮੇਵ ਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਹਰਯੇ ਦੋਲਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਪਲਕੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਸ ਫਲ ਦਾ ਅੱਧਾ ਨਿਸਚਿਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਲਈ ਝੂਲੇ ਵਾਲਾ ਮੰਦਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਯਾਵਨ੍ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਂ ਸੌਧਯੁਕ੍ਤਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੌ ਮਨੁ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਮਹਲਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਮਾਰਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਤਿਵਰਤਾ—
ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸੋऽਪਿ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋऽਥ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਦਾਨੇ ਸਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਧਿ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਤਦ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨੋਪਤਿष੍ਠਤੇ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਜਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਵਾਞ੍ਜਨ੍ਮ ਭਾਰਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਭੋਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭੋਗ ਕੇ, ਪੂਣ ਵਾਲਾ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲਭੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਕੁਲੇष੍ਵੇਵ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵੋਤ੍ਤਮਾਦਿषੁ । ਭਾਰਤੇ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਕਂ ਫਲਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ, ਵਧੀਆ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ, ਪੂਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਵਰਗ ਆਦਿਕ ਫਲ ਭੋਗ ਕੇ—
ਪੁਨਃ ਸੋऽਪਿ ਭਵੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚੈਵਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਦਯਃ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਾਥ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਵਾ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੇਨ ਚ
ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਜਾਂ ਵੈਸ਼, ਕਲਪਾਂ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਵੀ—
ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਤ੍ਵਂ ਚ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਨਾਭੁਕ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਤਪ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਨਾ ਭੋਗਿਆ ਹੋਇਆ ਕਰਮ ਕਲਪਾਂ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਦੇਵਤੀਰ੍ਥਸਹਾਯੇਨ ਕਾਯਵ੍ਯੂਹੇਨ ਸ਼ੁਧ੍ਯਤਿ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜੋ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਹ ਭੋਗਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੱਸਿਆ—ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ?
ਯਮੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕਕਥਨਮ੍ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯੁਵਾਚ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਨ੍ਯਂ ਚ ਯੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ ਯਮ । ਮਾਨਵਾਃ ਪੁਣ੍ਯਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਮਨੁੱਖ ਕਿਹੜੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਯਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ? ਜੋ ਨੇਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾਓ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਉਵਾਚ ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਅਨ੍ਨਪ੍ਰਮਾਣਵਰ੍षਂ ਚ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਤਨੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।