ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸੂਰ੍ਯਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤੇ । ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਪੁਨਰਾਯਾਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤੇ
ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਭਗਤ, ਸੂਰਜਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੁੜ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਭਕ੍ਤਾ ਯੇ ਨਿष੍ਕਾਮਾ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ । ਮਣਿਦ੍ਵੀਪਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜੋ ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਮਣਿਦਵੀਪ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੇ ਨਿਰਤਾ ਭਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ੈਵਾਃ ਸ਼ਾਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਗਾਣਪਾਃ । ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਚ ਪੁਨਰਾਯਾਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਨ੍ਯਦੇਵੇਜ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾਃ ਸਤਿ । ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਲੋਕਂ ਚ ਪੁਨਰਾਯਾਨ੍ਤਿ ਭਾਰਤੇ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨਿष੍ਕਾਮਾਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਤੇ ਚ ਯਾਨ੍ਤਿ ਹਰੇਰ੍ਲੋਕਂ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਭਕ੍ਤਿਬਲਾਦਹੋ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਰਹਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦੇਵਾਨ੍ਯਸੇਵਨਾਃ ਸਦਾ । ਭ੍ਰष੍ਟਾਚਾਰਾਸ਼੍ਚ ਕਾਮਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਰਕਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਦਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਖਰਾਬ ਹੈ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾ ਏਵ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਵ ਚ । ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ੁਭਸ੍ਯੈਵ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਭੋਗਿਨਃ
ਚਾਰਾਂ ਵਰਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਰਹਿਤਾ ਯੇ ਚ ਨਰਕਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਭਾਰਤੇ ਨ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਭੋਗਿਨਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਉਹ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾ ਏਵ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਵ ਚ । ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾਯ ਚ
ਚਾਰਾਂ ਵਰਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿਚ ਹਨ।
ਕਨ੍ਯਾਂ ਦਦਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਵਸਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸਾਧ੍ਵਿ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੁੜੀ ਵਿਆਹ ਕੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਉਥੇ ਤਦ ਤਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਦ ਤਕ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰ ਹਨ।
ਸਾਲਙ੍ਕृਤਾਯਾ ਦਾਨੇਨ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਫਲਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਸਕਾਮਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤਲ੍ਲੋਕਂ ਨ ਨਿष੍ਕਾਮਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧਵਃ
ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੋ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਨੇਕ ਹਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ।
ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਫਲਸਙ੍ਘਾਤਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਗਵ੍ਯਂ ਚ ਰਜਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਪਿਃ ਫਲਂ ਜਲਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਜਥਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਗਾਂ, ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜਾ, ਘੀ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ।
ਯੇ ਦਦਤ੍ਯੇਵ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਵਸਨ੍ਤਿ ਤੇ ਚ ਤਲ੍ਲੋਕੇ ਯਾਵਨ੍ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਸਤਿ
ਜੋ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਉਥੇ ਮਨਵੰਤਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਚਿਰਾਤ੍ਸੁਚਿਰਂ ਵਾਸਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤੇਨ ਤੇ ਜਨਾਃ । ਯੇ ਦਦਤਿ ਸੁਵਰ੍ਣਾਂਸ਼੍ਚ ਗਾਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍ਰਾਦਿਕਂ ਸਤਿ
ਉਹ ਲੋਕ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸੋਨਾ, ਗਾਂ, ਤਾਮਾ ਆਦਿ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਚ ਸ਼ੁਚਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਚ । ਵਸਨ੍ਤਿ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਲੋਕੇ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸਤਿ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ; ਉਹ ਉਥੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪੁਲੇ ਸੁਚਿਰਂ ਵਾਸਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਚ ਨਿਰਾਮਯਾਃ । ਦਦਾਤਿ ਭੂਮਿਂ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਧਨਾਨਿ ਵਿਪੁਲਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬਿਨਾ ਰੋਗ ਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਵਸਤ੍ਯੇਵ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮਨੋਹਰ ਸ਼੍ਵੇਤਦਵੀਪ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪੁਲੇ ਵਿਪੁਲਂ ਵਾਸਂ ਕਰੋਤਿ ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ੍ਮੁਨੇ । ਗृਹਂ ਦਦਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਯੇ ਜਨਾ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਲੋਕ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਘਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਚ ਸੁਚਿਰਂ ਸੁਖਦਾਯਕਮ੍ । ਗृਹਰੇਣੁਪ੍ਰਮਾਣਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹਤ੍ਤਮੇ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਘਰ ਦੀ ਧੂੜ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਪੁਲੇ ਵਿਪੁਲਂ ਵਾਸਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ਸਤਿ । ਯਸ੍ਮੈ ਯਸ੍ਮੈ ਚ ਦੇਵਾਯ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਗृਹਂ ਨਰਃ
ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਘਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯਾਤਿ ਤਸ੍ਯ ਲੋਕਂ ਚ ਰੇਣੁਮਾਨਾਬ੍ਦਮੇਵ ਚ । ਸੌਧੇ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ਤਗੁਣਂ ਫਲਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਹਨ; ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕृष੍ਟੇ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਤਸ੍ਮਾਦਿਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਤਡਾਗਂ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ
ਉੱਤਮ ਥਾਂ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਇਹ ਪੂਣ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਲਾਬ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਯਾਤਿ ਜਨਲੋਕਂ ਚ ਰੇਣੁਮਾਨਾਬ੍ਦਮੇਵ ਚ । ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਜਨਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਹਨ; ਜਲਸੰਭਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਸ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤੁ ਵਾਪੀਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਤਡਾਗਸ੍ਯ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਧਨੁਸ਼੍ਚਤੁਃਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦਰ੍ਸ਼੍ਯਮਾਨੇਨ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜਲਸੰਭਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤਲਾਬ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁ ਦੇ ਲੰਬੇ ਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਨ੍ਯੂਨਾ ਵਾ ਤਾਵਤੀ ਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਸਾ ਵਾਪੀ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ । ਦਸ਼ਵਾਪੀਸਮਾ ਕਨ੍ਯਾ ਯਦਿ ਪਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ
ਜੇ ਉਹ ਇੰਨੀ ਘੱਟ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਸੰਭਾਰ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਦਸ ਜਲਸੰਭਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੂਣ ਹੈ।
ਫਲਂ ਦਦਾਤਿ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਯਦਿ ਸਾਲਙ੍ਕृਤਾ ਭਵੇਤ੍ । ਯਤ੍ਫਲਂ ਚ ਤਡਾਗੇ ਚ ਤਦੁਦ੍ਧਾਰੇ ਚ ਤਤ੍ਕਲਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਫਲ ਦੋ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਤਲਾਬ ਦੇਣ ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਾਪ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਙ੍ਕੋਦ੍ਧਰਣੇ ਵਾਪੀਤੁਲ੍ਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਰੋਪ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜਲਸੰਭਾਰ ਦੀ ਚੀਕ ਉਤਾਰਨ ਨਾਲ ਜਲਸੰਭਾਰ ਦੇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਪੀਪਲ ਦਾ ਰੁੱਖ ਲਗਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਤਪੋਲੋਕਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸਤਿ । ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਯੇ
ਉਹ ਤਪਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਬਾਗ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਵਸੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਲੋਕੇ ਚ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਧੁਵਮ੍ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਵਿਮਾਨਂ ਚ ਵਿष੍ਣਵੇ ਭਾਰਤੇ ਸਤਿ
ਉਹ ਧ੍ਰੁਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਨਿਸਚਿਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ ਵਿਮਾਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਯਾਵਨ੍ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਪਰਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇ ਚ ਵਿਪੁਲੇ ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਨੁ ਦੇ ਮਹਾਂ ਯੁਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫਲ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।