ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਨਾਮਾਸੌ ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਸਮਜਾਯਤ । ਸੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਃ ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਃ ਸੁਖਵਰ੍ਧਨਃ
ਦੂਜਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਜਨਮਿਆ; ਉਹ ਵੀ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ੰਤਨੂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਵੀਰੋ ਬਲਾਧਿਕਃ । ਤਥੈਵ ਤੌ ਸੁਤੌ ਜਾਤੌ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਬਲੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤਿਆਵਤੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ।
ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਸ੍ਤਾਨ੍ਸੁਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾਨ੍ । ਅਮਂਸ੍ਤਾਜਯ੍ਯਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੇਵਾਦੀਨਾਂ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਸ਼ੰਤਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜੇਹਾ ਮੰਨਿਆ ਜੋ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਃ ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਾਤ੍ । ਤਤ੍ਯਾਜ ਦੇਹਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦੇਹੀ ਜੀਰ੍ਣਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੰਤਨੂ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਕੱਪੜਾ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਧਰ੍ਮਗਤੇ ਰਾਜ੍ਞਿ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦਾਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਕਾਲ ਦੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ-ਪੁਣ ਕਰਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ।
ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਂ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਨ ਕृਤਵਾਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਵ੍ਰਤੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਚਿਤਰਾਂਗਦ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਠਾਇਆ; ਪਰ ਆਪ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਸ੍ਤੁ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਪਰਦੁਃਖਦਃ । ਬਭੂਵ ਬਲਵਾਨ੍ਵੀਰਃ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾਤ੍ਮਜਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਚਿਤਰਾਂਗਦ, ਸਤਿਆਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਥੈਕਦਾ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾਵृਤਃ । ਪ੍ਰਚਚਾਰ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵਧ੍ਯਾਨ੍ਮृਗਾਨ੍ ਰੁਰੂਨ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਹਿਰਣ ਤੇ ਰੀਛ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਸ੍ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਗਂ ਨृਪਮ੍ । ਉਤ੍ਤਤਾਰਾਨ੍ਤਿਕਂ ਭੂਮੇਰ੍ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ, ਗੰਧਰਵ ਚਿਤਰਾਂਗਦ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਭੂਚ੍ਚ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਯੋਃ ਸਦृਸ਼ਵੀਰ੍ਯਯੋਃ । ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਹਾਸ੍ਥਾਨੇ ਤ੍ਰੀਣਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਤਾਪਸਾਃ
ਉਥੇ, ਦੋਵੇਂ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤਕ ਚਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਮਵਾਪਾਸ਼ੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਹਤੋ ਰਣੇ । ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਤਸ੍ਯੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਂ ਤਦਾ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਕृਤਸ਼ੋਕਸ੍ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਨਾਮਾਨਂ ਰਾਜ੍ਯੇਸ਼ਂ ਚ ਚਕਾਰ ਹ
ਗੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬੋਧਿਤਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਗੁਰੁਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਯਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਹਤਾਪਿ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸਮਝਾਇਆ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਰੱਜ ਗਿਆ।
ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਤਿਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਬਭੂਵ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਵ੍ਯਾਸੋऽਪਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਮੁਦਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਯੌਵਨਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾਃ ਸੁਤਃ ਸ਼ੁਭਃ । ਚਕਾਰ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਭੀष੍ਮੋऽਪਿ ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਕਨੀਯਸਃ
ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦਾ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਦੋਂ ਪੂਰੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾਃ । ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ
ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਵਲੋਂ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹੂਤਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਇਚ੍ਛਾਸ੍ਵਯਂਵਰਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸਵਯੰਵਰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬੁਲਾਏ ਗਏ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਬੈਠਾਏ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਭੀष੍ਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਾ ਜਹਾਰ ਬਲੇਨ ਵੈ । ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯ ਰਾਜਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਥੇਨੈਕੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਥੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਕੁੜੀਆਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਦਾਯ ਮਹਾਰਥਃ । ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਹ੍ਯਾਸਸਾਦ ਗਜਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਭੀਸ਼ਮ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਆ ਗਿਆ।
ਮਾਤृਵਦ੍ਭਗਿਨੀਵਚ੍ਚ ਪੁਤ੍ਰੀਵਚ੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਕਿਲ । ਤਿਸ੍ਰਃ ਸਮਾਨਯਾਮਾਸ ਕਨ੍ਯਕਾ ਵਾਮਲੋਚਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮਾਂ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਧੀ ਵਾਂਗ ਸੋਚ ਕੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਨਰਮ ਸਨ।
ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯੈ ਨਿਵੇਦ੍ਯਾਸ਼ੁ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਹੂਯ ਸਤ੍ਵਰਃ । ਦੈਵਜ੍ਞਾਨ੍ਵੇਦਵਿਦੁषਃ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਚ੍ਛੁਭਂ ਦਿਨਮ੍
ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਫੌਰਨ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਜੋਤਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਚੰਗਾ ਦਿਨ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਾਹਸਮ੍ਭਾਰਂ ਯਦਾ ਵੈ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨਿਜਮ੍ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਵਿਵਾਹਯਤਿ ਤਾ ਯਦਾ
ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮੀ ਭਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਉਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਕਰਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚੀ।
ਤਦਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਪ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਕਨ੍ਯਕਾ ਜਾਹ੍ਨਵੀਸੁਤਮ੍ । ਲਜ੍ਜਮਾਨਾਸਿਤਾਪਾਙ੍ਗੀ ਤਿਸॄਣਾਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾ
ਫਿਰ, ਉਹ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡੀ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਰਮ ਤੇ ਲਜਾਲੂ ਸਨ, ਜਹਨਵੀ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਅੱਗੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਗਙ੍ਗਾਪੁਤ੍ਰ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਕੁਲਦੀਪਕ । ਮਯਾ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਸ਼ਾਲ੍ਵੋ ਵृਤੋऽਸ੍ਤਿ ਮਨਸਾ ਨृਪਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਘਰ ਦੀ ਲੋਅ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ।
ਵृਤਾਹਂ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵੈ ਚਿਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਮਸਮਾਕੁਲੇ । ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਤੂੰ ਅੱਜ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖ, ਜੋ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਤੇਨਾਹਂ ਵृਤਪੂਰ੍ਵਾऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ । ਬਲਵਾਨਸਿ ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈਂ, ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਤਤ੍ਰ ਕਨ੍ਯਯਾ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ । ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਮਾਤਰਂ ਸਚਿਵਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਕੁਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਃ । ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਯਥਾਰੁਚਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਸਭ ਦੀ ਰਾਏ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਮੁਖ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਜਿਧਰ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਉਧਰ ਚਲੀ ਜਾ।'
ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਾਥ ਸਾ ਤੇਨ ਗਤਾ ਸ਼ਾਲ੍ਵਨਿਕੇਤਨਮ੍ । ਉਵਾਚ ਤਂ ਵਰਾਰੋਹਾ ਰਾਜਾਨਂ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਉਹ ਕੁੜੀ ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਘਰ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਭੀष੍ਮੇਣ ਤ੍ਵਨ੍ਮਨਸ੍ਕੇਤਿ ਧਰ੍ਮਤਃ । ਆਗਤਾਸ੍ਮਿ ਮਹਾਰਾਜ ਗृਹਾਣਾਦ੍ਯ ਕਰਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਛੁਟਕੇ ਤੇਰੇ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਹਾਂ ਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵੀ ਤੇਰੀ ਹਾਂ। ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਆ ਗਈ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲੈ।