ਤਾਨੇਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਲੋਕਾਨ੍ਤਰਿਤਮਪ੍ਯੁਤ । ਵ੍ਯਾਸਃ ਸ਼ੋਕਸਮਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਗਮਨਾਯਾਕਰੋਨ੍ਮਤਿਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੁਖ 'ਚ ਡੁੱਬੇ, ਚਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨਸਾ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਤਾਂ ਨਿषਾਦਸੁਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਮਾਤਰਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰੇ ਮੁਕ੍ਤਾਂ ਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਮਨ 'ਚ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਸ਼ਾਦ ਕੁੜੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਜਾਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਦੁਖ-ਰਹਿਤ ਵੱਸਦੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀਂ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾ ਜਨ੍ਮਸ੍ਥਾਨਂ ਸ੍ਵਕਂ ਮੁਨਿਃ
ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਜਨਮ-ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਦ੍ਵੀਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਥ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਸਾ ਵਰਾਨਨਾ । ਨਿषਾਦਾਸ੍ਤਂ ਸਮਾਚਖ੍ਯੁਰ੍ਦਤ੍ਤਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਤੁ ਕਨ੍ਯਕਾ
ਦਵੀਪ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, 'ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਕਿੱਥੇ ਗਈ?' ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, 'ਉਹ ਕੁੜੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।'
ਦਾਸ਼ਰਾਜੋऽਪਿ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਵ੍ਯਾਸਂ ਪ੍ਰੀਤਿਪੁਰਃਸਰਮ੍ । ਸ੍ਵਾਗਤੇਨਾਭਿਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਿਹਿਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਦਾਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦਾਸ਼ਰਾਜ ਉਵਾਚ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਪਾਵਿਤਂ ਨਃ ਕੁਲਂ ਮੁਨੇ । ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਂ ਯਜ੍ਜਾਤਂ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਦਾਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਾਡਾ ਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜਿਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਪਾ ਲਿਆ।
ਯਦਰ੍ਥਮਾਗਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਅਪਿ ਦਾਰਾ ਧਨਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵਦਾਯਤ੍ਤਮਿਦਂ ਵਿਭੋ
ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਮੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਪੁੱਤਰ — ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਚਕਾਰਾਸ਼੍ਰਮਮਣ੍ਡਲਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਤਪਃਸਮਾਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਸ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਉਹ ਤਪ-ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ।
ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾਃ ਸੁਤੌ ਜਾਤੌ ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਰਮਿਤਦ੍ਯੁਤੇਃ । ਮਤ੍ਵਾ ਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸੁਖਮਾਪ ਵਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਸਤਿਆਵਤੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸ਼ੰਤਨੂ ਦੇ ਉਜਲੇ ਵੰਸ਼ਜ ਸਨ, ਜਨਮ ਲਏ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਰਾ ਮੰਨ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਃ ਪ੍ਰਥਮਜੋ ਰੂਪਵਾਞ੍ਛਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ । ਬਭੂਵ ਨृਪਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਃ
ਚਿਤਰਾਂਗਦ, ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਨਾਮਾਸੌ ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਸਮਜਾਯਤ । ਸੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਃ ਸ਼ਨ੍ਤਨੋਃ ਸੁਖਵਰ੍ਧਨਃ
ਦੂਜਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਜਨਮਿਆ; ਉਹ ਵੀ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ੰਤਨੂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਪ੍ਰਥਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਵੀਰੋ ਬਲਾਧਿਕਃ । ਤਥੈਵ ਤੌ ਸੁਤੌ ਜਾਤੌ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਬਲੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤਿਆਵਤੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ।
ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਸ੍ਤਾਨ੍ਸੁਤਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾਨ੍ । ਅਮਂਸ੍ਤਾਜਯ੍ਯਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੇਵਾਦੀਨਾਂ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਸ਼ੰਤਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜੇਹਾ ਮੰਨਿਆ ਜੋ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਸ਼ਨ੍ਤਨੁਃ ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਾਤ੍ । ਤਤ੍ਯਾਜ ਦੇਹਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦੇਹੀ ਜੀਰ੍ਣਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੰਤਨੂ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਕੱਪੜਾ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਧਰ੍ਮਗਤੇ ਰਾਜ੍ਞਿ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦਾਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਕਾਲ ਦੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ-ਪੁਣ ਕਰਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ।
ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਂ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਨ ਕृਤਵਾਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਵ੍ਰਤੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਚਿਤਰਾਂਗਦ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਠਾਇਆ; ਪਰ ਆਪ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਸ੍ਤੁ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਪਰਦੁਃਖਦਃ । ਬਭੂਵ ਬਲਵਾਨ੍ਵੀਰਃ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾਤ੍ਮਜਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਚਿਤਰਾਂਗਦ, ਸਤਿਆਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਥੈਕਦਾ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾਵृਤਃ । ਪ੍ਰਚਚਾਰ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵਧ੍ਯਾਨ੍ਮृਗਾਨ੍ ਰੁਰੂਨ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਹਿਰਣ ਤੇ ਰੀਛ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਸ੍ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਮਾਰ੍ਗਗਂ ਨृਪਮ੍ । ਉਤ੍ਤਤਾਰਾਨ੍ਤਿਕਂ ਭੂਮੇਰ੍ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ, ਗੰਧਰਵ ਚਿਤਰਾਂਗਦ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਭੂਚ੍ਚ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਯੋਃ ਸਦृਸ਼ਵੀਰ੍ਯਯੋਃ । ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਹਾਸ੍ਥਾਨੇ ਤ੍ਰੀਣਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਤਾਪਸਾਃ
ਉਥੇ, ਦੋਵੇਂ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤਕ ਚਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਮਵਾਪਾਸ਼ੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਹਤੋ ਰਣੇ । ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਤਸ੍ਯੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਂ ਤਦਾ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯਃ ਕृਤਸ਼ੋਕਸ੍ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਨਾਮਾਨਂ ਰਾਜ੍ਯੇਸ਼ਂ ਚ ਚਕਾਰ ਹ
ਗੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬੋਧਿਤਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਗੁਰੁਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਯਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਹਤਾਪਿ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸਮਝਾਇਆ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਰੱਜ ਗਿਆ।
ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਤਿਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਬਭੂਵ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਵ੍ਯਾਸੋऽਪਿ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਮੁਦਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਯੌਵਨਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾਃ ਸੁਤਃ ਸ਼ੁਭਃ । ਚਕਾਰ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਭੀष੍ਮੋऽਪਿ ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਕਨੀਯਸਃ
ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦਾ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਦੋਂ ਪੂਰੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸੁਤਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾਃ । ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ
ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਵਲੋਂ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹੂਤਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਇਚ੍ਛਾਸ੍ਵਯਂਵਰਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸਵਯੰਵਰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬੁਲਾਏ ਗਏ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਬੈਠਾਏ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਭੀष੍ਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਾ ਜਹਾਰ ਬਲੇਨ ਵੈ । ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯ ਰਾਜਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਥੇਨੈਕੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਥੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਕੁੜੀਆਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਦਾਯ ਮਹਾਰਥਃ । ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਹ੍ਯਾਸਸਾਦ ਗਜਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਭੀਸ਼ਮ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਆ ਗਿਆ।
ਮਾਤृਵਦ੍ਭਗਿਨੀਵਚ੍ਚ ਪੁਤ੍ਰੀਵਚ੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਕਿਲ । ਤਿਸ੍ਰਃ ਸਮਾਨਯਾਮਾਸ ਕਨ੍ਯਕਾ ਵਾਮਲੋਚਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮਾਂ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਧੀ ਵਾਂਗ ਸੋਚ ਕੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਨਰਮ ਸਨ।