ਲਕ੍ਸ਼ੋ ਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ੋऽਨ੍ਯਜਨ੍ਮਜਮ੍ । ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਸ਼ਤਲਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਇੱਕ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਲੱਖ ਜਪ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਸ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦਸ ਲੱਖ ਜਪ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸੌ ਲੱਖ ਜਪ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਰੋਤਿ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਜਪੋ ਦਸ਼ਗੁਣਸ੍ਤਤਃ । ਕਰਂ ਸਰ੍ਪਫਣਾਕਾਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰਨ੍ਧਮੁਦ੍ਰਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਪ ਮੁਕਤੀ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਹੱਥ ਨੂੰ ਸੱਪ ਦੀ ਫਣ ਵਾਂਗ ਬਣਾਕੇ, ਉਸਦੇ ਮੁੱਖ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਜਪ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਇਹ ਦਸ ਗੁਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਆਨਮ੍ਰਮੂਰ੍ਧਮਚਲਂ ਪ੍ਰਜਪੇਤ੍ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਅਨਾਮਿਕਾਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ਾਦਧੋऽਵਾਮਕ੍ਰਮੇਣ ਚ
ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਜਪ ਕਰੇ। ਉਹ ਅੰਗੂਠੀ ਵਾਲੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ, ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਤਲ ਤੱਕ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰੇ।
ਤਰ੍ਜਨੀਮੂਲਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਜਪਸ੍ਯੈਵਂ ਕ੍ਰਮਃ ਕਰੇ । ਸ਼੍ਵੇਤਪਙ੍ਕਜਬੀਜਾਨਾਂ ਸ੍ਫਟਿਕਾਨਾਂ ਚ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਜਪ ਕਰਨ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਹੈ—ਤਰਜਨੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਤਲ ਤੋਂ ਚੋਟੀ ਤੱਕ। ਇਸ ਲਈ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਦੇ ਬੀਜ ਜਾਂ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਮਾਲਿਕਾਂ ਰਾਜਨ੍ ਜਪੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਸੁਰਾਲਯੇ । ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਾਲਾਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਪਤ੍ਰੇ ਪਦ੍ਮੇ ਚ ਸਂਯਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਮਾਲਾ ਬਣਾਕੇ, ਕਿਸੇ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਦੇਵਲਏ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਪੀਪਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਜਾਂ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਜਪ ਕਰੀਏ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਰੋਚਨਾਕ੍ਤਾਂ ਚ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਸ਼ਤਕਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਪੇਚ੍ਚ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਗਾਊ ਦੀ ਹਲਦੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਇਸਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਮਾਲਾ ਉੱਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯੇਨ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਾਲਾਂ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਾਮ੍ । ਅਥ ਗਙ੍ਗੋਦਕੇਨੈਵ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਾਤਿਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਾਮ੍
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਪੰਜ ਗਉਆਂ ਦੇ ਪਦਾਰਥ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਜਲ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਇਸਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਰਾਜਰ੍षੇ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਜਪਂ ਕੁਰੁ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਪਾਤਕਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ! ਦਸ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰ। ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਣ ਤੇ ਤੂੰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖ ਲਵੇਂਗਾ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਚ ਹੇ ਰਾਜਨ੍ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ । ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਚਾਪਿ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਪ੍ਰਾਤਰੇਵ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸਦਾ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੰਧਿਆ ਕਰੀਏ—ਦੁਪਹਿਰ, ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਕੇ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਹੀਨੋऽਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਮਨਰ੍ਹਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ । ਯਦਹ੍ਨਾ ਕੁਰੁਤੇ ਕਰ੍ਮ ਨ ਤਸ੍ਯ ਫਲਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਦਾ ਅਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਨ ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਨੋਪਤਿष੍ਠਤਿ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਨੋਪਾਸ੍ਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਮ੍ । ਸ ਸ਼ੂਦ੍ਰਵਦ੍ਬਹਿष੍ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਕਰ੍ਮਣਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰ ਦੀ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੂਜੇ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਃਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਸ ਚ ਸੂਰ੍ਯਸਮੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤੇਜਸਾ ਤਪਸਾ ਸਦਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਉਹ ਤੇਜ ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਰਜਸਾ ਸਦ੍ਯਃਪੂਤਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਪੂਤੋ ਹਿ ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਸੰਧਿਆ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤ ਤੇ ਤੇਜੀਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਤਃ । ਤਤਃ ਪਾਪਾਨਿ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਵੈਨਤੇਯਾਦਿਵੋਰਗਾਃ
ਉਸਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਪਾਪ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸੱਪ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਸੁਰਾਃ ਪੂਜਾਂ ਪਿਤਰਃ ਪਿਣ੍ਡਤਰ੍ਪਣਮ੍ । ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਤੇਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਾਰਹਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਜੋ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇਵਤੇ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਪਿਤਰ ਉਸਦੇ ਪਿੰਡ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਭਕ੍ਤੋ ਯਸ੍ਤਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪ੍ਯਨਰ੍ਚਕਃ । ਤਦੁਤ੍ਸਵਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਵਿषਹੀਨੋ ਯਥੋਰਗਃ
ਜੋ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਜਾਂ ਜਿਸਨੇ ਉਸਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮਨਾਏ, ਉਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਜ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ।
ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਾਰਹਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਵਿषਹੀਨੋ ਯਥੋਰਗਃ
ਜੋ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਜ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ।
ਹਰੇਰਨੈਵੇਦ੍ਯਭੋਜੀ ਧਾਵਕੋ ਵृषਵਾਹਕਃ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨਭੋਜੀ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿषਹੀਨੋ ਯਥੋਰਗਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੋਗ ਨਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਬਲਦ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਜ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਵਦਾਹੀ ਯਃ ਸ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵृषਲੀਪਤਿਃ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸੂਪਕਾਰਸ਼੍ਚ ਵਿषਹੀਨੋ ਯਥੋਰਗਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੁੱਕਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਰੋਟੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਤੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਹੀ ਲੱਭ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹੀ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯਾਜੀ ਚ ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਮਸਿਜੀਵੀ ਅਸਿਜੀਵੀ ਵਿषਹੀਨੋ ਯਥੋਰਗਃ
ਜੋ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਲਮ ਜਾਂ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਓਸ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ।
ਯਃ ਕਨ੍ਯਾਵਿਕ੍ਰਯੀ ਵਿਪ੍ਰੋ ਯੋ ਹਰੇਰ੍ਨਾਮਵਿਕ੍ਰਯੀ । ਯੋ ਵਿਪ੍ਰੋऽਵੀਰਾਨ੍ਨਭੋਜੀ ऋਤੁਸ੍ਨਾਤਾਨ੍ਨਭੋਜਕਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁੜੀਆਂ ਵੇਚਦਾ, ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਵੇਚਦਾ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਨਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਜਾਂ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਸਮੇਂ ਦੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਭਗਜੀਵੀ ਬਾਰ੍ਧੁषਿਕੋ ਵਿषਹੀਨੋ ਯਥੋਰਗਃ । ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਕਯੀ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿषਹੀਨੋ ਯਥੋਰਗਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਿਆ ਉੱਤੇ ਜੀਊਂਦਾ ਜਾਂ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਓਸ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਦਿਆ ਵੇਚਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੱਪ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਸ੍ਵਪੇਦ੍ਯੋ ਹਿ ਮਤ੍ਸ੍ਯਭੋਜੀ ਚ ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਸ਼ਿਵਾਪੂਜਾਦਿਰਹਿਤੋ ਵਿषਹੀਨੋ ਯਥੋਰਗਃ
ਜੋ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਸੋ ਜਾਂਦਾ, ਮੱਛੀ ਖਾਂਦਾ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਦਿਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਓਸ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਪੂਜਾਵਿਧਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਤਮੁਵਾਚ ਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਧ੍ਯਾਨਾਦਿਕਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਗਲਤ ਪੂਜਾ ਦੇ ਢੰਗ ਦੱਸ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਫਿਰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਆਦਿਕ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਯਯੌ ਚ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਮੁਨੇ । ਰਾਜਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਰਮਾਪ ਚ
ਸਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵਰ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕਿਂ ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਂ ਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਕਿਂ ਵਾ ਪੂਜਾਵਿਧਾਨਕਮ੍ । ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਕਿਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ ਪਰਾਸ਼ਰਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਸਾਵਿਤਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੀ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਹੜਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਪਰਾ੶ਸ਼ਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ?
ਨृਪਃ ਕੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮਾਤਰਮ੍ । ਵਰਂ ਚ ਕਂ ਵਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਤੁ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਲਿਆ?
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪਰਮਂ ਮਹਤ੍ । ਰਹਸ੍ਯਾਤਿਰਹਸ੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸਿਦ੍ਧਂ ਸਮਾਸਤਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਸਾਵਿਤਰੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜ਼, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਜ੍ਯੇष੍ਠਕृष੍ਣਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਕਾਲੇ ਚ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਵ੍ਰਤਮੇਵ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਵ੍ਰਤੀ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਦੀ ਤੇਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੌਦਵੀਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਚ ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਫਲਸਂਯੁਤਮ੍ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਧੂਪਾਦਿਕਂ ਚਰੇਤ੍
ਇਹ ਵਰਤ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਗਣੇ ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।