ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਮਦ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਰਾਜੋ ਬਭੂਵਾਸ਼੍ਵਪਤਿਰ੍ਮੁਨੇ । ਵੈਰਿਣਾਂ ਬਲਹਰ੍ਤਾ ਚ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਨਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਦਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਘੋੜਾ-ਯੱਗ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾਉਂਦਾ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਆਸੀਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੀ ਮਹਿषੀ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀ । ਮਾਲਤੀਤਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਯਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਗਦਾਭृਤਃ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਮਾਲਤੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ।
ਸਾ ਚ ਰਾਜ੍ਞੀ ਚ ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯੋਪਦੇਸ਼ਤਃ । ਚਕਾਰਾਰਾਧਨਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਰਦ
ਉਹ ਰਾਣੀ ਬਾਂਝ ਸੀ, ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦੇਸ਼ਂ ਨ ਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਹਿषੀ ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਮ੍ । ਗृਹਂ ਜਗਾਮ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਉਸ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਟੁੱਟੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ।
ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਨਯੇਨ ਵੈ । ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤਪਸੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਗਾਮ ਪੁष੍ਕਰਂ ਤਦਾ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮਝਾ ਕੇ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਪੁਸ਼ਕਰ ਗਿਆ।
ਤਪਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਯਤਃ ਸ਼ਤਵਤ੍ਸਰਮ੍ । ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦੇਸ਼ੋ ਬਭੂਵ ਚ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਿਆਮ ਕਰਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵਾਕਾਸ਼ਵਾਣੀਂ ਚ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀਮ੍ । ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਜਪਂ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਨਾਰਦ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਸੀ: 'ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਦਾ ਦਸ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰ, ਹੇ ਨਾਰਦ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਆਜਗਾਮ ਪਰਾਸ਼ਰਃ । ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਤਤਸ੍ਤਂ ਚ ਮੁਨਿਰ੍ਨृਪਮੁਵਾਚ ਚ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਮੁਨੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮੁਨਿਰੁਵਾਚ ਸਕृਜ੍ਜਪਸ਼੍ਚ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪਾਪਂ ਦਿਨਭਵਂ ਹਰੇਤ੍ । ਦਸ਼ਵਾਰਂ ਜਪੇਨੈਵ ਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ਪਾਪਂ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਦਾ ਇਕ ਵਾਰ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦਿਨ ਦਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੱਸ ਵਾਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦਾ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਵਾਰਂ ਜਪਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਪਂ ਮਾਸਾਰ੍ਜਿਤਂ ਹਰੇਤ੍ । ਸਹਸ੍ਰਧਾ ਜਪਸ਼੍ਚੈਵ ਕਲ੍ਮषਂ ਵਤ੍ਸਰਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਸੌ ਵਾਰ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸਾਲ ਭਰ ਦੀ ਮੈਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼ੋ ਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ੋऽਨ੍ਯਜਨ੍ਮਜਮ੍ । ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਸ਼ਤਲਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਇੱਕ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਲੱਖ ਜਪ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਸ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦਸ ਲੱਖ ਜਪ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸੌ ਲੱਖ ਜਪ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਰੋਤਿ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਜਪੋ ਦਸ਼ਗੁਣਸ੍ਤਤਃ । ਕਰਂ ਸਰ੍ਪਫਣਾਕਾਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰਨ੍ਧਮੁਦ੍ਰਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਪ ਮੁਕਤੀ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਹੱਥ ਨੂੰ ਸੱਪ ਦੀ ਫਣ ਵਾਂਗ ਬਣਾਕੇ, ਉਸਦੇ ਮੁੱਖ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਜਪ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਇਹ ਦਸ ਗੁਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਆਨਮ੍ਰਮੂਰ੍ਧਮਚਲਂ ਪ੍ਰਜਪੇਤ੍ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਅਨਾਮਿਕਾਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ਾਦਧੋऽਵਾਮਕ੍ਰਮੇਣ ਚ
ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਜਪ ਕਰੇ। ਉਹ ਅੰਗੂਠੀ ਵਾਲੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ, ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਤਲ ਤੱਕ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰੇ।
ਤਰ੍ਜਨੀਮੂਲਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਜਪਸ੍ਯੈਵਂ ਕ੍ਰਮਃ ਕਰੇ । ਸ਼੍ਵੇਤਪਙ੍ਕਜਬੀਜਾਨਾਂ ਸ੍ਫਟਿਕਾਨਾਂ ਚ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਜਪ ਕਰਨ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਹੈ—ਤਰਜਨੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਤਲ ਤੋਂ ਚੋਟੀ ਤੱਕ। ਇਸ ਲਈ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਦੇ ਬੀਜ ਜਾਂ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਮਾਲਿਕਾਂ ਰਾਜਨ੍ ਜਪੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਸੁਰਾਲਯੇ । ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਾਲਾਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਪਤ੍ਰੇ ਪਦ੍ਮੇ ਚ ਸਂਯਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਮਾਲਾ ਬਣਾਕੇ, ਕਿਸੇ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਦੇਵਲਏ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਪੀਪਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਜਾਂ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਜਪ ਕਰੀਏ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਰੋਚਨਾਕ੍ਤਾਂ ਚ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਸ਼ਤਕਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਪੇਚ੍ਚ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਗਾਊ ਦੀ ਹਲਦੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਇਸਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਮਾਲਾ ਉੱਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯੇਨ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਾਲਾਂ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਾਮ੍ । ਅਥ ਗਙ੍ਗੋਦਕੇਨੈਵ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਾਤਿਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਾਮ੍
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਪੰਜ ਗਉਆਂ ਦੇ ਪਦਾਰਥ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਜਲ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਇਸਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਰਾਜਰ੍षੇ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਜਪਂ ਕੁਰੁ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਪਾਤਕਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ! ਦਸ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰ। ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਣ ਤੇ ਤੂੰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖ ਲਵੇਂਗਾ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਚ ਹੇ ਰਾਜਨ੍ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ । ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਚਾਪਿ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਪ੍ਰਾਤਰੇਵ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸਦਾ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੰਧਿਆ ਕਰੀਏ—ਦੁਪਹਿਰ, ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਕੇ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਹੀਨੋऽਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਮਨਰ੍ਹਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ । ਯਦਹ੍ਨਾ ਕੁਰੁਤੇ ਕਰ੍ਮ ਨ ਤਸ੍ਯ ਫਲਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਦਾ ਅਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਨ ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਨੋਪਤਿष੍ਠਤਿ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਾਂ ਨੋਪਾਸ੍ਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਮ੍ । ਸ ਸ਼ੂਦ੍ਰਵਦ੍ਬਹਿष੍ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਕਰ੍ਮਣਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰ ਦੀ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੂਜੇ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਃਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਸ ਚ ਸੂਰ੍ਯਸਮੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤੇਜਸਾ ਤਪਸਾ ਸਦਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਉਹ ਤੇਜ ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਰਜਸਾ ਸਦ੍ਯਃਪੂਤਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਪੂਤੋ ਹਿ ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਸੰਧਿਆ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤ ਤੇ ਤੇਜੀਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰਤਃ । ਤਤਃ ਪਾਪਾਨਿ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਵੈਨਤੇਯਾਦਿਵੋਰਗਾਃ
ਉਸਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਪਾਪ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸੱਪ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਸੁਰਾਃ ਪੂਜਾਂ ਪਿਤਰਃ ਪਿਣ੍ਡਤਰ੍ਪਣਮ੍ । ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਤੇਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਾਰਹਿਤਸ੍ਯ ਚ
ਜੋ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇਵਤੇ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਪਿਤਰ ਉਸਦੇ ਪਿੰਡ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਭਕ੍ਤੋ ਯਸ੍ਤਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪ੍ਯਨਰ੍ਚਕਃ । ਤਦੁਤ੍ਸਵਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਵਿषਹੀਨੋ ਯਥੋਰਗਃ
ਜੋ ਮੂਲ ਸਰੂਪ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਸਨੇ ਉਸਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਜਾਂ ਜਿਸਨੇ ਉਸਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮਨਾਏ, ਉਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਜ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ।
ਵਿष੍ਣੁਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਾਰਹਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਵਿषਹੀਨੋ ਯਥੋਰਗਃ
ਜੋ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਮੰਤ੍ਰ ਤੋਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਜ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ।
ਹਰੇਰਨੈਵੇਦ੍ਯਭੋਜੀ ਧਾਵਕੋ ਵृषਵਾਹਕਃ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਨ੍ਨਭੋਜੀ ਯੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿषਹੀਨੋ ਯਥੋਰਗਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੋਗ ਨਾ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਬਲਦ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਜ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਵਦਾਹੀ ਯਃ ਸ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵृषਲੀਪਤਿਃ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸੂਪਕਾਰਸ਼੍ਚ ਵਿषਹੀਨੋ ਯਥੋਰਗਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੁੱਕਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਰੋਟੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਤੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਹੀ ਲੱਭ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਾਹੀ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯਾਜੀ ਚ ਯੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਮਸਿਜੀਵੀ ਅਸਿਜੀਵੀ ਵਿषਹੀਨੋ ਯਥੋਰਗਃ
ਜੋ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਤੋਂ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਲਮ ਜਾਂ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਓਸ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ।