ਤਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਾਂ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਾਵਾਹਨਂ ਵਿਨਾ । ਤਾਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚੋਪਚਾਰੇਣ ਧ੍ਯਾਨਂ ਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਆਉਣ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਇਹ ਧਿਆਨ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਂ ਪੁष੍ਪਸਾਰਾਂ ਚ ਸਤੀਂ ਪੂਤਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਕृਤਪਾਪੇਧ੍ਮਦਾਹਾਯ ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਾਮ੍
ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕਦੀ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪੇषੁ ਤੁਲਨਾ ਯਸ੍ਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੇਦੇषੁ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਪਵਿਤ੍ਰਰੂਪਾ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਤੁਲਸੀ ਸਾ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਸਾਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਹੈ ਤੁਲਸੀ।
ਸ਼ਿਰੋਧਾਰ੍ਯਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੀਪ੍ਸਿਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਪਾਵਨੀ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਂ ਚ ਭਜੇ ਤਾਂ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਦਾਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਹਰਿ-ਭਗਤੀ ਬਖ਼ਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਣਮੇਤ੍ਸੁਧੀਃ । ਉਕ੍ਤਂ ਤੁਲਸ੍ਯੁਪਾਖ੍ਯਾਨਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਪੂਜਾਵਿਧਿਕਥਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਤੁਲਸ੍ਯੁਪਾਖ੍ਯਾਨਮਿਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚਾਤਿਸੁਧੋਪਮਮ੍ । ਤਤਃ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯੁਪਾਖ੍ਯਾਨਂ ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਕਥਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਸੁਣੀ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਸਮਝਾ।
ਪੁਰਾ ਕੇਨ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤੇਃ ਪ੍ਰਸੂਃ । ਕੇਨ ਵਾ ਪੂਜਿਤਾ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਥਮੇ ਕੈਸ਼੍ਚ ਵਾ ਪਰੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਕਿੱਥੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨੀ ਗਈ? ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਿਸ-ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤੀ?
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਜਨਨੀ ਪ੍ਰਥਮੇ ਪੂਜਿਤਾ ਮੁਨੇ । ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਚ ਵੇਦਗਣੈਸ੍ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਿਦੁषਾਂ ਗਣੈਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮੁਨੀ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਦਾ ਚਾਸ਼੍ਵਪਤਿਰ੍ਭੂਪਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤੇ । ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰ ਏਵ ਚ
ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਘੋੜਾ-ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚਾਰੋ ਵਰਣਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕੋ ਵਾ ਸੋऽਸ਼੍ਵਪਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕੇਨ ਵਾ ਤੇਨ ਪੂਜਿਤਾ । ਸਰ੍ਵਪੂਜ੍ਯਾ ਚ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਥਮੇ ਕੈਸ਼੍ਚ ਵਾ ਪਰੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਘੋੜਾ-ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਕੌਣ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ? ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਿਸ-ਕਿਸ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ?
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਮਦ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਰਾਜੋ ਬਭੂਵਾਸ਼੍ਵਪਤਿਰ੍ਮੁਨੇ । ਵੈਰਿਣਾਂ ਬਲਹਰ੍ਤਾ ਚ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਨਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਦਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਘੋੜਾ-ਯੱਗ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾਉਂਦਾ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਆਸੀਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੀ ਮਹਿषੀ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀ । ਮਾਲਤੀਤਿ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਯਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਗਦਾਭृਤਃ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਮਾਲਤੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ।
ਸਾ ਚ ਰਾਜ੍ਞੀ ਚ ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਚ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯੋਪਦੇਸ਼ਤਃ । ਚਕਾਰਾਰਾਧਨਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਰਦ
ਉਹ ਰਾਣੀ ਬਾਂਝ ਸੀ, ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦੇਸ਼ਂ ਨ ਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਹਿषੀ ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਾਮ੍ । ਗृਹਂ ਜਗਾਮ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਉਸ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਟੁੱਟੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ।
ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਨਯੇਨ ਵੈ । ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤਪਸੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਗਾਮ ਪੁष੍ਕਰਂ ਤਦਾ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮਝਾ ਕੇ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਪੁਸ਼ਕਰ ਗਿਆ।
ਤਪਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਯਤਃ ਸ਼ਤਵਤ੍ਸਰਮ੍ । ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦੇਸ਼ੋ ਬਭੂਵ ਚ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਿਆਮ ਕਰਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵਾਕਾਸ਼ਵਾਣੀਂ ਚ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀਮ੍ । ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਜਪਂ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਨਾਰਦ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਸੀ: 'ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਦਾ ਦਸ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰ, ਹੇ ਨਾਰਦ।'
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਆਜਗਾਮ ਪਰਾਸ਼ਰਃ । ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਤਤਸ੍ਤਂ ਚ ਮੁਨਿਰ੍ਨृਪਮੁਵਾਚ ਚ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਮੁਨੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮੁਨਿਰੁਵਾਚ ਸਕृਜ੍ਜਪਸ਼੍ਚ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪਾਪਂ ਦਿਨਭਵਂ ਹਰੇਤ੍ । ਦਸ਼ਵਾਰਂ ਜਪੇਨੈਵ ਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ਪਾਪਂ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ ਦਾ ਇਕ ਵਾਰ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦਿਨ ਦਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੱਸ ਵਾਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦਾ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਵਾਰਂ ਜਪਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਪਂ ਮਾਸਾਰ੍ਜਿਤਂ ਹਰੇਤ੍ । ਸਹਸ੍ਰਧਾ ਜਪਸ਼੍ਚੈਵ ਕਲ੍ਮषਂ ਵਤ੍ਸਰਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਸੌ ਵਾਰ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਹੀਨੇ ਭਰ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸਾਲ ਭਰ ਦੀ ਮੈਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼ੋ ਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ੋऽਨ੍ਯਜਨ੍ਮਜਮ੍ । ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਸ਼ਤਲਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਇੱਕ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਲੱਖ ਜਪ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਸ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦਸ ਲੱਖ ਜਪ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸੌ ਲੱਖ ਜਪ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਰੋਤਿ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਜਪੋ ਦਸ਼ਗੁਣਸ੍ਤਤਃ । ਕਰਂ ਸਰ੍ਪਫਣਾਕਾਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਰਨ੍ਧਮੁਦ੍ਰਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਪ ਮੁਕਤੀ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਹੱਥ ਨੂੰ ਸੱਪ ਦੀ ਫਣ ਵਾਂਗ ਬਣਾਕੇ, ਉਸਦੇ ਮੁੱਖ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਜਪ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਇਹ ਦਸ ਗੁਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਆਨਮ੍ਰਮੂਰ੍ਧਮਚਲਂ ਪ੍ਰਜਪੇਤ੍ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਅਨਾਮਿਕਾਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ਾਦਧੋऽਵਾਮਕ੍ਰਮੇਣ ਚ
ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਜਪ ਕਰੇ। ਉਹ ਅੰਗੂਠੀ ਵਾਲੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ, ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਤਲ ਤੱਕ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰੇ।
ਤਰ੍ਜਨੀਮੂਲਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਜਪਸ੍ਯੈਵਂ ਕ੍ਰਮਃ ਕਰੇ । ਸ਼੍ਵੇਤਪਙ੍ਕਜਬੀਜਾਨਾਂ ਸ੍ਫਟਿਕਾਨਾਂ ਚ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਜਪ ਕਰਨ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਹੈ—ਤਰਜਨੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਤਲ ਤੋਂ ਚੋਟੀ ਤੱਕ। ਇਸ ਲਈ ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਦੇ ਬੀਜ ਜਾਂ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਮਾਲਿਕਾਂ ਰਾਜਨ੍ ਜਪੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਸੁਰਾਲਯੇ । ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਾਲਾਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਪਤ੍ਰੇ ਪਦ੍ਮੇ ਚ ਸਂਯਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਮਾਲਾ ਬਣਾਕੇ, ਕਿਸੇ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਦੇਵਲਏ ਵਿੱਚ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਪੀਪਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਜਾਂ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਜਪ ਕਰੀਏ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਰੋਚਨਾਕ੍ਤਾਂ ਚ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ । ਗਾਯਤ੍ਰੀਸ਼ਤਕਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਪੇਚ੍ਚ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਗਾਊ ਦੀ ਹਲਦੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਇਸਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਮਾਲਾ ਉੱਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯੇਨ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਾਲਾਂ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਾਮ੍ । ਅਥ ਗਙ੍ਗੋਦਕੇਨੈਵ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਾਤਿਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਾਮ੍
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਪੰਜ ਗਉਆਂ ਦੇ ਪਦਾਰਥ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਕੇ, ਜਾਂ ਗੰਗਾ ਜਲ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਇਸਨਾਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਰਾਜਰ੍षੇ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਜਪਂ ਕੁਰੁ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਤ੍ਰਿਜਨ੍ਮਪਾਤਕਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ! ਦਸ ਲੱਖ ਜਪ ਕਰ। ਤਿੰਨ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਣ ਤੇ ਤੂੰ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦੇਖ ਲਵੇਂਗਾ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂ ਚ ਹੇ ਰਾਜਨ੍ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ । ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਚਾਪਿ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਪ੍ਰਾਤਰੇਵ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸਦਾ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੰਧਿਆ ਕਰੀਏ—ਦੁਪਹਿਰ, ਸ਼ਾਮ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਕੇ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਹੀਨੋऽਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਮਨਰ੍ਹਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ । ਯਦਹ੍ਨਾ ਕੁਰੁਤੇ ਕਰ੍ਮ ਨ ਤਸ੍ਯ ਫਲਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਧਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਦਾ ਅਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਨ ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।