ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਾਯਾਕਾਮਵਾਣੀਬੀਜਪੂਰ੍ਵਂ ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਵृਨ੍ਦਾਵਨੀਤਿ ਙੇऽਨ੍ਤਂ ਚ ਵਹ੍ਨਿਜਾਯਾਨ੍ਤਮੇਵ ਚ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮਾਇਆ, ਕਾਮ ਤੇ ਵਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, 'ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨੀ' ਤੇ 'ਅੱਗ ਤੋਂ ਜੰਮੀ' ਤੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਦੱਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ।
ਅਨੇਨ ਕਲ੍ਪਤਰੁਣਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਰਾਜੇਨ ਨਾਰਦ । ਪੂਜਯੇਦ੍ਯੋ ਵਿਧਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਂ ਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਏ ਨਾਰਦ! ਇਸ ਕਲਪ ਤਰੂ ਵਰਗੇ ਰਾਜਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਦੀਪੇਨ ਧੂਪੇਨ ਸਿਨ੍ਦੂਰਚਨ੍ਦਨੇਨ ਚ । ਨੈਵੇਦ੍ਯੇਨ ਚ ਪੁष੍ਪੇਣ ਚੋਪਚਾਰੇਣ ਨਾਰਦ
ਘੀ ਦੀ ਦੀਵਾ, ਧੂਪ, ਸਿੰਧੂਰ, ਚੰਦਨ, ਭੋਗ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਏ ਨਾਰਦ!
ਹਰਿਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਟਾ ਸਾ ਚਾਵਿਰ੍ਭੂਤਾ ਮਹੀਰੁਹਾਤ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜੇ ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ੁਭਾ
ਹਰੀ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਤੇ ਆ ਕੇ ਓਹ ਨੇੜੇ ਹੋ ਗਈ।
ਵਰਂ ਤਸ੍ਯੈ ਦਦੌ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਪੂਜ੍ਯਾ ਭਵੇਰਿਤਿ । ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਰੂਪਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੂੰ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੋਵੇਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਧਾਰਾਂਗਾ।'
ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚ ਸੁਰਾਦਯਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਵਿਭੁਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਨਗੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕਿਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ੍ਤਵਨਂ ਕਿਂ ਵਾ ਕਿਂ ਵਾ ਪੂਜਾਵਿਧਾਨਕਮ੍ । ਤੁਲਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਕੀ ਧਿਆਨ ਪੱਧਤੀ, ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ? ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾ।'
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਹਰਿਰ੍ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਤਦਾ । ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁਲਸੀਂ ਵਿਰਹਾਤੁਰਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਦ ਉਹ ਲੁਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।'
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਵृਨ੍ਦਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਯਦੈਕਤ੍ਰ ਭਵਨ੍ਤਿ ਚ । ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਸ੍ਤੇਨ ਵृਨ੍ਦਾਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਾਂ ਭਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਥੇ ਵੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਰੂਪ ਰੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਥੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।'
ਪੁਰਾ ਬਭੂਵ ਯਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਾਦੌ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ । ਤੇਨ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੀ ਖ੍ਯਾਤਾ ਸੌਭਾਗ੍ਯਾ ਤਾਂ ਭਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਦੇਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ 'ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨੀ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਈ, ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸਂਖ੍ਯੇषੁ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਪੂਜਿਤਾ ਯਾ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਤੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਪੂਜਿਤਾऽऽਖ੍ਯਾਂ ਪੂਜਿਤਾਂ ਚ ਭਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾਤਾਰ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ 'ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਹੋਈ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸਂਖ੍ਯਾਨਿ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦਾ । ਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਪਾਵਨੀਂ ਦੇਵੀਂ ਵਿਰਹੇਣ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।
ਦੇਵਾ ਨ ਤੁष੍ਟਾਃ ਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਸਮੂਹੇਨ ਯਯਾ ਵਿਨਾ । ਤਾਂ ਪੁष੍ਪਸਾਰਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਚ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ੋਕਤਃ
ਦੇਵਤੇ, ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭਕ੍ਤਾਨਨ੍ਦੋ ਭਵੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਨਨ੍ਦਿਨੀ ਤੇਨ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਸਾ ਪ੍ਰੀਤਾ ਭਵਤਾਦਿਹ
ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਹੀ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨੰਦਿਨੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਈ, ਤੇ ਇਥੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੁਲਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਨਿਖਿਲੇषੁ ਚ । ਤੁਲਸੀ ਤੇਨ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਤਾਂ ਯਾਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜਿਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਇਸ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਤુલਸੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਕृष੍ਣਜੀਵਨਰੂਪਾ ਸਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਤਮਾ ਸਤੀ । ਤੇਨ ਕृष੍ਣਜੀਵਨੀ ਸਾ ਸਾ ਮੇ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਜੀਵਨਮ੍
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਸਦਾ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਤਵਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਰਮਾਪਤਿਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤੁਲਸੀਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਨਤਾਂ ਸਤੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਉਥੇ ਹੀ ਖੜਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਤુલਸੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵੀਂ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਰੁਦਤੀਮਵਮਾਨੇਨ ਮਾਨਿਨੀਂ ਮਾਨਪੂਜਿਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਮਾਣੀ ਹੋਈ ਤੇ ਆਦਰ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੌਰਨ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ।
ਭਾਰਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਗਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਚ ਯਯੌ ਹਰਿਃ । ਭਾਰਤ੍ਯਾ ਸਹ ਤਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਭਾਰਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ।
ਵਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਸਰ੍ਵਪੂਜ੍ਯਾ ਭਵੇਰਿਤਿ । ਸ਼ਿਰੋਧਾਰ੍ਯਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਨ੍ਦ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਮਮੇਤਿ ਚ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਸਭ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਮਾਣੀ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਸਭ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਿਵੇਂਗੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇਂਗੀ।"
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਰੇਣ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾ ਬਭੂਵ ਚ । ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਤਾਮਾਕृष੍ਯ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ ਉਹ ਦੇਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਗਙ੍ਗਾ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਚ ਤਾਂ ਸਮਾਕृष੍ਯ ਨਾਰਦ । ਗृਹਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵਿਨਯੇਨ ਸਤੀਂ ਤਦਾ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤુલਸੀ ਨੂੰ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਏ।
ਵृਨ੍ਦਾ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੀ ਵਿਸ਼੍ਵਪੂਜਿਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਪਾਵਨੀ । ਪੁष੍ਪਸਾਰਾ ਨਨ੍ਦਨੀ ਚ ਤੁਲਸੀ ਕृष੍ਣਜੀਵਨੀ
ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਪੂਜਿਤ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਨੰਦਨ ਦੀ ਰੌਣਕ, ਤੁਲਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਜਿੰਦ।
ਏਤਨ੍ਨਾਮਾष੍ਟਕਞ੍ਚੈਵ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਨਾਮਾਰ੍ਥਸਂਯੁਤਮ੍ । ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਤਾਂ ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਇਹ ਅੱਠ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸਤਿਕਾਰ ਗੀਤ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਤુલਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਪੂਰ੍ਣਿਮਾਯਾਂ ਚ ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਜਨ੍ਮ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੂਜਾ ਚ ਵਿਹਿਤਾ ਹਰਿਣਾ ਪੁਰਾ
ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਰੀਤ ਰੱਖੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਯਃ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਾਂ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈ ਵਿਸ਼੍ਵਪਾਵਨੀਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਦਿਨ, ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਂ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਚ ਵਿष੍ਣੁਵੇ । ਗਵਾਮਯੁਤਦਾਨਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਿਯਾਹੀਨੋ ਲਭੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਬਨ੍ਧੁਹੀਨੋ ਲਭੇਦ੍ ਬਨ੍ਧੂਨ੍ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰਤਃ
ਜਿਸ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਿਆਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਪਰਿਵਾਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਰਿਵਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਗੀਤ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ।
ਰੋਗੀ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਰੋਗਾਦ੍ ਬਦ੍ਧੋ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ । ਭਯਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਭੀਤਸ੍ਤੁ ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪਾਤਕੀ
ਰੋਗੀ ਰੋਗ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੰਧਿਆ ਹੋਇਆ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਪੂਜਾਵਿਧਿਂ ਸ਼ृਣੁ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਵੇਦੇ ਜਾਨਾਸਿ ਕਣ੍ਵਸ਼ਾਖੋਕ੍ਤਮੇਵ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਗੀਤ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਣ੍ਵ ਸ਼ਾਖਾ ਵਾਲੇ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।