ਸ੍ਥਲਸ੍ਥਾਃ ਪਿਙ੍ਗਲਾ ਜ੍ਞੇਯਾਸ਼੍ਚੋਪਤਾਪਾਦ੍ਰਵੇਰਿਤਿ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜੋ ਪੱਥਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਤੁਲਸੀਪੂਜਾਵਿਧਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਤੁਲਸੀ ਚ ਯਦਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਕृਤਾ ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਾ । ਅਸ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾਵਿਧਾਨਂ ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚ ਵਦ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਜਦ ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੱਸੋ।
ਕੇਨ ਪੂਜਾ ਕृਤਾ ਕੇਨ ਸ੍ਤੁਤਾ ਪ੍ਰਥਮਤੋ ਮੁਨੇ । ਤਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਾ ਸਾ ਬਭੂਵ ਕੇਨ ਵਾ ਵਦ ਮਾਮਹੋ
ਕਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਮੁਨੀ? ਦੱਸੋ, ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਕਥਾਂ ਕਥਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਪਾਪਹਰਾਂ ਪਰਾਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਹਰਿਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤੁਲਸੀਂ ਰੇਮੇ ਚ ਰਮਯਾ ਸਹ । ਰਮਾਸਮਾਨਸੌਭਾਗ੍ਯਾਂ ਚਕਾਰ ਗੌਰਵੇਣ ਚ
ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰਿ ਨੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਰਮਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ; ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੁਭਾਗ ਵਾਲੀ ਮਾਣ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੇਹੇ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਗਙ੍ਗਾ ਚ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਵਸਙ੍ਗਮਮ੍ । ਸੌਭਾਗ੍ਯਗੌਰਵਂ ਕੋਪਾਤ੍ਤੇ ਨ ਸੇਹੇ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਪਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਆਦਰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਸਾ ਤਾਂ ਜਘਾਨ ਕਲਹੇ ਮਾਨਿਨੀ ਹਰਿਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਵ੍ਰੀਡਯਾ ਚਾਪਮਾਨੇਨ ਸਾਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਹ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਲੱਜਾ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਓਥੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।
ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰੀ ਦੇਵੀ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਯੋਗਿਨੀ । ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕੋਪਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਚ ਹਰੇਰਹੋ
ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਕਰਕੇ ਹਰ ਥਾਂ ਹਰੀ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਹਰਿਰ੍ਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁਲਸੀਂ ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍ । ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਂ ਗਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਜਗਾਮ ਤੁਲਸੀਵਨਮ੍
ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਦ ਤੁਲਸੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਸੁਸ੍ਨਾਤੋ ਹਰਿਃ ਸ ਤੁਲਸੀਂ ਸਤੀਮ੍ । ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਸਤਿ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੋਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਾਯਾਕਾਮਵਾਣੀਬੀਜਪੂਰ੍ਵਂ ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਵृਨ੍ਦਾਵਨੀਤਿ ਙੇऽਨ੍ਤਂ ਚ ਵਹ੍ਨਿਜਾਯਾਨ੍ਤਮੇਵ ਚ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮਾਇਆ, ਕਾਮ ਤੇ ਵਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, 'ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨੀ' ਤੇ 'ਅੱਗ ਤੋਂ ਜੰਮੀ' ਤੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਦੱਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ।
ਅਨੇਨ ਕਲ੍ਪਤਰੁਣਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਰਾਜੇਨ ਨਾਰਦ । ਪੂਜਯੇਦ੍ਯੋ ਵਿਧਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਂ ਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਏ ਨਾਰਦ! ਇਸ ਕਲਪ ਤਰੂ ਵਰਗੇ ਰਾਜਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਦੀਪੇਨ ਧੂਪੇਨ ਸਿਨ੍ਦੂਰਚਨ੍ਦਨੇਨ ਚ । ਨੈਵੇਦ੍ਯੇਨ ਚ ਪੁष੍ਪੇਣ ਚੋਪਚਾਰੇਣ ਨਾਰਦ
ਘੀ ਦੀ ਦੀਵਾ, ਧੂਪ, ਸਿੰਧੂਰ, ਚੰਦਨ, ਭੋਗ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਏ ਨਾਰਦ!
ਹਰਿਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਟਾ ਸਾ ਚਾਵਿਰ੍ਭੂਤਾ ਮਹੀਰੁਹਾਤ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜੇ ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ੁਭਾ
ਹਰੀ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਤੇ ਆ ਕੇ ਓਹ ਨੇੜੇ ਹੋ ਗਈ।
ਵਰਂ ਤਸ੍ਯੈ ਦਦੌ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਪੂਜ੍ਯਾ ਭਵੇਰਿਤਿ । ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਰੂਪਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੂੰ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੋਵੇਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਧਾਰਾਂਗਾ।'
ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚ ਸੁਰਾਦਯਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਵਿਭੁਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਨਗੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕਿਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ੍ਤਵਨਂ ਕਿਂ ਵਾ ਕਿਂ ਵਾ ਪੂਜਾਵਿਧਾਨਕਮ੍ । ਤੁਲਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਕੀ ਧਿਆਨ ਪੱਧਤੀ, ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ? ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾ।'
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਹਰਿਰ੍ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਤਦਾ । ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁਲਸੀਂ ਵਿਰਹਾਤੁਰਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਦ ਉਹ ਲੁਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।'
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਵृਨ੍ਦਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਯਦੈਕਤ੍ਰ ਭਵਨ੍ਤਿ ਚ । ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਸ੍ਤੇਨ ਵृਨ੍ਦਾਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਾਂ ਭਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਥੇ ਵੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਰੂਪ ਰੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਥੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।'
ਪੁਰਾ ਬਭੂਵ ਯਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਾਦੌ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ । ਤੇਨ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੀ ਖ੍ਯਾਤਾ ਸੌਭਾਗ੍ਯਾ ਤਾਂ ਭਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਦੇਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ 'ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨੀ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਈ, ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸਂਖ੍ਯੇषੁ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਪੂਜਿਤਾ ਯਾ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਤੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਪੂਜਿਤਾऽऽਖ੍ਯਾਂ ਪੂਜਿਤਾਂ ਚ ਭਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾਤਾਰ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ 'ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜੀ ਹੋਈ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸਂਖ੍ਯਾਨਿ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦਾ । ਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਪਾਵਨੀਂ ਦੇਵੀਂ ਵਿਰਹੇਣ ਸ੍ਮਰਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।
ਦੇਵਾ ਨ ਤੁष੍ਟਾਃ ਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਸਮੂਹੇਨ ਯਯਾ ਵਿਨਾ । ਤਾਂ ਪੁष੍ਪਸਾਰਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਚ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ੋਕਤਃ
ਦੇਵਤੇ, ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਭਕ੍ਤਾਨਨ੍ਦੋ ਭਵੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਨਨ੍ਦਿਨੀ ਤੇਨ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਸਾ ਪ੍ਰੀਤਾ ਭਵਤਾਦਿਹ
ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਹੀ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨੰਦਿਨੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਈ, ਤੇ ਇਥੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤੁਲਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਨਿਖਿਲੇषੁ ਚ । ਤੁਲਸੀ ਤੇਨ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਤਾਂ ਯਾਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜਿਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਇਸ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਤુલਸੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਕृष੍ਣਜੀਵਨਰੂਪਾ ਸਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਤਮਾ ਸਤੀ । ਤੇਨ ਕृष੍ਣਜੀਵਨੀ ਸਾ ਸਾ ਮੇ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਜੀਵਨਮ੍
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ, ਸਦਾ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ੍ਤਵਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਰਮਾਪਤਿਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤੁਲਸੀਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਨਤਾਂ ਸਤੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀਪਤੀ ਉਥੇ ਹੀ ਖੜਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਤુલਸੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵੀਂ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਰੁਦਤੀਮਵਮਾਨੇਨ ਮਾਨਿਨੀਂ ਮਾਨਪੂਜਿਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਮਾਣੀ ਹੋਈ ਤੇ ਆਦਰ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੌਰਨ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ।
ਭਾਰਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਗਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਚ ਯਯੌ ਹਰਿਃ । ਭਾਰਤ੍ਯਾ ਸਹ ਤਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਭਾਰਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਭਾਰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ।
ਵਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਸਰ੍ਵਪੂਜ੍ਯਾ ਭਵੇਰਿਤਿ । ਸ਼ਿਰੋਧਾਰ੍ਯਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਨ੍ਦ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਮਮੇਤਿ ਚ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਸਭ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਮਾਣੀ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਸਭ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਿਵੇਂਗੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋਵੇਂਗੀ।"