ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਵਿਚ੍ਛੇਦਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੇ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਕਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਿਚ੍ਛੇਦੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਾ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਗਲੀ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਸੁੰਦਰੋ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਸਹੇਗਾ।
ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਵਿਚ੍ਛੇਦਂ ਸ਼ਙ੍ਖੇ ਯੋ ਹਿ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਭਾਰ੍ਯਾਹੀਨੋ ਭਵੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਰੋਗੀ ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੰਖ ਉੱਤੇ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਾ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਅਤੇ ਰੋਗੀ ਰਹੇਗਾ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਂ ਚ ਤੁਲਸੀਂ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਚੈਕਤ੍ਰ ਏਵ ਚ । ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨੀ ਸ ਭਵੇਚ੍ਛ੍ਰੀਹਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ, ਤੁਲਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਕृਦੇਵ ਹਿ ਯੋ ਯਸ੍ਯਾਂ ਵੀਰ੍ਯਾਧਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਤਦ੍ਵਿਚ੍ਛੇਦੇ ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਭਵੇਦੇਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਵਿਚ ਵੀਰਯ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿੱਛੋੜਾ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ੍ਯ ਚੈਕਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਵਧਿ । ਸ਼ਙ੍ਖੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤ੍ਵਦ੍ਭੇਦਃ ਕੇਵਲਂ ਦੁਃਖਦਸ੍ਤਥਾ
ਤੂੰ ਇੱਕ ਮਾਨਵਤਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ; ਸ਼ੰਖ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਵਿੱਛੋੜਾ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਸ੍ਤਾਂ ਚ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਨਾਰਦ । ਸਾ ਚ ਦੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਾਰਦ। ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ।
ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸਾ ਚਾਪ੍ਯੁਵਾਸ ਹਰਿਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਸ ਜਗਾਮ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਕਮਲਾਪਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਓਹ ਵੀ ਹਰਿ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਰਹੀ; ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਚਲੇ ਗਏ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਗਙ੍ਗਾ ਤੁਲਸੀ ਚਾਪਿ ਨਾਰਦ । ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵੁਰੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਚ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ, ਨਾਰਦ, ਇਹ ਚਾਰਾਂ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਦੇਹਜਾਤਾ ਚ ਬਭੂਵ ਗਣ੍ਡਕੀ ਨਦੀ । ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਸੋऽਪਿ ਸ਼ੈਲਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਤੀਰੇ ਪੁਣ੍ਯਦੋ ਨृਣਾਮ੍
ਉਸ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਗੰਡਕੀ ਨਦੀ ਜਨਮੀ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਕੀਟਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਂ ਬਹੁਵਿਧਾਂ ਮੁਨੇ । ਜਲੇ ਪਤਨ੍ਤਿ ਯਾ ਯਾਸ਼੍ਚ ਫਲਦਾਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਮੁਨੀ, ਕੀੜੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪੱਥਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹਨ।
ਸ੍ਥਲਸ੍ਥਾਃ ਪਿਙ੍ਗਲਾ ਜ੍ਞੇਯਾਸ਼੍ਚੋਪਤਾਪਾਦ੍ਰਵੇਰਿਤਿ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜੋ ਪੱਥਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਤੁਲਸੀਪੂਜਾਵਿਧਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਤੁਲਸੀ ਚ ਯਦਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਕृਤਾ ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਾ । ਅਸ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾਵਿਧਾਨਂ ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚ ਵਦ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਜਦ ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੱਸੋ।
ਕੇਨ ਪੂਜਾ ਕृਤਾ ਕੇਨ ਸ੍ਤੁਤਾ ਪ੍ਰਥਮਤੋ ਮੁਨੇ । ਤਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਾ ਸਾ ਬਭੂਵ ਕੇਨ ਵਾ ਵਦ ਮਾਮਹੋ
ਕਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਮੁਨੀ? ਦੱਸੋ, ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਕਥਾਂ ਕਥਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਪਾਪਹਰਾਂ ਪਰਾਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਹਰਿਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤੁਲਸੀਂ ਰੇਮੇ ਚ ਰਮਯਾ ਸਹ । ਰਮਾਸਮਾਨਸੌਭਾਗ੍ਯਾਂ ਚਕਾਰ ਗੌਰਵੇਣ ਚ
ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰਿ ਨੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਰਮਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ; ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੁਭਾਗ ਵਾਲੀ ਮਾਣ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੇਹੇ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਗਙ੍ਗਾ ਚ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਵਸਙ੍ਗਮਮ੍ । ਸੌਭਾਗ੍ਯਗੌਰਵਂ ਕੋਪਾਤ੍ਤੇ ਨ ਸੇਹੇ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਪਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਆਦਰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਸਾ ਤਾਂ ਜਘਾਨ ਕਲਹੇ ਮਾਨਿਨੀ ਹਰਿਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਵ੍ਰੀਡਯਾ ਚਾਪਮਾਨੇਨ ਸਾਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਹ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਲੱਜਾ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਓਥੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।
ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰੀ ਦੇਵੀ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਯੋਗਿਨੀ । ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕੋਪਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਚ ਹਰੇਰਹੋ
ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਕਰਕੇ ਹਰ ਥਾਂ ਹਰੀ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਹਰਿਰ੍ਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁਲਸੀਂ ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍ । ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਂ ਗਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਜਗਾਮ ਤੁਲਸੀਵਨਮ੍
ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਦ ਤੁਲਸੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਸੁਸ੍ਨਾਤੋ ਹਰਿਃ ਸ ਤੁਲਸੀਂ ਸਤੀਮ੍ । ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਸਤਿ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੋਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਾਯਾਕਾਮਵਾਣੀਬੀਜਪੂਰ੍ਵਂ ਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਵृਨ੍ਦਾਵਨੀਤਿ ਙੇऽਨ੍ਤਂ ਚ ਵਹ੍ਨਿਜਾਯਾਨ੍ਤਮੇਵ ਚ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮਾਇਆ, ਕਾਮ ਤੇ ਵਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, 'ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨੀ' ਤੇ 'ਅੱਗ ਤੋਂ ਜੰਮੀ' ਤੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਦੱਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ।
ਅਨੇਨ ਕਲ੍ਪਤਰੁਣਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਰਾਜੇਨ ਨਾਰਦ । ਪੂਜਯੇਦ੍ਯੋ ਵਿਧਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਂ ਲਭੇਦ੍ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਏ ਨਾਰਦ! ਇਸ ਕਲਪ ਤਰੂ ਵਰਗੇ ਰਾਜਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਦੀਪੇਨ ਧੂਪੇਨ ਸਿਨ੍ਦੂਰਚਨ੍ਦਨੇਨ ਚ । ਨੈਵੇਦ੍ਯੇਨ ਚ ਪੁष੍ਪੇਣ ਚੋਪਚਾਰੇਣ ਨਾਰਦ
ਘੀ ਦੀ ਦੀਵਾ, ਧੂਪ, ਸਿੰਧੂਰ, ਚੰਦਨ, ਭੋਗ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਏ ਨਾਰਦ!
ਹਰਿਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਟਾ ਸਾ ਚਾਵਿਰ੍ਭੂਤਾ ਮਹੀਰੁਹਾਤ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜੇ ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ੁਭਾ
ਹਰੀ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਤੇ ਆ ਕੇ ਓਹ ਨੇੜੇ ਹੋ ਗਈ।
ਵਰਂ ਤਸ੍ਯੈ ਦਦੌ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਪੂਜ੍ਯਾ ਭਵੇਰਿਤਿ । ਅਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਰੂਪਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੂੰ ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੋਵੇਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਧਾਰਾਂਗਾ।'
ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਂ ਧਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚ ਸੁਰਾਦਯਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਵਿਭੁਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਨਗੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਕਿਂ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ੍ਤਵਨਂ ਕਿਂ ਵਾ ਕਿਂ ਵਾ ਪੂਜਾਵਿਧਾਨਕਮ੍ । ਤੁਲਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਕੀ ਧਿਆਨ ਪੱਧਤੀ, ਸਤੋਤ੍ਰ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ? ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾ।'
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਹਰਿਰ੍ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਤਦਾ । ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁਲਸੀਂ ਵਿਰਹਾਤੁਰਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਦ ਉਹ ਲੁਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।'
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਵृਨ੍ਦਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਯਦੈਕਤ੍ਰ ਭਵਨ੍ਤਿ ਚ । ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਸ੍ਤੇਨ ਵृਨ੍ਦਾਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਾਂ ਭਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਥੇ ਵੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਰੂਪ ਰੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਥੇ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।'
ਪੁਰਾ ਬਭੂਵ ਯਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਾਦੌ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ । ਤੇਨ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੀ ਖ੍ਯਾਤਾ ਸੌਭਾਗ੍ਯਾ ਤਾਂ ਭਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਦੇਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ 'ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨੀ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਈ, ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।