ਪਾਠੇ ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਵੇਦਾਨਾਂ ਤਪਸਾਂ ਕਰਣੇ ਸਤਿ । ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਨੂਨਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚਨਾਤ੍
ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੇ ਤੇ ਤਪ ਕਰੇ, ਉਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
(ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਤੋਯੈਰ੍ਯੋऽਭਿषੇਕਂ ਸਦਾ ਚਰੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਦਾਨੇषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਭੁਵੋ ਯਥਾ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਤੋਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਚ ਯੋ ਨਰਃ । ਸੁਰੇਪ੍ਸਿਤਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਚ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਾਹੀਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਚ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਨਿਖਿਲਾਨਿ ਚ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਪੂਤੋऽਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਾਤਿ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਉਸਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਹਰਿਣਾ ਸਾਰ੍ਧਮਸਂਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਲਯਮ੍ । ਯਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਦਾਸ੍ਯੇ ਚ ਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ਦਾਸ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ
ਉਥੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸੰਖਿਆਤ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ ਲੈ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮਾਨਿ ਚ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਲਾਯਨ੍ਤੇ ਵੈਨਤੇਯਾਦਿਵੋਰਗਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਪਾਪ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵੈਨਤੇਯ ਤੇ ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਪਾਦਰਜਸਾ ਦੇਵੀ ਸਦ੍ਯਃਪੂਤਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ । ਪੁਂਸਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਤਤ੍ਪਿਤॄਣਾਂ ਨਿਸ੍ਤਰੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਤਃ
ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਲੱਖ ਪਿਤਰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਤੋਯਂ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਚ ਯੋ ਲਭੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵਾਣਮੁਕ੍ਤਿਂ ਲਭਤੇ ਕਰ੍ਮਭੋਗਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਦੇ ਪ੍ਰਲੀਨਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਨਿਰਵਾਣ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਮਿਥ੍ਯਾਵਾਕ੍ਯਂ ਵਦੇਤ੍ਤੁ ਯਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਚ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵੀਕਾਰਂ ਯੋ ਨ ਪਾਲਯੇਤ੍ । ਸ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯਸਿਪਤ੍ਰਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਵਧਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਲੱਖ ਮਾਨਵਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਸਿਪੱਤਰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਵਿਚ੍ਛੇਦਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੇ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਕਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਿਚ੍ਛੇਦੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਾ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਗਲੀ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਸੁੰਦਰੋ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਸਹੇਗਾ।
ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਵਿਚ੍ਛੇਦਂ ਸ਼ਙ੍ਖੇ ਯੋ ਹਿ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਭਾਰ੍ਯਾਹੀਨੋ ਭਵੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਰੋਗੀ ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੰਖ ਉੱਤੇ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਾ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਅਤੇ ਰੋਗੀ ਰਹੇਗਾ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਂ ਚ ਤੁਲਸੀਂ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਚੈਕਤ੍ਰ ਏਵ ਚ । ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨੀ ਸ ਭਵੇਚ੍ਛ੍ਰੀਹਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ, ਤੁਲਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਕृਦੇਵ ਹਿ ਯੋ ਯਸ੍ਯਾਂ ਵੀਰ੍ਯਾਧਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਤਦ੍ਵਿਚ੍ਛੇਦੇ ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਭਵੇਦੇਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਵਿਚ ਵੀਰਯ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿੱਛੋੜਾ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ੍ਯ ਚੈਕਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਵਧਿ । ਸ਼ਙ੍ਖੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤ੍ਵਦ੍ਭੇਦਃ ਕੇਵਲਂ ਦੁਃਖਦਸ੍ਤਥਾ
ਤੂੰ ਇੱਕ ਮਾਨਵਤਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ; ਸ਼ੰਖ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਵਿੱਛੋੜਾ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਸ੍ਤਾਂ ਚ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਨਾਰਦ । ਸਾ ਚ ਦੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਾਰਦ। ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ।
ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸਾ ਚਾਪ੍ਯੁਵਾਸ ਹਰਿਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਸ ਜਗਾਮ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਕਮਲਾਪਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਓਹ ਵੀ ਹਰਿ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਰਹੀ; ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਚਲੇ ਗਏ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਗਙ੍ਗਾ ਤੁਲਸੀ ਚਾਪਿ ਨਾਰਦ । ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵੁਰੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਚ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ, ਨਾਰਦ, ਇਹ ਚਾਰਾਂ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਦੇਹਜਾਤਾ ਚ ਬਭੂਵ ਗਣ੍ਡਕੀ ਨਦੀ । ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਸੋऽਪਿ ਸ਼ੈਲਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਤੀਰੇ ਪੁਣ੍ਯਦੋ ਨृਣਾਮ੍
ਉਸ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਗੰਡਕੀ ਨਦੀ ਜਨਮੀ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਕੀਟਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਂ ਬਹੁਵਿਧਾਂ ਮੁਨੇ । ਜਲੇ ਪਤਨ੍ਤਿ ਯਾ ਯਾਸ਼੍ਚ ਫਲਦਾਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਮੁਨੀ, ਕੀੜੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪੱਥਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹਨ।
ਸ੍ਥਲਸ੍ਥਾਃ ਪਿਙ੍ਗਲਾ ਜ੍ਞੇਯਾਸ਼੍ਚੋਪਤਾਪਾਦ੍ਰਵੇਰਿਤਿ । ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜੋ ਪੱਥਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਤੁਲਸੀਪੂਜਾਵਿਧਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਤੁਲਸੀ ਚ ਯਦਾ ਪੂਜ੍ਯਾ ਕृਤਾ ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਾ । ਅਸ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾਵਿਧਾਨਂ ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚ ਵਦ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਜਦ ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦੱਸੋ।
ਕੇਨ ਪੂਜਾ ਕृਤਾ ਕੇਨ ਸ੍ਤੁਤਾ ਪ੍ਰਥਮਤੋ ਮੁਨੇ । ਤਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਾ ਸਾ ਬਭੂਵ ਕੇਨ ਵਾ ਵਦ ਮਾਮਹੋ
ਕਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਮੁਨੀ? ਦੱਸੋ, ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ । ਕਥਾਂ ਕਥਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਪਾਪਹਰਾਂ ਪਰਾਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਹਰਿਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤੁਲਸੀਂ ਰੇਮੇ ਚ ਰਮਯਾ ਸਹ । ਰਮਾਸਮਾਨਸੌਭਾਗ੍ਯਾਂ ਚਕਾਰ ਗੌਰਵੇਣ ਚ
ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹਰਿ ਨੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਰਮਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ; ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੁਭਾਗ ਵਾਲੀ ਮਾਣ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੇਹੇ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਗਙ੍ਗਾ ਚ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਵਸਙ੍ਗਮਮ੍ । ਸੌਭਾਗ੍ਯਗੌਰਵਂ ਕੋਪਾਤ੍ਤੇ ਨ ਸੇਹੇ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਪਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਆਦਰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਸਾ ਤਾਂ ਜਘਾਨ ਕਲਹੇ ਮਾਨਿਨੀ ਹਰਿਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਵ੍ਰੀਡਯਾ ਚਾਪਮਾਨੇਨ ਸਾਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਹ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਲੱਜਾ ਤੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਓਥੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।
ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰੀ ਦੇਵੀ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਯੋਗਿਨੀ । ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕੋਪਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਚ ਹਰੇਰਹੋ
ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਕ੍ਰੋਧ ਕਰਕੇ ਹਰ ਥਾਂ ਹਰੀ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਹਰਿਰ੍ਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁਲਸੀਂ ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍ । ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਂ ਗਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਜਗਾਮ ਤੁਲਸੀਵਨਮ੍
ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਦ ਤੁਲਸੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਸੁਸ੍ਨਾਤੋ ਹਰਿਃ ਸ ਤੁਲਸੀਂ ਸਤੀਮ੍ । ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਸਤਿ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤੋਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ।