ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ੇ ਦ੍ਵਿਚਕ੍ਰਂ ਚ ਸਸ਼੍ਰੀਕਂ ਚ ਸਮਂ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਦੋ ਪਹੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਰੂਪ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਚਕ੍ਰਂ ਚ ਨਵੀਨਨੀਰਦਪ੍ਰਭਮ੍ । ਸੁषਿਰਚ੍ਛਿਦ੍ਰਬਹੁਲਂ ਗृਹਿਣਾ ਚ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍
ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨਜ਼ੁਕ ਚੱਕਰ ਹੈ, ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਕਈ ਛੇਦਾਂ ਤੇ ਖੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਘਰ-ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰੇ ਚੈਕਲਗ੍ਨੇ ਚ ਪृष੍ਠਂ ਯਤ੍ਰ ਤੁ ਪੁष੍ਕਲਮ੍ । ਸਙ੍ਕਰ੍षਣਂ ਸੁਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਸੁਖਦਂ ਗृਹਿਣਾਂ ਸਦਾ
ਜਿੱਥੇ ਦੋ ਚੱਕਰ ਇਕ ਥਾਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਿੱਠ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਘਰ-ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਤੁ ਪੀਤਾਭਂ ਵਰ੍ਤੁਲਂ ਚਾਤਿਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਸੁਖਪ੍ਰਦਂ ਗृਹਸ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਅਨਿਰੁੱਧ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ, ਗੋਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੈ; ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਘਰ-ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੋ ਹਰਿਃ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਵਸਤਿ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਹਰੀ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ।
ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨਿ ਚ । ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚਨਾਤ੍
ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਪਾਪ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਛਤ੍ਰਾਕਾਰੇ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਰ੍ਤੁਲੇ ਚ ਮਹਾਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਦੁਃਖਞ੍ਚ ਸ਼ਕਟਾਕਾਰੇ ਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰੇ ਮਰਣਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਛਤਰੀ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਗੋਲ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਰਥ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨੋਕਦਾਰ ਅੱਗੇ ਮੌਤ ਪੱਕੀ ਹੈ।
ਵਿਕृਤਾਸ੍ਯੇ ਚ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਪਿਙ੍ਗਲੇ ਹਾਨਿਰੇਵ ਚ । ਭਗ੍ਨਚਕ੍ਰੇ ਭਵੇਦ੍ਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ਵਿਦੀਰ੍ਣੇ ਮਰਣਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਟੇਢੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਗਰੀਬੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪੀਲਾ-ਭੂਰਾ ਰੰਗ ਹਾਨੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਟੁੱਟੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਰੋਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਟਿਆ ਹੋਇਆ ਮੌਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਂ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਚ ਦੇਵਪੂਜਨਮ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਤਦ੍ਭਵੇਦਿਤਿ
ਵ੍ਰਤ, ਦਾਨ, ਸਥਾਪਨਾ, ਸ਼ਰਾਧ ਤੇ ਦੇਵ-ਪੂਜਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵ੍ਰਤੇषੁ ਚ ਤਪਃਸੁ ਚ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਖਸ਼ਿਤ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ, ਤੀਰਥ, ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਚੁਕਾ ਹੋਵੇ—
ਪਾਠੇ ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਵੇਦਾਨਾਂ ਤਪਸਾਂ ਕਰਣੇ ਸਤਿ । ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਨੂਨਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚਨਾਤ੍
ਚਾਰ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੇ ਤੇ ਤਪ ਕਰੇ, ਉਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
(ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਤੋਯੈਰ੍ਯੋऽਭਿषੇਕਂ ਸਦਾ ਚਰੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਦਾਨੇषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਭੁਵੋ ਯਥਾ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਤੋਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਚ ਯੋ ਨਰਃ । ਸੁਰੇਪ੍ਸਿਤਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਚ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਾਹੀਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਚ ਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਨਿਖਿਲਾਨਿ ਚ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਪੂਤੋऽਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਾਤਿ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਉਸਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਹਰਿਣਾ ਸਾਰ੍ਧਮਸਂਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਲਯਮ੍ । ਯਾਸ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਦਾਸ੍ਯੇ ਚ ਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ਦਾਸ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ
ਉਥੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸੰਖਿਆਤ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ ਲੈ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮਾਨਿ ਚ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਲਾਯਨ੍ਤੇ ਵੈਨਤੇਯਾਦਿਵੋਰਗਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਪਾਪ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵੈਨਤੇਯ ਤੇ ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਪਾਦਰਜਸਾ ਦੇਵੀ ਸਦ੍ਯਃਪੂਤਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ । ਪੁਂਸਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਤਤ੍ਪਿਤॄਣਾਂ ਨਿਸ੍ਤਰੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਤਃ
ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਧਰਤੀ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਲੱਖ ਪਿਤਰ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਤੋਯਂ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਚ ਯੋ ਲਭੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪਥਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਵਾਣਮੁਕ੍ਤਿਂ ਲਭਤੇ ਕਰ੍ਮਭੋਗਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਦੇ ਪ੍ਰਲੀਨਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਨਿਰਵਾਣ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਮਿਥ੍ਯਾਵਾਕ੍ਯਂ ਵਦੇਤ੍ਤੁ ਯਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕੇ ਚ ਯਾਵਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵੀਕਾਰਂ ਯੋ ਨ ਪਾਲਯੇਤ੍ । ਸ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯਸਿਪਤ੍ਰਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਵਧਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਲੱਖ ਮਾਨਵਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਸਿਪੱਤਰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਵਿਚ੍ਛੇਦਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੇ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਕਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਿਚ੍ਛੇਦੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਾ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਗਲੀ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਸੁੰਦਰੋ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਸਹੇਗਾ।
ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਵਿਚ੍ਛੇਦਂ ਸ਼ਙ੍ਖੇ ਯੋ ਹਿ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਭਾਰ੍ਯਾਹੀਨੋ ਭਵੇਤ੍ਸੋऽਪਿ ਰੋਗੀ ਚ ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਸੁ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ੰਖ ਉੱਤੇ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਾ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਅਤੇ ਰੋਗੀ ਰਹੇਗਾ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਂ ਚ ਤੁਲਸੀਂ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਚੈਕਤ੍ਰ ਏਵ ਚ । ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨੀ ਸ ਭਵੇਚ੍ਛ੍ਰੀਹਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ, ਤੁਲਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਕृਦੇਵ ਹਿ ਯੋ ਯਸ੍ਯਾਂ ਵੀਰ੍ਯਾਧਾਨਂ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਤਦ੍ਵਿਚ੍ਛੇਦੇ ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਭਵੇਦੇਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਵਿਚ ਵੀਰਯ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿੱਛੋੜਾ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ੍ਯ ਚੈਕਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਵਧਿ । ਸ਼ਙ੍ਖੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤ੍ਵਦ੍ਭੇਦਃ ਕੇਵਲਂ ਦੁਃਖਦਸ੍ਤਥਾ
ਤੂੰ ਇੱਕ ਮਾਨਵਤਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ; ਸ਼ੰਖ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਵਿੱਛੋੜਾ ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਸ੍ਤਾਂ ਚ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਨਾਰਦ । ਸਾ ਚ ਦੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਾਰਦ। ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ।
ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸਾ ਚਾਪ੍ਯੁਵਾਸ ਹਰਿਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਸ ਜਗਾਮ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਕਮਲਾਪਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਸ੍ਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਓਹ ਵੀ ਹਰਿ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਰਹੀ; ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਚਲੇ ਗਏ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਗਙ੍ਗਾ ਤੁਲਸੀ ਚਾਪਿ ਨਾਰਦ । ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵੁਰੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਚ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ, ਨਾਰਦ, ਇਹ ਚਾਰਾਂ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਦੇਹਜਾਤਾ ਚ ਬਭੂਵ ਗਣ੍ਡਕੀ ਨਦੀ । ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਸੋऽਪਿ ਸ਼ੈਲਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਤੀਰੇ ਪੁਣ੍ਯਦੋ ਨृਣਾਮ੍
ਉਸ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਗੰਡਕੀ ਨਦੀ ਜਨਮੀ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਰ ਕੀਟਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਂ ਬਹੁਵਿਧਾਂ ਮੁਨੇ । ਜਲੇ ਪਤਨ੍ਤਿ ਯਾ ਯਾਸ਼੍ਚ ਫਲਦਾਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਮੁਨੀ, ਕੀੜੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਥਰਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪੱਥਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹਨ।