ਨਵੀਨਨੀਰਦਸ਼੍ਯਾਮਂ ਸ਼ਰਤ੍ਪਙ੍ਕਜਲੋਚਨਮ੍ । ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਲੀਲਾਭਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਰਤੋਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ, ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਪੀਤਵਾਸਸਮ੍ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮਿਨੀ ਕਾਮਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ ਲੀਲਯਾ
ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਸਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਸਨਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਨਾਰੀ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਮੋਹ-ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸਾ ਤਮੁਵਾਚ ਹ । ਤੁਲਸ੍ਯੁਵਾਚ ਹੇ ਨਾਥ ਤੇ ਦਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾषਾਣਸਦृਸ਼ਸ੍ਯ ਚ
ਫੇਰ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲੀ। ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਨਾਥ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ; ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਹੈ।'
ਛਲੇਨ ਧਰ੍ਮਭਙ੍ਗੇਨ ਮਮ ਸ੍ਵਾਮੀ ਤ੍ਵਯਾ ਹਤਃ । ਪਾषਾਣਹृਦਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦਯਾਹੀਨੋ ਯਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
'ਤੁਸੀਂ ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ ਪੱਥਰ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾषਾਣਰੂਪਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵੇ ਦੇਵ ਭਵਾਧੁਨਾ । ਯੇ ਵਦਨ੍ਤਿ ਚ ਸਾਧੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੇ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਹਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਤੋਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਪੱਥਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰੋ। ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਧੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਭੁਲੇ ਹੋਏ ਹਨ।'
ਭਕ੍ਤੋ ਵਿਨਾਪਰਾਧੇਨ ਪਰਾਰ੍ਥੇ ਚ ਕਥਂ ਹਤਃ । ਭृਸ਼ਂ ਰੁਰੋਦ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਵਿਲਲਾਪ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
'ਇਕ ਭਗਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ?' ਦੁਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਰੋਈ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਕਰੁਣਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰੁਣਾਰਸਸਾਗਰਃ । ਨਯੇਨ ਤਾਂ ਬੋਧਯਿਤੁਮੁਵਾਚ ਕਮਲਾਪਤਿਃ
ਉਸ ਦੀ ਕਰੁਣਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਤਪਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਮਦਰ੍ਥੇ ਭਾਰਤੇ ਚਿਰਮ੍ । ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੇ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਸੁਚਿਰਂ ਤਪਃ
ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ ਲੰਮਾ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਵੀ ਲੰਮਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।'
ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਕਾਮਿਨੀਂ ਸੋऽਪਿ ਵਿਜਹਾਰ ਚ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਅਧੁਨਾ ਦਾਤੁਮੁਚਿਤਂ ਤਵੈਵ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍
'ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਮਣ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਤਪ ਦਾ ਫਲ ਦੇਣਾ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਇਦਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਦਿਵ੍ਯਦੇਹਂ ਵਿਧਾਯ ਚ । ਰਾਮੇ ਰਮ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤ੍ਵਂ ਰਮਾਸਦृਸ਼ੀ ਭਵ
'ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਮਾ ਵਾਂਗ ਰਮਣ ਕਰ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਰਗੀ ਹੋ ਜਾ।'
ਇਯਂ ਤਨੁਰ੍ਨਦੀਰੂਪਾ ਗਣ੍ਡਕੀਤਿ ਚ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਪੂਤਾ ਸੁਪੁਣ੍ਯਦਾ ਨॄਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯੇ ਭਵਤੁ ਭਾਰਤੇ
'ਤੇਰਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਨਦੀ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਲਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੰਡਕੀ ਨਦੀ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਦਵੇਗੀ।'
ਤਵ ਕੇਸ਼ਸਮੂਹਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤੁਲਸੀਕੇਸ਼ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਤੁਲਸੀਤਿ ਚ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
'ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਪੌਦੇ ਬਣ ਜਾਣਗੇ, ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣਗੇ।'
ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਪਤ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇਵਪੂਜਨੇ । ਪ੍ਰਧਾਨਰੂਪਾ ਤੁਲਸੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਰਾਨਨੇ
'ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੁਲਸੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋਵੇਗੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।'
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਚ ਪਾਤਾਲੇ ਗੋਲੋਕੇ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਤੁਲਸੀ ਵृਕ੍ਸ਼ਵਰਾ ਪੁष੍ਪੇषੁ ਸੁਨ੍ਦਰੀ
'ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ, ਪਾਤਾਲ ਤੇ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ, ਤੁਲਸੀ, ਤੂੰ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਗੋਲੋਕੇ ਵਿਰਜਾਤੀਰੇ ਰਾਸੇ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ । ਭਾਣ੍ਡੀਰੇ ਚਮ੍ਪਕਵਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਚਨ੍ਦਨਕਾਨਨੇ
ਗੋਲੋਕ ਦੇ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਭਾਂਡੀਰ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੇ ਚੰਪਕ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ—
ਮਾਧਵੀਕੇਤਕੀਕੁਨ੍ਦਮਾਲਿਕਾਮਾਲਤੀਵਨੇ । ਵਾਸਸ੍ਤੇऽਤ੍ਰੈਵ ਭਵਤੁ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਪੁਣ੍ਯਦਃ
ਮਾਧਵੀ, ਕੇਤਕੀ, ਕੁੰਦ, ਮਾਲਿਕਾ ਤੇ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ—ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਾਸ ਸਦਾ ਰਹੇ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਸੀਤਰੁਮੂਲੇषੁ ਪੁਣ੍ਯਦੇਸ਼ੇषੁ ਪੁਣ੍ਯਦਮ੍ । ਅਧਿष੍ਠਾਨਂ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਮਮਾਧਿष੍ਠਾਨਮੇਵ ਚ । ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਪਤਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ ਚ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਥੇ ਹੀ ਮੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ।
ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਤੋਯੇਨ ਯੋऽਭਿषੇਕਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸੁਧਾਘਟਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਯਾ ਤੁष੍ਟਿਸ੍ਤੁ ਭਵੇਦ੍ਧਰੇਃ । ਸਾ ਚ ਤੁष੍ਟਿਰ੍ਭਵੇਨ੍ਨੂਨਂ ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਦਾਨਤਃ
ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਿੰਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹਜ਼ਾਰ ਮਟਕਿਆਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਗਵਾਮਯੁਤਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਫਲਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਭਵੇਤ੍ । ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਦਾਨੇਨ ਤਤ੍ਫਲਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸਤਿ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਤੋਯਂ ਚ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਚ ਯੋ ਲਭੇਤ੍। ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਯਸ੍ਤੁਲਸੀਤੋਯਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਮਾਨਵਃ । ਲਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਜਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਂ ਸ੍ਵਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਧृਤ੍ਵਾ ਦੇਹੇ ਚ ਮਾਨਵਃ । ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਤਿ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜਾਂ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਨਿਰ੍ਮਾਣਮਾਲਾਂ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਯੋ ਨਰਃ । ਪਦੇ ਪਦੇऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਲਭਤੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਨਿਸਚਿਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਂ ਸ੍ਵਕਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵੀਕਾਰਂ ਯੋ ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਸ ਯਾਤਿ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਕਾਲਸੂਤਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤਿ ਮਿਥ੍ਯਾਸ਼ਪਥਂ ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਯੋऽਤ੍ਰ ਮਾਨਵਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਕੁਮ੍ਭੀਪਾਕਂ ਚ ਯਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਝੂਠੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤਕ ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਤੋਯਕਣਿਕਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਚ ਯੋ ਲਭੇਤ੍ । ਰਤ੍ਨਯਾਨਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵੈਕੁਣ੍ਠੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਤੁਲਸੀ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਿਮਾਯਾਮਮਾਯਾਂ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਰਵਿਸਂਕ੍ਰਮੇ । ਤੈਲਾਭ੍ਯਙ੍ਗਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਨਿਸ਼ਿ ਸਨ੍ਧ੍ਯਯੋਃ
ਪੂਰਨਮਾਂ, ਅਮਾਵਸ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤ ਵੇਲੇ, ਦੁਪਹਿਰ, ਰਾਤ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ ਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ—
ਅਸ਼ੌਚੇऽਸ਼ੁਚਿਕਾਲੇ ਯੇ ਰਾਤ੍ਰਿਵਾਸੋऽਨ੍ਵਿਤਾ ਨਰਾਃ । ਤੁਲਸੀਂ ਯੇ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ਛਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਹਰੇਃ ਸ਼ਿਰਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਚਿਤ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।