ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਵਚਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਹਰਿਰੇਵ ਚ । ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ੍ਯ ਰੂਪੇਣ ਜਗਾਮ ਤੁਲਸੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕਵਚ ਚੁਕਿਆ ਤੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਂ ਮਾਯਯਾ ਚ ਵੀਰ੍ਯਾਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਅਥ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਹਰੇਃ ਸ਼ੂਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਾਨਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਦਾਨਵ ਵਿਰੁੱਧ ਸ਼ੂਲ ਚੁਕ ਲਿਆ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਮ੍ । ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਂ ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਮਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵੈਰਿਘਾਤਕਮ੍
ਉਹ ਸ਼ੂਲ ਗਰਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਦੋਪਹਿਰ ਦੀ ਅੱਗ ਜਾਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਸੀ—ਜਿਸਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ, ਜਿੱਤਣਾ ਅਸੰਭਵ, ਕਦੇ ਵਿਫਲ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਤੇਜਸਾ ਚਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸਾਰਕਮ੍ । ਸ਼ਿਵਕੇਸ਼ਵਯੋਰਨ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰ੍ਵਹਂ ਚ ਭਯਙ੍ਕਰਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਕਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਧਨੁਃਸਹਸ੍ਰਂ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਸ੍ਥੇਨ ਸ਼ਤਹਸ੍ਤਕਮ੍ । ਸਜੀਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਰੂਪਮਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ, ਸੌ ਹੱਥ ਦੀ ਚੌੜਾਈ, ਜੀਵੰਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਿਆਖਿਆ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ।
ਸਂਹਰ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਲਂ ਯਤ੍ਸ੍ਵੀਯਲੀਲਯਾ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤੋਲਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡੇ ਚ ਨਾਰਦ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਸੀ। ਤੋਲ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਉੱਤੇ ਉਹ ਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਰਾਜਾ ਚਾਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਚਕਾਰ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੋਗਾਸਨਂ ਧਿਯਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਯੋਗ ਆਸਨ ਲਾ ਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਲਂ ਚ ਭ੍ਰਮਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਪਾਤ ਦਾਨਵੋਪਰਿ । ਚਕਾਰ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਤਂ ਚ ਸਰਥਂ ਚਾਥ ਲੀਲਯਾ
ਸ਼ੂਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨਵ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤੇ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾ ਧृਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਕਿਸ਼ੋਰਂ ਗੋਪਵੇषਕਮ੍ । ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ—ਜਵਾਨ ਗੋਪ, ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਵਾਂਸਲੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਗੋਪਕੋਟਿਭਿਃ । ਗੋਲੋਕਾਦਾਗਤਂ ਯਾਨਮਾਰੁਰੋਹ ਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸਵਾਰੀ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਅਨੇਕਾਂ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸ ਰਾਧਾਕृष੍ਣਯੋਰ੍ਮੁਨੇ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜਂ ਰਾਸੇ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਰਾਧਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਰਾਸ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸੁਦਾਮਾਨਂ ਚ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣੌ । ਕ੍ਰੋਡੇ ਚਕ੍ਰਤੁਰਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾਤਿਪਰਿਸਂਯੁਤੌ
ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲੇ।
ਅਥ ਸ਼ਲਂ ਚ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਂ ਚ ਸਾਦਰਮ੍ । ਅਸ੍ਥਿਭਿਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਜਾਤਿਰ੍ਬਭੂਵ ਹ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਖ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਜਾਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਰੂਪੇਣ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਪੂਤਾ ਸੁਰਾਰ੍ਚਨੇ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸ਼ਙ੍ਖਤੋਯਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਦਂ ਪਰਮ੍
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਖ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਤੋਯਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਨਾ ਵਿਨਾ । ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦੋ ਭਵੇਦ੍ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਰਾ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼ੰਖ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਥੇ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਪੱਕੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਵਾਰਿਣਾ । ਸ਼ਙ੍ਖੋ ਹਰੇਰਧਿष੍ਠਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਤਤੋ ਹਰਿਃ
ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਸ਼ੰਖ ਹਰਿ ਦਾ ਵਾਸਥਾਨ ਹੈ—ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੰਖ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹਰਿ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਸਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਦੂਰੀਭੂਤਮਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚ ਸ਼ਙ੍ਖਧ੍ਵਨਿਭਿਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਥੇ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰਾ ਅਸ਼ੁਭ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ।
ਭੀਤਾ ਰੁष੍ਟਾ ਯਾਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਤ੍ਸ੍ਥਲਾਦਨ੍ਯਦੇਸ਼ਤਃ । ਸ਼ਿਵੋऽਪਿ ਦਾਨਵਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਜੇ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਡਰ ਜਾਂਦੀ ਜਾਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਦੂਜੇ ਥਾਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਵृषਭਾਰੂਢਃ ਸ੍ਵਗਣੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਃ । ਸੁਰਾਃ ਸ੍ਵਵਿषਯਂ ਪ੍ਰਾਪੁਃ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਸਂਯੁਤਾਃ
ਉੱਪਰ ਗਾਂ ਦੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੰਗਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨੇਦੁਰ੍ਦੁਨ੍ਦੁਭਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ । ਬਭੂਵ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸਨ੍ਤਤਮ੍ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸੁਰਾਸ੍ਤਂ ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਵਰਾਦਯਃ
ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਨਗਾੜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਉੱਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤੁਲਸੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇਨ ਸਹ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਮਹਤ੍ਤ੍ਵਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵੀਰ੍ਯਾਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਤੁਲਸ੍ਯਾਂ ਕੇਨ ਰੂਪੇਣ ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ, ਤੁਲਸੀ ਵਿਚ ਕਿਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕੀਤਾ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾਓ।
ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਨਾਰਾਯਣਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਾਧਨੇषੁ ਚ । ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ੍ਯ ਕਵਚਂ ਗਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਯਾ
ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੁ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦਾ ਕਵਚ ਲਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ਵਿਧਾਯ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਸਤੀਗृਹਮ੍ । ਪਾਤਿਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ੇਨ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਜਿਘਾਂਸਯਾ
ਉਹ ਰੂਪ ਫਿਰ ਬਣਾਕੇ, ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਂ ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਤੁਲਸੀਦ੍ਵਾਰਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚ ਤਦ੍ਦ੍ਵਾਰੇ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਉਹ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਨਗਾੜਾ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਜੈਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਲਗਾ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਲੜਕੀ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਰਵਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਸਂਯੁਤਾ । ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਰਮਾਦਰਾਤ੍
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਇਸਤਰੀ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਖਿੜਕੀ ਰਾਹੀਂ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਧਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਵਨ੍ਦਿਭ੍ਯੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਾਚਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਧਨਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ। ਵੰਦੀ, ਭਿਖਾਰੀ ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੈਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਰਥਾਦ੍ਦੇਵੋ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭਵਨਂ ਯਯੌ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਜੋ ਅਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪੁਰਤਃ ਕਾਨ੍ਤਂ ਸਾ ਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਤਤ੍ਪਾਦਂ ਕ੍ਸ਼ਾਲਯਾਮਾਸ ਨਨਾਮ ਚ ਰੁਰੋਦ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰੋਈ।
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਕਾਮੁਕੀ । ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਚ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਸੁਵਾਸਿਤਮ੍
ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੋਹਣੀ ਸਿੰਘਾਸਣ ਤੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਇਸਤਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਂਬੂਲ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕਪੂਰ ਆਦਿ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਜੀਵਨਂ ਚ ਬਭੂਵ ਹ । ਰਣੇ ਗਤਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼ਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਗृਹੇ
ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਤੇ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਘਰ ਆਇਆ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।