ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਵਧਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਯਯੌ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਸਮਰੇ ਸ੍ਵਗਣੈਃ ਸਹ ਨਾਰਦ
ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਦ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਃ ਸ਼ਿਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮਾਨਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਚ । ਨਨਾਮ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੁਵਿ
ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਜਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੇ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੰਬਾ ਪੈ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਵੇਗੇਨ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਰੋਹ ਸਃ । ਤੂਰ੍ਣਂ ਚਕਾਰ ਸਨ੍ਨਾਹਂ ਧਨੁਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੁਰ੍ਵਹਮ੍
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਫ਼ੌਰਨ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਜੰਗੀ ਲਿਬਾਸ ਪਾ ਲਿਆ ਤੇ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਵਦਾਨਵਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਪੂਰ੍ਣਮਬ੍ਦਸ਼ਤਂ ਪੁਰਾ । ਨ ਬਭੂਵਤੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਜਯਪਰਾਜਯੌ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵਿਚ ਜੰਗ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਚੱਲੀ, ਪਰ ਨਾ ਕੋਈ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਹਾਰਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ।
ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਃ । ਰਥਸ੍ਥਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ਼੍ਚ ਵृषਸ੍ਥੋ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ
ਦੋਵੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿਤੇ। ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੀ ਤੇ ਵੱਛਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਵੱਛਰ ਉੱਤੇ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਤਕਮੁਦ੍ਧृਤਂ ਚ ਬਭੂਵ ਹ । ਰਣੇ ਯੇ ਯੇ ਮृਤਾਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਵਿਭੁਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੌ ਜਣੇ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋ ਗਏ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਮਰੇ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਫੇਰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵृਦ੍ਧਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮਾਤੁਰਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਚ ਰਣਸ੍ਥਾਨਮੁਵਾਚ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਬੁੱਢਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਵृਦ੍ਧਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਦੇਹਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦਾਂ ਦਾਤਾ ਯਨ੍ਮੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਬੁੱਢਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਦਾਨ ਦੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਦੇ।'
ਨਿਰੀਹਾਯ ਚ ਵृਦ੍ਧਾਯ ਤृषਿਤਾਯ ਚ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਰਃ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਿਤਿ
'ਮੈਂ ਜੋ ਬੁੱਢਾ, ਨਿਰਲੋਭ ਤੇ ਹੁਣ ਪਿਆਸਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਦੇ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਕਰ।'
ਓਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਕਵਚਾਰ੍ਥੀ ਜਨਸ਼੍ਚਾਹਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚਾਤਿਮਾਯਯਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ 'ਓਮ' ਆਖਿਆ। ਤੇ, ਕਵਚ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਚਾਲਾਕੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਵਚ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਵਚਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਹਰਿਰੇਵ ਚ । ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ੍ਯ ਰੂਪੇਣ ਜਗਾਮ ਤੁਲਸੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕਵਚ ਚੁਕਿਆ ਤੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਂ ਮਾਯਯਾ ਚ ਵੀਰ੍ਯਾਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਅਥ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਹਰੇਃ ਸ਼ੂਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਾਨਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਦਾਨਵ ਵਿਰੁੱਧ ਸ਼ੂਲ ਚੁਕ ਲਿਆ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਮ੍ । ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਂ ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਮਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵੈਰਿਘਾਤਕਮ੍
ਉਹ ਸ਼ੂਲ ਗਰਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਦੋਪਹਿਰ ਦੀ ਅੱਗ ਜਾਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਸੀ—ਜਿਸਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ, ਜਿੱਤਣਾ ਅਸੰਭਵ, ਕਦੇ ਵਿਫਲ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਤੇਜਸਾ ਚਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸਾਰਕਮ੍ । ਸ਼ਿਵਕੇਸ਼ਵਯੋਰਨ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰ੍ਵਹਂ ਚ ਭਯਙ੍ਕਰਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਕਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਧਨੁਃਸਹਸ੍ਰਂ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਸ੍ਥੇਨ ਸ਼ਤਹਸ੍ਤਕਮ੍ । ਸਜੀਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਰੂਪਮਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ, ਸੌ ਹੱਥ ਦੀ ਚੌੜਾਈ, ਜੀਵੰਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਿਆਖਿਆ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ।
ਸਂਹਰ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਲਂ ਯਤ੍ਸ੍ਵੀਯਲੀਲਯਾ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤੋਲਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡੇ ਚ ਨਾਰਦ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਸੀ। ਤੋਲ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਉੱਤੇ ਉਹ ਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਰਾਜਾ ਚਾਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਚਕਾਰ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੋਗਾਸਨਂ ਧਿਯਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਯੋਗ ਆਸਨ ਲਾ ਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਲਂ ਚ ਭ੍ਰਮਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਪਾਤ ਦਾਨਵੋਪਰਿ । ਚਕਾਰ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਤਂ ਚ ਸਰਥਂ ਚਾਥ ਲੀਲਯਾ
ਸ਼ੂਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨਵ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤੇ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾ ਧृਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਕਿਸ਼ੋਰਂ ਗੋਪਵੇषਕਮ੍ । ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ—ਜਵਾਨ ਗੋਪ, ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਵਾਂਸਲੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਗੋਪਕੋਟਿਭਿਃ । ਗੋਲੋਕਾਦਾਗਤਂ ਯਾਨਮਾਰੁਰੋਹ ਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸਵਾਰੀ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਅਨੇਕਾਂ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸ ਰਾਧਾਕृष੍ਣਯੋਰ੍ਮੁਨੇ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਚਰਣਾਮ੍ਭੋਜਂ ਰਾਸੇ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਰਾਧਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਰਾਸ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸੁਦਾਮਾਨਂ ਚ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣੌ । ਕ੍ਰੋਡੇ ਚਕ੍ਰਤੁਰਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾਤਿਪਰਿਸਂਯੁਤੌ
ਸੁਦਾਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲ ਲਾ ਕੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲੇ।
ਅਥ ਸ਼ਲਂ ਚ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਂ ਚ ਸਾਦਰਮ੍ । ਅਸ੍ਥਿਭਿਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਜਾਤਿਰ੍ਬਭੂਵ ਹ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਖ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਜਾਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਰੂਪੇਣ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਪੂਤਾ ਸੁਰਾਰ੍ਚਨੇ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸ਼ਙ੍ਖਤੋਯਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਦਂ ਪਰਮ੍
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਖ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਤੋਯਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁਨਾ ਵਿਨਾ । ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦੋ ਭਵੇਦ੍ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਰਾ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼ੰਖ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਥੇ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਪੱਕੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਵਾਰਿਣਾ । ਸ਼ਙ੍ਖੋ ਹਰੇਰਧਿष੍ਠਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਤਤੋ ਹਰਿਃ
ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਸ਼ੰਖ ਹਰਿ ਦਾ ਵਾਸਥਾਨ ਹੈ—ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੰਖ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹਰਿ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਸਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਦੂਰੀਭੂਤਮਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚ ਸ਼ਙ੍ਖਧ੍ਵਨਿਭਿਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਥੇ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰਾ ਅਸ਼ੁਭ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ।
ਭੀਤਾ ਰੁष੍ਟਾ ਯਾਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਤ੍ਸ੍ਥਲਾਦਨ੍ਯਦੇਸ਼ਤਃ । ਸ਼ਿਵੋऽਪਿ ਦਾਨਵਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਜੇ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਡਰ ਜਾਂਦੀ ਜਾਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਦੂਜੇ ਥਾਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਵृषਭਾਰੂਢਃ ਸ੍ਵਗਣੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਃ । ਸੁਰਾਃ ਸ੍ਵਵਿषਯਂ ਪ੍ਰਾਪੁਃ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਸਂਯੁਤਾਃ
ਉੱਪਰ ਗਾਂ ਦੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੰਗਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨੇਦੁਰ੍ਦੁਨ੍ਦੁਭਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ । ਬਭੂਵ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸਨ੍ਤਤਮ੍ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸੁਰਾਸ੍ਤਂ ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਵਰਾਦਯਃ
ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਨਗਾੜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਉੱਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।