ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਨ ਚਕਾਰ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਨਨਾਮ ਤਾਮ੍
ਇੱਕ ਪਲ 'ਚ ਹੀ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਸਗੋਂ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ । ਨਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਾਂ ਭਕ੍ਤੋ ਮਾਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਵੈष੍ਣਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਰ ਮਾਂ ਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਸਤਰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਂ ਦੇਵੀ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਾਸ ਮਹਾਵੇਗੇਨ ਕੋਪਿਤਾ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਘੁਮਾ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਤ੍ਪਪਾਤ ਵੇਗੇਨ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਨਿਪਤ੍ਯ ਚ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਭਦ੍ਰਕਾਲਿਕਾਮ੍
ਉੱਤੇੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਵਿਮਾਨਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਆਰੁਰੋਹ ਹਰ੍षਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਣੇ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਵਾਈ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੰਗ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਵੀ ਨਾ ਸੀ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤਜਂ ਸਾ ਦੇਵੀ ਚ ਪਪੌ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ । ਪੀਤ੍ਵਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਜਗਾਮ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ। ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਖਾ ਕੇ, ਭਦਰਕਾਲੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਉਵਾਚ ਰਣਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਪੌਰ੍ਵਾਪਰ੍ਯਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਸ਼ਮ੍ਭੁਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਹੱਸ ਪਾਇਆ।
ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਰਣੇऽਧੁਨਾ । ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਤਦਨ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤਮੀਸ਼੍ਵਰ
ਹੁਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਲੱਖ ਮੁਖੀ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਹਨ੍ਤੁਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤੇਨ ਵੈ । ਅਵਧ੍ਯਸ੍ਤਵ ਰਾਜੇਤਿ ਵਾਗ੍ਬਭੂਵਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਜਦ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਣੀ ਹੋਈ, 'ਤੂੰ ਇਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।'
ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨੀ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਨ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮਯ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਮ ਸਾਯਕਮ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਸਤਰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਤੀਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਵਧਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਯਯੌ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਸਮਰੇ ਸ੍ਵਗਣੈਃ ਸਹ ਨਾਰਦ
ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਦ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਃ ਸ਼ਿਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮਾਨਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਚ । ਨਨਾਮ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੁਵਿ
ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਜਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੇ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੰਬਾ ਪੈ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਵੇਗੇਨ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਰੋਹ ਸਃ । ਤੂਰ੍ਣਂ ਚਕਾਰ ਸਨ੍ਨਾਹਂ ਧਨੁਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੁਰ੍ਵਹਮ੍
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਫ਼ੌਰਨ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਜੰਗੀ ਲਿਬਾਸ ਪਾ ਲਿਆ ਤੇ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਵਦਾਨਵਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਪੂਰ੍ਣਮਬ੍ਦਸ਼ਤਂ ਪੁਰਾ । ਨ ਬਭੂਵਤੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਜਯਪਰਾਜਯੌ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵਿਚ ਜੰਗ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਚੱਲੀ, ਪਰ ਨਾ ਕੋਈ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਹਾਰਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ।
ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਃ । ਰਥਸ੍ਥਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ਼੍ਚ ਵृषਸ੍ਥੋ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ
ਦੋਵੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿਤੇ। ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੀ ਤੇ ਵੱਛਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਵੱਛਰ ਉੱਤੇ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਤਕਮੁਦ੍ਧृਤਂ ਚ ਬਭੂਵ ਹ । ਰਣੇ ਯੇ ਯੇ ਮृਤਾਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਵਿਭੁਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੌ ਜਣੇ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋ ਗਏ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਮਰੇ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਫੇਰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵृਦ੍ਧਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮਾਤੁਰਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਚ ਰਣਸ੍ਥਾਨਮੁਵਾਚ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਬੁੱਢਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਵृਦ੍ਧਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਦੇਹਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦਾਂ ਦਾਤਾ ਯਨ੍ਮੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਬੁੱਢਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਦਾਨ ਦੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਦੇ।'
ਨਿਰੀਹਾਯ ਚ ਵृਦ੍ਧਾਯ ਤृषਿਤਾਯ ਚ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਰਃ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਿਤਿ
'ਮੈਂ ਜੋ ਬੁੱਢਾ, ਨਿਰਲੋਭ ਤੇ ਹੁਣ ਪਿਆਸਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਦੇ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਕਰ।'
ਓਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਕਵਚਾਰ੍ਥੀ ਜਨਸ਼੍ਚਾਹਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚਾਤਿਮਾਯਯਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ 'ਓਮ' ਆਖਿਆ। ਤੇ, ਕਵਚ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਚਾਲਾਕੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਵਚ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਵਚਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਹਰਿਰੇਵ ਚ । ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ੍ਯ ਰੂਪੇਣ ਜਗਾਮ ਤੁਲਸੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਿ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕਵਚ ਚੁਕਿਆ ਤੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾਂ ਮਾਯਯਾ ਚ ਵੀਰ੍ਯਾਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਅਥ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਹਰੇਃ ਸ਼ੂਲਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਾਨਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਦਾਨਵ ਵਿਰੁੱਧ ਸ਼ੂਲ ਚੁਕ ਲਿਆ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਮ੍ । ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਂ ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਮਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵੈਰਿਘਾਤਕਮ੍
ਉਹ ਸ਼ੂਲ ਗਰਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਦੋਪਹਿਰ ਦੀ ਅੱਗ ਜਾਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਸੀ—ਜਿਸਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ, ਜਿੱਤਣਾ ਅਸੰਭਵ, ਕਦੇ ਵਿਫਲ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਤੇਜਸਾ ਚਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਸਾਰਕਮ੍ । ਸ਼ਿਵਕੇਸ਼ਵਯੋਰਨ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰ੍ਵਹਂ ਚ ਭਯਙ੍ਕਰਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਕਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦਾ ਸਾਰ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ, ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਧਨੁਃਸਹਸ੍ਰਂ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਸ੍ਥੇਨ ਸ਼ਤਹਸ੍ਤਕਮ੍ । ਸਜੀਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਰੂਪਮਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਲੰਬਾਈ, ਸੌ ਹੱਥ ਦੀ ਚੌੜਾਈ, ਜੀਵੰਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਿਆਖਿਆ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸੀ।
ਸਂਹਰ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਲਂ ਯਤ੍ਸ੍ਵੀਯਲੀਲਯਾ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤੋਲਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡੇ ਚ ਨਾਰਦ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਸੀ। ਤੋਲ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਉੱਤੇ ਉਹ ਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਰਾਜਾ ਚਾਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਚਕਾਰ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੋਗਾਸਨਂ ਧਿਯਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਯੋਗ ਆਸਨ ਲਾ ਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਲਂ ਚ ਭ੍ਰਮਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਪਾਤ ਦਾਨਵੋਪਰਿ । ਚਕਾਰ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਤਂ ਚ ਸਰਥਂ ਚਾਥ ਲੀਲਯਾ
ਸ਼ੂਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨਵ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤੇ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾ ਧृਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਕਿਸ਼ੋਰਂ ਗੋਪਵੇषਕਮ੍ । ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ—ਜਵਾਨ ਗੋਪ, ਦੋ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਵਾਂਸਲੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਗੋਪਕੋਟਿਭਿਃ । ਗੋਲੋਕਾਦਾਗਤਂ ਯਾਨਮਾਰੁਰੋਹ ਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸਵਾਰੀ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਅਨੇਕਾਂ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੋ ਗੋਲੋਕ ਤੋਂ ਆਈ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।