ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਤਂ ਚ ਦੇਵੀ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਰੁषਾ । ਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪਣਂ ਨਿਰੋਦ੍ਧੁਂ ਚ ਵਾਗ੍ਬਭੂਵਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਇਕ ਅਕਾਇਆ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਬੋਲਿਆ।
ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨृਪਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਯਾਵਦਸ੍ਤਿ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਵਚਂ ਚ ਹਰੇਰਿਤਿ
ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਸਤੀਤ੍ਵਮਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨृਪਯੋषਿਤਃ । ਤਾਵਦਸ੍ਯ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਇਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੱਚੀ ਰਹੇਗੀ, ਤਦ ਤੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸਨੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ।
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਨ ਤਚ੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍ । ਸ਼ਤਲਕ੍ਸ਼ਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਜਗ੍ਰਾਸ ਲੀਲਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਲੱਖ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ।
ਗ੍ਰਸ੍ਤੁਂ ਜਗਾਮ ਵੇਗੇਨ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਂ ਭਯਙ੍ਕਰੀ । ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਃ
ਫਿਰ ਭਿਆਨਕ ਦੇਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਪਰ ਦਾਨਵ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੇ ਦਿਵਿਆਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਖਡ੍ਗਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਾ ਦੇਵੀ ਗ੍ਰੀष੍ਮਸੂਰ੍ਯੋਪਮਂ ਯਥਾ । ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਤਖਣ੍ਡਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਖੜਗ ਸੁੱਟਿਆ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦਿਵਿਆਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤੁਂ ਮਹਾਦੇਵੀ ਵੇਗੇਨ ਚ ਜਗਾਮ ਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਵृਧੇ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਉਸਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਸਤੇ ਫੇਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀ। ਪਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵੇਗੇਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਕਾਲੀ ਕੋਪਯੁਕ੍ਤਾ ਭਯਙ੍ਕਰੀ । ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਰਥਂ ਤਸ੍ਯ ਜਘਾਨ ਸਾਰਥਿਂ ਸਤੀ
ਕਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸਦਾ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਚ ਸ਼ੂਲਂ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਮ੍ । ਵਾਮਹਸ੍ਤੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਃ ਸ੍ਵਲੀਲਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਲਯ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਮੁष੍ਟ੍ਯਾ ਜਘਾਨ ਤਂ ਦੇਵੀ ਮਹਾਕੋਪੇਨ ਵੇਗਤਃ । ਬਭ੍ਰਾਮ ਚ ਤਯਾ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਵਾਪ ਚ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਮਾਰੀ। ਦੈਤ ਨੇ ਝਟਕਾ ਖਾ ਕੇ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਨ ਚਕਾਰ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਨਨਾਮ ਤਾਮ੍
ਇੱਕ ਪਲ 'ਚ ਹੀ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਸਗੋਂ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ । ਨਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਾਂ ਭਕ੍ਤੋ ਮਾਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਵੈष੍ਣਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਰ ਮਾਂ ਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਸਤਰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਂ ਦੇਵੀ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਾਸ ਮਹਾਵੇਗੇਨ ਕੋਪਿਤਾ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਘੁਮਾ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਤ੍ਪਪਾਤ ਵੇਗੇਨ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਨਿਪਤ੍ਯ ਚ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਭਦ੍ਰਕਾਲਿਕਾਮ੍
ਉੱਤੇੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਵਿਮਾਨਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਆਰੁਰੋਹ ਹਰ੍षਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਣੇ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਵਾਈ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੰਗ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਵੀ ਨਾ ਸੀ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤਜਂ ਸਾ ਦੇਵੀ ਚ ਪਪੌ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ । ਪੀਤ੍ਵਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਜਗਾਮ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ। ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਖਾ ਕੇ, ਭਦਰਕਾਲੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਉਵਾਚ ਰਣਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਪੌਰ੍ਵਾਪਰ੍ਯਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਸ਼ਮ੍ਭੁਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸੁਣ ਕੇ ਹੱਸ ਪਾਇਆ।
ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਮਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਰਣੇऽਧੁਨਾ । ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਤਦਨ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤਮੀਸ਼੍ਵਰ
ਹੁਣ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਲੱਖ ਮੁਖੀ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਖਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਹਨ੍ਤੁਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤੇਨ ਵੈ । ਅਵਧ੍ਯਸ੍ਤਵ ਰਾਜੇਤਿ ਵਾਗ੍ਬਭੂਵਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਜਦ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਣੀ ਹੋਈ, 'ਤੂੰ ਇਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।'
ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨੀ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਨ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮਯ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਮ ਸਾਯਕਮ੍
ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਸਤਰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਤੀਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਵਧਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਯਯੌ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਸਮਰੇ ਸ੍ਵਗਣੈਃ ਸਹ ਨਾਰਦ
ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਦ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਃ ਸ਼ਿਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮਾਨਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਚ । ਨਨਾਮ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੁਵਿ
ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਜਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੇ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੰਬਾ ਪੈ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਵੇਗੇਨ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਰੋਹ ਸਃ । ਤੂਰ੍ਣਂ ਚਕਾਰ ਸਨ੍ਨਾਹਂ ਧਨੁਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੁਰ੍ਵਹਮ੍
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਫ਼ੌਰਨ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਜੰਗੀ ਲਿਬਾਸ ਪਾ ਲਿਆ ਤੇ ਭਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਿਵਦਾਨਵਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਪੂਰ੍ਣਮਬ੍ਦਸ਼ਤਂ ਪੁਰਾ । ਨ ਬਭੂਵਤੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਜਯਪਰਾਜਯੌ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵਿਚ ਜੰਗ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਚੱਲੀ, ਪਰ ਨਾ ਕੋਈ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਨਾ ਕੋਈ ਹਾਰਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ।
ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਃ । ਰਥਸ੍ਥਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ਼੍ਚ ਵृषਸ੍ਥੋ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ
ਦੋਵੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿਤੇ। ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੀ ਤੇ ਵੱਛਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਵੱਛਰ ਉੱਤੇ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਤਕਮੁਦ੍ਧृਤਂ ਚ ਬਭੂਵ ਹ । ਰਣੇ ਯੇ ਯੇ ਮृਤਾਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਰ੍ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਵਿਭੁਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੌ ਜਣੇ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋ ਗਏ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਮਰੇ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਫੇਰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵृਦ੍ਧਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮਾਤੁਰਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਚ ਰਣਸ੍ਥਾਨਮੁਵਾਚ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਬੁੱਢਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਵृਦ੍ਧਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਦੇਹਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦਾਂ ਦਾਤਾ ਯਨ੍ਮੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਬੁੱਢਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਦਾ ਹੈ: 'ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਦਾਨ ਦੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਦੇ।'
ਨਿਰੀਹਾਯ ਚ ਵृਦ੍ਧਾਯ ਤृषਿਤਾਯ ਚ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਰਃ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਿਤਿ
'ਮੈਂ ਜੋ ਬੁੱਢਾ, ਨਿਰਲੋਭ ਤੇ ਹੁਣ ਪਿਆਸਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਦੇ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਕਰ।'
ਓਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਕਵਚਾਰ੍ਥੀ ਜਨਸ਼੍ਚਾਹਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚਾਤਿਮਾਯਯਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ 'ਓਮ' ਆਖਿਆ। ਤੇ, ਕਵਚ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਚਾਲਾਕੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਵਚ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।'