ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾ ਚ ਚੇਤਨਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਹ । ਆਰੁਰੋਹ ਯਾਨਮਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਰਾਜਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤੇ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਲਿਆ।
ਚਕਾਰ ਸ਼ਰਜਾਲਂ ਚ ਮਾਯਯਾ ਮਾਯਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਗੁਹਂ ਚਚ੍ਛਾਦ ਸਮਰੇ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਨਾਰਦ
ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਵ੍ਯਗ੍ਰਾਂ ਸ਼ਤਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਰੂਪਾਂ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸਾऽऽਵृਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਟੱਲ ਭਾਲ ਫੜੀ, ਜੋ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਾਂ ਚ ਕੋਪੇਨ ਮਹਾਵੇਗੇਨ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ । ਪਪਾਤ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤਦ੍ਗਾਤ੍ਰੇ ਵਹ੍ਨਿਰਾਸ਼ਿਰਿਵੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਭਾਲ ਕਾਰਤਿਕ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ; ਭਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਕਾਲੀ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਕ੍ਰੋਡੇ ਨਿਨਾਯ ਸ਼ਿਵਸਨਿਧੌ
ਭਾਲ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਾਰਤਿਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਕਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਲੈ ਗਈ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਂ ਚਾਪਿ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ । ਦਦੌ ਬਲਮਨਨ੍ਤਂ ਚ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਿਆਨ-ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਣੰਤ ਬਲ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਫਿਰ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਕਾਲੀ ਜਗਾਮ ਸਮਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਯਾ । ਵੀਰਾਸ੍ਤਾਮਨੁਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਚ ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਾਦਯਃ
ਕਾਲੀ, ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਚਲੀ, ਤੇ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਆਦਿਕ ਵਿਰ ਵੀਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕਿਨ੍ਨਰਾਃ । ਵਾਦ੍ਯਭਾਣ੍ਡਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਮਧੁਵਾਹਕਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼, ਕਿਨਰ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਮਧੁ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਾ ਚ ਗਤ੍ਵਾਥ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚਕਾਰ ਚ । ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਨਾਦੇਨ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਚ ਦਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੀ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜੀ; ਦੇਵੀ ਦੀ ਗੱਜਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਦੈਤਿਆ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਅਟ੍ਟਾਟ੍ਟਹਾਸਮਸ਼ਿਵਂ ਚਕਾਰ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਪੌ ਚ ਮਾਧ੍ਵੀਕਂ ਨਨਰ੍ਤ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਸੀ ਹੱਸਦੀ, ਤੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮਧੂ ਪੀ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਮੱਥੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਉਗ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਚੋਗ੍ਰਦਣ੍ਡਾ ਕੋਟਵੀ ਚ ਪਪੌ ਮਧੁ । ਯੋਗਿਨੀਡਾਕਿਨੀਨਾਂ ਚ ਗਣਾਃ ਸੁਰਗਣਾਦਯਃ
ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਭਾਰੀ ਡੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਕੋਟਵੀ ਨੇ ਵੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀਤੀ, ਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ, ਡਾਕਿਨੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੇ ਵੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਲੀਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਜੌ ਸਮਾਯਯੌ । ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਭਯਂ ਪ੍ਰਾਪੂ ਰਾਜਾ ਤੇਭ੍ਯੋऽਭਯਂ ਦਦੌ
ਕਾਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਛੇਤੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ।
ਕਾਲੀ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵਹ੍ਨਿਂ ਚ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਮ੍ । ਰਾਜਾ ਨਿਰ੍ਵਾਪਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਜਨ੍ਯੇਨ ਚ ਲੀਲਯਾ
ਕਾਲੀ ਨੇ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਅੱਗ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤਾ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵਾਰੁਣਂ ਸਾ ਚ ਤੀਵ੍ਰਂ ਚ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਚ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਲੀਲਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਚੰਭੇਜ ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗਾਂਧਰਵ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕਾਲੀ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਮ੍ । ਰਾਜਾ ਜਘਾਨ ਤਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੈष੍ਣਵੇਨ ਚ ਲੀਲਯਾ
ਕਾਲੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਸਤਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਝੱਟੀ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਔਖੇ ਦੇ।
ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਾ ਦੇਵੀ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਰਾਜਾ ਨਨਾਮ ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਵਰੁਹ੍ਯ ਰਥਾਦਸੌ
ਫਿਰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਝੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਜਗਾਮ ਤਚ੍ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਮ੍ । ਪਪਾਤ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਂ ਦਣ੍ਡਵਦ੍ਭੁਵਿ
ਉਹ ਅਸਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਹੋਵੇ, ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਾ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਯਤ੍ਨਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਰਾਜੋ ਨਿਰ੍ਵਾਪਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਚਲਾਇਆ। ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਾ ਦੇਵੀ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਰਾਜਾ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਜਾਲੇਨ ਤਨ੍ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਚਕਾਰ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦਿਵਿਆਸਤਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਦਿਵਿਆਸਤਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਯਤ੍ਨਤੋ ਯੋਜਨਾਯਤਾਮ੍ । ਰਾਜਾ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਜਾਲੇਨ ਸ਼ਤਖਣ੍ਡਾਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਇਕ ਯੋਜਨ ਲੰਮੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਦਿਵਿਆਸਤਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਤਂ ਚ ਦੇਵੀ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਰੁषਾ । ਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪਣਂ ਨਿਰੋਦ੍ਧੁਂ ਚ ਵਾਗ੍ਬਭੂਵਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਇਕ ਅਕਾਇਆ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਬੋਲਿਆ।
ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨृਪਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਯਾਵਦਸ੍ਤਿ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਵਚਂ ਚ ਹਰੇਰਿਤਿ
ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਸਤੀਤ੍ਵਮਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨृਪਯੋषਿਤਃ । ਤਾਵਦਸ੍ਯ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਇਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੱਚੀ ਰਹੇਗੀ, ਤਦ ਤੱਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸਨੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਜਾਂ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ।
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਨ ਤਚ੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍ । ਸ਼ਤਲਕ੍ਸ਼ਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਜਗ੍ਰਾਸ ਲੀਲਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੇ ਉਹ ਅਸਤਰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਲੱਖ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ।
ਗ੍ਰਸ੍ਤੁਂ ਜਗਾਮ ਵੇਗੇਨ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਂ ਭਯਙ੍ਕਰੀ । ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਃ
ਫਿਰ ਭਿਆਨਕ ਦੇਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਪਰ ਦਾਨਵ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੇ ਦਿਵਿਆਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਖਡ੍ਗਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਾ ਦੇਵੀ ਗ੍ਰੀष੍ਮਸੂਰ੍ਯੋਪਮਂ ਯਥਾ । ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਤਖਣ੍ਡਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਖੜਗ ਸੁੱਟਿਆ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਦਿਵਿਆਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤੁਂ ਮਹਾਦੇਵੀ ਵੇਗੇਨ ਚ ਜਗਾਮ ਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਵਵृਧੇ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਉਸਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਸਤੇ ਫੇਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀ। ਪਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵੇਗੇਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਕਾਲੀ ਕੋਪਯੁਕ੍ਤਾ ਭਯਙ੍ਕਰੀ । ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਰਥਂ ਤਸ੍ਯ ਜਘਾਨ ਸਾਰਥਿਂ ਸਤੀ
ਕਾਲੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸਦਾ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਚ ਸ਼ੂਲਂ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮਮ੍ । ਵਾਮਹਸ੍ਤੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਃ ਸ੍ਵਲੀਲਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਲਯ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਮੁष੍ਟ੍ਯਾ ਜਘਾਨ ਤਂ ਦੇਵੀ ਮਹਾਕੋਪੇਨ ਵੇਗਤਃ । ਬਭ੍ਰਾਮ ਚ ਤਯਾ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਵਾਪ ਚ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਮਾਰੀ। ਦੈਤ ਨੇ ਝਟਕਾ ਖਾ ਕੇ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ।