ਬਲਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਣਾਨਾਂ ਚ ਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸ ਤੇਜਸਾ । ਸੋऽਯਮੇਕਸ਼੍ਚ ਯੁਯੁਧੇ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਗਣੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇ ਚਮਕ ਵਧ ਗਈ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਨਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਸਮਰੇ ਚ ਜਘਾਨ ਸਃ । ਅਸੁਰਾਨ੍ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਕਾਲੀ ਕਮਲਲੋਚਨਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲੀ, ਜੋ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਢਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਪੌ ਰਕ੍ਤਂ ਦਾਨਵਾਨਾਮਤਿਕੁਦ੍ਧਾ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ । ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਕੋਟਿਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ। ਉਹ ਦਸ ਲੱਖ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰ, ਫੜ ਲਿਆ।
ਸਮਾਦਾਯੈਕਹਸ੍ਤੇਨ ਮੁਖੇ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਲੀਲਯਾ । ਕਬਨ੍ਧਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਨਨਰ੍ਤ ਸਮਰੇ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਟੇ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚੀ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਦਾਨਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ । ਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਰਣਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਯੋਧਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਬਹਾਦਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਵृषਪਰ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਰ੍ਦਮ੍ਭਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਕਙ੍ਕਣਃ । ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯੁਯੁਧੁਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਚ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਾ, ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤਿ, ਡੰਭ ਤੇ ਵਿਕਣਕ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਕੰਦਾ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਲੜੇ।
ਮਹਾਮਾਰੀ ਚ ਯੁਯੁਧੇ ਨ ਬਭੂਵ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀ । ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਚ ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪੀਡਿਤਾਃ
ਮਹਾਮਾਰੀ ਵੀ ਲੜੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਪਿੱਠ ਨਹੀਂ ਫੇਰੀ। ਉਹ ਸਭ ਸਕੰਦਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਨ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭਯਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਰ੍ਬਭੂਵ ਹ । ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਸਮਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਸਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਉਹ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜੇ ਨਹੀਂ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਕੰਦਾ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉੱਤਮ ਜੰਗ ਦੇਖੀ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਕृਤਿਕੋ ਲਯਃ । ਰਾਜਾ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਚਕਾਰ ਬਾਣਵਰ੍षਣਮ੍
ਇਹ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਨਾਸਕਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਦਰਤੀ ਲੈ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਨृਪਸ੍ਯ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਘਨਸ੍ਯ ਵਰ੍षਣਂ ਯਥਾ । ਮਹਾਘੋਰਾਨ੍ਧਕਾਰਸ਼੍ਚ ਵਹ੍ਨ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਂ ਬਭੂਵ ਚ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਬਦਲ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਮਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅੱਗ ਲੱਗੀ।
ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇऽਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਾਦਯਃ । ਏਕ ਏਵ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਮਰਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਭੱਜ ਗਏ। ਕੇਵਲ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਹੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਟਿਆ ਰਿਹਾ।
ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਪਾਣਾਂ ਸ਼ਿਲਾਨਾਂ ਸ਼ਾਖਿਨਾਂ ਤਥਾ । ਨृਪਸ਼੍ਚਕਾਰ ਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਦੁਰ੍ਵਾਰਾਂ ਚ ਭਯਙ੍ਕਰੀਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਹਾੜ, ਸੱਪ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਡਰਾਵਨੀ ਤੇ ਰੋਕਣ-ਯੋਗ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਨृਪਸ੍ਯ ਸ਼ਰਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਹਿਤਃ ਸ਼ਿਵਨਨ੍ਦਨਃ । ਨੀਹਾਰੇਣ ਚ ਸਾਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਯਥਾ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਸਕਰੋ ਗਾੜ੍ਹ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਨੁਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਵਹਂ ਚ ਭਯਙ੍ਕਰਃ । ਬਭਞ੍ਜ ਚ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਥਪੀਠਕਾਨ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਾਰੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਕੰਦਾ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਮਯੂਰਂ ਜਰ੍ਜਰੀਭੂਤਂ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੂਰ੍ਯਾਭਾਂ ਤਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਘਾਤਿਨੀਮ੍
ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਮਯੂਰ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ ਬਭੂਵ ਚੇਤਨਃ ਪੁਨਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਧਨੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪੁਰਾ
ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਸਕੰਦਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਯਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕਾਰ੍ਤਿਕਃ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਚਕਾਰ ਰਣਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਕਾਰਤਿਕ ਨੇ ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਰਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਗਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਪਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸ੍ਤਰਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕੋਪੇਨ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਜਃ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਲਹੇ ਨਾਲ ਸੱਪ, ਪਹਾੜ, ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪੱਥਰ—all ਕੁੱਟ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਵਹ੍ਨਿਂ ਨਿਰ੍ਵਾਪਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਜਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਰਥਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ੍ਯ ਲੀਲਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੀਂਹ ਵਗਾ ਕੇ ਅੱਗ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦਾ ਰਥ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸਨ੍ਨਾਹਂ ਸਾਰਥਿਂ ਚੈਵ ਕਿਰੀਟਂ ਮੁਕੁਟੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਭਾਂ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਜੰਗੀ ਜਾਮਾ, ਰਥ ਹਾਕੂ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਮੁਕੁਟ—all ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਚਮਕਦੀ ਭਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਸੁੱਟੀ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾ ਚ ਚੇਤਨਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਹ । ਆਰੁਰੋਹ ਯਾਨਮਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਰਾਜਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤੇ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਲਿਆ।
ਚਕਾਰ ਸ਼ਰਜਾਲਂ ਚ ਮਾਯਯਾ ਮਾਯਿਨਾਂ ਵਰਃ । ਗੁਹਂ ਚਚ੍ਛਾਦ ਸਮਰੇ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਨਾਰਦ
ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਵ੍ਯਗ੍ਰਾਂ ਸ਼ਤਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍ । ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਰੂਪਾਂ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸਾऽऽਵृਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਟੱਲ ਭਾਲ ਫੜੀ, ਜੋ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਾਂ ਚ ਕੋਪੇਨ ਮਹਾਵੇਗੇਨ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ । ਪਪਾਤ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤਦ੍ਗਾਤ੍ਰੇ ਵਹ੍ਨਿਰਾਸ਼ਿਰਿਵੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਭਾਲ ਕਾਰਤਿਕ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ; ਭਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਕਾਲੀ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਕ੍ਰੋਡੇ ਨਿਨਾਯ ਸ਼ਿਵਸਨਿਧੌ
ਭਾਲ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਾਰਤਿਕ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਕਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਲੈ ਗਈ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਂ ਚਾਪਿ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ । ਦਦੌ ਬਲਮਨਨ੍ਤਂ ਚ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਿਆਨ-ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਣੰਤ ਬਲ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਫਿਰ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਕਾਲੀ ਜਗਾਮ ਸਮਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਯਾ । ਵੀਰਾਸ੍ਤਾਮਨੁਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਚ ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਾਦਯਃ
ਕਾਲੀ, ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਚਲੀ, ਤੇ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਆਦਿਕ ਵਿਰ ਵੀਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕਿਨ੍ਨਰਾਃ । ਵਾਦ੍ਯਭਾਣ੍ਡਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਮਧੁਵਾਹਕਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼, ਕਿਨਰ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਮਧੁ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸਾ ਚ ਗਤ੍ਵਾਥ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚਕਾਰ ਚ । ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਨਾਦੇਨ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਚ ਦਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੀ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜੀ; ਦੇਵੀ ਦੀ ਗੱਜਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਦੈਤਿਆ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਅਟ੍ਟਾਟ੍ਟਹਾਸਮਸ਼ਿਵਂ ਚਕਾਰ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਪੌ ਚ ਮਾਧ੍ਵੀਕਂ ਨਨਰ੍ਤ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਹਾਸੀ ਹੱਸਦੀ, ਤੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਮਧੂ ਪੀ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਮੱਥੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।