ਤ੍ਰਿਪੁਰੈਃ ਸਹ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਮਯਾਪਿ ਚ ਪੁਰਾ ਕृਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਮਾਤੁਃ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਬਭੂਵ ਹ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲੜੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਭ ਦੇਵੀ, ਸਭ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਹ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਦਿਭਿਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਮਰਃ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਃ । ਪਾਰ੍षਦਪ੍ਰਵਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁੰਭ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਬੜੀ ਅਚੰਭੀ ਜੰਗ ਹੋਈ ਸੀ। ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਥੀ ਹੈਂ।
ਯੇ ਯੇ ਹਤਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤੇਯਾ ਨਹਿ ਕੇऽਪਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਮਾਃ । ਕਾ ਲਜ੍ਜਾ ਮਹਤੀ ਰਾਜਨ੍ ਮਮ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਜਿੰਨੇ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਮ ਹੋਵੇਗੀ?
ਸੁਰਾਣਾਂ ਸ਼ਰਣਸ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ਼੍ਚ ਹਰੇਰਹੋ । ਦੇਹਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਮਿਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਵਚਃ
ਹੇਰ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਨਾਹ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਕਹਿਣਾ ਇਹ ਹੈ: 'ਰਾਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ।'
ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾ ਕੁਰੁ ਮਤ੍ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਾਗ੍ਵ੍ਯਯੇ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਨਾਰਦ । ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯਮਾਤ੍ਯੈਃ ਸਹ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਨਾਰਦ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਕਾਲੀਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਯੁਦ੍ਧਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਸਮਾਰੁਰੋਹ ਯਾਨਂ ਚ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੈਃ ਸ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਕਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਦੀ ਜੰਗ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਂ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਸੈਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਾਰਮ੍ਭੇ ਬਭੂਵ ਹ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲਈ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੁਯੁਧੇ ਸਾਰ੍ਧਂ ਚ ਵृषਪਰ੍ਵਣਾ । ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਯੁਯੁਧੇ ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਨਾ ਸਹ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪर्वਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਵੀ ਵਿੱਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਦਮ੍ਭੇਨ ਸਹ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਚਕਾਰ ਪਰਮਂ ਰਣਮ੍ । ਕਾਲਸ੍ਵਰੇਣ ਕਾਲਸ਼੍ਚ ਗੋਕਰ੍ਣੇਨ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਦੰਭ ਨਾਲ ਭੜਕਦਾਰ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਕਾਲ ਨੇ ਕਾਲਸਵਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਗੋਕਰਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਕੁਬੇਰਃ ਕਾਲਕੇਯੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਮਯੇਨ ਚ । ਭਯਙ੍ਕਰੇਣ ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਸਂਹਾਰੇਣ ਯਮਸ੍ਤਥਾ
ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਕਾਲਕੇਯ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਮ੍ਰਿਤਿਉ ਨੇ ਸੰਹਾਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਯਮ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਵਿਕਙ੍ਕਣੇਨ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚਞ੍ਚਲੇਨ ਸਮੀਰਣਃ । ਬੁਧਸ਼੍ਚ ਘृਤਪृष੍ਠੇਨ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਃ
ਵਿਕੰਕਣ ਨਾਲ ਵਰੁਣ, ਚੰਚਲ ਨਾਲ ਹਵਾ, ਬੁਧ ਨੇ ਘ੍ਰਿਤਪ੍ਰਿਸ਼ਠ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਰਕਤਾਖਸ਼ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਜਯਨ੍ਤੋ ਰਤ੍ਨਸਾਰੇਣ ਵਸਵੋ ਵਰ੍ਚਸਾਂ ਗਣੈਃ । ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਦੀਪ੍ਤਿਮਤਾ ਧੂਮ੍ਰੇਣ ਨਲਕੂਬਰਃ
ਜਯੰਤ ਨੇ ਰਤਨਸਾਰ ਨਾਲ, ਵਸੂਆਂ ਨੇ ਵਰਚਸਾ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਨੇ ਧੂਮਰ ਅਤੇ ਨਲਕੁਬੇਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਧੁਰਨ੍ਧਰੇਣ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਉषਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਚ ਮਙ੍ਗਲਃ । ਸ਼ੋਭਾਕਰੇਣ ਵੈ ਭਾਨੁਃ ਪਿਠਰੇਣ ਚ ਮਨ੍ਮਥਃ
ਧੁਰੰਧਰ ਨਾਲ ਧਰਮ, ਉਸ਼ਾਖਸ਼ ਨਾਲ ਮੰਗਲ, ਸ਼ੋਭਾਕਰ ਨਾਲ ਭਾਨੁ, ਅਤੇ ਪਿਠਰੇ ਨਾਲ ਮਨਮਥ ਨੇ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਗੋਧਾਮੁਖੇਨ ਚੂਰ੍ਣੇਨ ਖਡ੍ਗੇਨ ਚ ਧ੍ਵਜੇਨ ਚ । ਕਾਞ੍ਚੀਮੁਖੇਨ ਪਿਣ੍ਡੇਨ ਧੂਮੇਣ ਸਹ ਨਨ੍ਦਿਨਾ
ਗੋਧਾਮੁਖ ਨੇ ਚੂਰਣ ਨਾਲ, ਖੜਗ ਨੇ ਧਵਜ ਨਾਲ, ਕਾਂਚੀਮੁਖ ਨੇ ਪਿੰਡ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਧੂਮ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਨ ਚ ਪਲਾਸ਼ੇਨਾਦਿਤ੍ਯਾਦ੍ਯਾ ਯੁਯੁਧੁਃ ਪਰੇ । ਏਕਾਦਸ਼ ਚ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵੈ ਏਕਾਦਸ਼ਭਯਙ੍ਕਰੈਃ
ਵਿਸ਼ਵ ਨੇ ਪਲਾਸ਼ ਨਾਲ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਨੇ ਗਿਆਰਾਂ ਭਿਆਨਕ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਮਹਾਮਾਰੀ ਚ ਯੁਯੁਧੇ ਚੋਗ੍ਰਚਣ੍ਡਾਦਿਭਿਃ ਸਹ । ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਗਣੈਃ ਸਹ
ਮਹਾਮਾਰੀ ਨੇ ਉਗ੍ਰਚੰਡ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੇ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰਾਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਯੁਯੁਧੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਲਯੇऽਪਿ ਭਯਙ੍ਕਰੇ । ਵਟਮੂਲੇ ਚ ਸ਼ਮ੍ਭੁਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਥੌ ਕਾਲ੍ਯਾ ਸੁਤੇਨ ਚ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸ਼ੰਭੂ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਕਾਲੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਯੁਯੁਧੁਃ ਸੈਨ੍ਯਸਮੂਹਾਃ ਸਤਤਂ ਮੁਨੇ । ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਕੋਟਿਭਿਰ੍ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਸਾਰੇ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਲਗਾਤਾਰ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਉਵਾਸ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਸ਼੍ਚ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਃ । ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਚ ਯੇ ਯੋਧਾ ਦਾਨਵੈਸ਼੍ਚ ਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਸ਼ੰਖਚੂੜਾ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਠੀਕ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ । ਚਕਾਰ ਕੋਪਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਭਯਂ ਦਦੌ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਸਕੰਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ।
ਬਲਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਣਾਨਾਂ ਚ ਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸ ਤੇਜਸਾ । ਸੋऽਯਮੇਕਸ਼੍ਚ ਯੁਯੁਧੇ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਗਣੈਃ ਸਹ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇ ਚਮਕ ਵਧ ਗਈ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਨਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਸਮਰੇ ਚ ਜਘਾਨ ਸਃ । ਅਸੁਰਾਨ੍ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਕਾਲੀ ਕਮਲਲੋਚਨਾ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲੀ, ਜੋ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਢਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਪੌ ਰਕ੍ਤਂ ਦਾਨਵਾਨਾਮਤਿਕੁਦ੍ਧਾ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ । ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਕੋਟਿਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ। ਉਹ ਦਸ ਲੱਖ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰ, ਫੜ ਲਿਆ।
ਸਮਾਦਾਯੈਕਹਸ੍ਤੇਨ ਮੁਖੇ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਲੀਲਯਾ । ਕਬਨ੍ਧਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਨਨਰ੍ਤ ਸਮਰੇ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਟੇ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚੀ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਦਾਨਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ । ਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਰਣਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਯੋਧਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਬਹਾਦਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਵृषਪਰ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਰ੍ਦਮ੍ਭਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਕਙ੍ਕਣਃ । ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯੁਯੁਧੁਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਚ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਾ, ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤਿ, ਡੰਭ ਤੇ ਵਿਕਣਕ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਕੰਦਾ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਲੜੇ।
ਮਹਾਮਾਰੀ ਚ ਯੁਯੁਧੇ ਨ ਬਭੂਵ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀ । ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਚ ਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪੀਡਿਤਾਃ
ਮਹਾਮਾਰੀ ਵੀ ਲੜੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਪਿੱਠ ਨਹੀਂ ਫੇਰੀ। ਉਹ ਸਭ ਸਕੰਦਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਨ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭਯਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਰ੍ਬਭੂਵ ਹ । ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਸਮਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਸਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਉਹ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜੇ ਨਹੀਂ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਕੰਦਾ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉੱਤਮ ਜੰਗ ਦੇਖੀ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਕृਤਿਕੋ ਲਯਃ । ਰਾਜਾ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਚਕਾਰ ਬਾਣਵਰ੍षਣਮ੍
ਇਹ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਨਾਸਕਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਦਰਤੀ ਲੈ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਨृਪਸ੍ਯ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਘਨਸ੍ਯ ਵਰ੍षਣਂ ਯਥਾ । ਮਹਾਘੋਰਾਨ੍ਧਕਾਰਸ਼੍ਚ ਵਹ੍ਨ੍ਯੁਤ੍ਥਾਨਂ ਬਭੂਵ ਚ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਬਦਲ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਮਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅੱਗ ਲੱਗੀ।