ਕਲਾਮਾਤ੍ਰਂ ਕਲੇਃ ਸ਼ੇषੇ ਕੁਹ੍ਵਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਲਾ ਯਥਾ । ਯਾਦृਕ੍ ਤੇਜੋ ਰਵੇਰ੍ਗ੍ਨੀष੍ਮੇ ਨ ਤਾਦृਕ੍ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਪੁਨਃ
ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਦੀ ਕਿਰਣ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ; ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਉਹਨੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਦਿਨੇषੁ ਯਾਦृਙ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਸਾਯਂ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਨ ਤਤ੍ਸਮਮ੍ । ਉਦਯਂ ਯਾਤਿ ਕਾਲੇਨ ਬਾਲਤਾਂ ਚ ਕ੍ਰਮੇਣ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸ਼ਾਮ ਜਾਂ ਸਵੇਰੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕਾਣ੍ਡਤਾਂ ਚ ਤਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਾਲੇऽਸ੍ਤਂ ਪੁਨਰੇਤਿ ਸਃ । ਦਿਨੇ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਤਾਂ ਯਾਤਿ ਕਾਲੇਨ ਦੁਰ੍ਦਿਨੇ ਘਨੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਪੂਰੇ ਜੋਬਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਮੋਸਮ ਮਾੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਕਮ੍ਪਿਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰੇਵ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਤਾਮ੍ । ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੂਰ੍ਣਿਮਾਯਾਂ ਚ ਜਾਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਚੰਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਚਿੱਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚੰਨਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਚੰਨ ਪੂਰਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤਾਦृਸ਼ੋ ਨ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਾਤਿ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ । ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਟਿਮਾਯਾਤਿ ਪਰਂ ਕੁਹ੍ਵਾ ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ
ਉਹ ਹਾਲਤ ਸਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਘਟਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਵਧਦੀ ਵੀ ਹੈ, ਪਰ ਕਈ ਵਾਰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਮ੍ਪਦ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਕृष੍ਣੇ ਮ੍ਲਾਨਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ । ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦਿਨੇ ਮ੍ਲਾਨੋ ਦੁਰ੍ਦਿਨੇ ਨ ਵਿਰੋਚਤੇ
ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਘਟਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਮਾਰ ਹੋਵੇ; ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਚੰਨ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਾੜੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਕਾਲੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਵੇਚ੍ਛੁਕ੍ਲੋ ਭ੍ਰष੍ਟਸ਼੍ਰੀਃ ਕਾਲਭੇਦਤਃ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਬਲਿਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭ੍ਰष੍ਟਸ਼੍ਰੀਃ ਸੁਤਲੇऽਧੁਨਾ
ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੰਨ ਚਿੱਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਦਲਣ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ; ਇੰਝ ਹੀ ਇੰਦਰ ਵੀ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਹੁਣ ਸੁਤਲ ਵਿੱਚ ਉਹਦੀ ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਕਾਲੇਨ ਪृਥ੍ਵੀ ਸਸ੍ਯਾਢ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਾਧਾਰਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ । ਕਾਲੇ ਜਲੇ ਨਿਮਗ੍ਨਾ ਸਾ ਤਿਰੋਭੂਤਾਮ੍ਬੁਵਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਫਸਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਓਸ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ; ਸਮੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਲੇ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਕਾਲਤਃ । ਚਰਾਚਰਾਸ਼੍ਚ ਕਾਲੇਨ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਚ
ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਹੀ ਪੈਦਾ ਵੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਚੱਲਦੀਆਂ ਤੇ ਅਟੱਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੋਵੇਂ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਨਾਸ ਤੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯੈਵ ਸਮਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਅਹਂ ਮृਤ੍ਯੁਞ੍ਜਯੋ ਯਸ੍ਮਾਦਸਂਖ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਲਯਮ੍
ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਇਕਸਮਾਨਤਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਮੌਤ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅਣਗਿਣਤ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਲੈਣ ਵੇਖੇ ਹਨ।
ਆਦਰ੍ਸ਼ਂ ਚਾਪਿ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਾਰਂ ਵਾਰਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਸ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਰੂਪਸ਼੍ਚ ਸ ਏਵ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ, ਉਹ ਚਿੱਤਰ ਵੇਖਾਂਗਾ; ਉਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਪੁਰਖ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚਾਤ੍ਮਾ ਸ ਚ ਜੀਵਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਃ ਪਰਃ । ਕਰੋਤਿ ਸਤਤਂ ਯੋ ਹਿ ਤਨਾਮਗੁਣਕੀਰ੍ਤਨਮ੍
ਉਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਜੀਵ ਹੈ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਸਦਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਸ ਜਯਤਿ ਜਨ੍ਮਰੋਗਭਯਂ ਜਰਾਮ੍ । ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਕृਤੋ ਵਿਧਿਸ੍ਤੇਨ ਪਾਤਾ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕृਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਨਮ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਚਨਹਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਅਹਂ ਕृਤਸ਼੍ਚ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਵਯਂ ਵਿषਯਿਣਃ ਕृਤਾਃ । ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰਂ ਸਂਹਾਰੇ ਨਿਯੋਜ੍ਯ ਵਿषਯੇ ਨृਪ
ਮੈਂ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਬਣੇ ਹਾਂ। ਨਾਸ ਲਈ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਰੁਦਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ।
ਅਹਂ ਕਰੋਮਿ ਸਤਤਂ ਤਨ੍ਨਾਮਗੁਣਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ । ਤੇਨ ਮृਤ੍ਯੁਞ੍ਜਯੋऽਹਂ ਚ ਜ੍ਞਾਨੇਨਾਨੇਨ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਇਸ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਭਯਾਦ੍ਯਾਤਿ ਵੈਨਤੇਯਾਦਿਵੋਰਗਾਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਚ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਤਤ੍ਪਰਃ
ਮੌਤ, ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਗਰੁੜ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਵਿਚ ਲਗਨ ਬਣਾਈ ਰੱਖੀ।
ਵਿਰਰਾਮ ਚ ਸ਼ਮ੍ਭੁਸ਼੍ਚ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਚ ਨਾਰਦ । ਰਾਜਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਸਭਾ ਵਿਚ ਸ਼ੰਭੂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਾਰਦ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੁੜ ਮੁੜ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਦੇਵਂ ਪਰਂ ਵਿਨਯਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡ ਉਵਾਚ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਕਥਿਤਂ ਦੇਵ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵਚਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਰੱਬ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਰੱਬਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।'
ਤਥਾਪਿ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਯਥਾਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਮਨ੍ਨਿਵੇਦਨਮ੍ । ਜ੍ਞਾਤਿਦ੍ਰੋਹੇ ਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਮਧੁਨਾ ਚ ਯਤ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਕੁਝ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ—ਮੇਰੀ ਅਰਜ਼। ਤੂੰ ਹੁਣੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਕੁਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਬਲਿਃ । ਮਯਾ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਂ ਸਰ੍ਵਮੂਰ੍ਧ੍ਵਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਬਲੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੂਰ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ? ਰੱਬਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਰਾਜ਼ਮੁੱਤੀ ਮੁੜ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਸੁਤਲਾਚ੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਨਾਲਂ ਤਤ੍ਰ ਗਦਾਧਰਃ । ਸਭ੍ਰਾਤृਕੋ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਥਂ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਹਿਂਸਿਤਃ
ਸੁਤਲ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਗਦਾਧਰ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਸਤਾਇਆ?
ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਦਯਸ਼੍ਚਾਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਦੇਵੈਰ੍ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ । ਪੁਰਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮਥਨੇ ਪੀਯੂषਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸੁਰੈਃ
ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ? ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਣ ਵੇਲੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹੀ ਪੀ ਲਿਆ।
ਕ੍ਲੇਸ਼ਭਾਜੋ ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਫਲਭੋਗਿਨਃ । ਕ੍ਰੀਡਾਭਾਣ੍ਡਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਅਸੀਂ ਦੁੱਖ ਸਹਾਰੇ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਰਹੇ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਖੇਡ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮੈ ਯਤ੍ਰ ਸ ਦਦਾਤਿ ਤਸ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ਤਦਾ । ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਰ੍ਵਾਦਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਃ ਸਦਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਜਿਸ ਥਾਂ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਵਾਦ ਸਦਾ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਾਜਯੋ ਜਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਕਾਲੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਚ । ਤਦਾਵਯੋਰ੍ਵਿਰੋਧੇ ਵਾऽऽਗਮਨਂ ਨਿष੍ਕਲਂ ਪਰਮ੍
ਹਾਰ ਤੇ ਜਿੱਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ 번번 ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਆਪਸੀ ਵੈਰ ਵਿਚ ਆਉਣਾ ਤੇ ਜਾਣਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਸਮਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿਨੋ ਬਨ੍ਧੋਰੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਇਯਂ ਤੇ ਮਹਤੀ ਲਜ੍ਜਾ ਯੁਦ੍ਧੇऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਹਾਧੁਨਾ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਜਯੇ ਤਤੋऽਧਿਕਾ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਹਾਨਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਾਜਯੇ । ਇਤ੍ਯੇਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਜਿੱਤ ਵਿਚ ਵਧੇਰੇ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਾਰ ਵਿਚ ਘਾਟ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਯਥੋਚਿਤਮੁਤ੍ਤਰਂ ਤਮੁਵਾਚ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਸਹ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿਚ—'
ਕਾ ਲਜ੍ਜਾ ਮਹਤੀ ਰਾਜਨ੍ਨਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਵਾ ਪਰਾਜਯੇ । ਯੁਦ੍ਧਮਾਦੌ ਹਰੇਰੇਵ ਮਧੁਨਾ ਕੈਟਭੇਨ ਚ
'ਰਾਜਾ, ਹਾਰ ਵਿਚ ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਬਦਨਾਮੀ ਹੈ? ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦੀ ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।'
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹ ਤੇਨਾਤ੍ਮਨਾ ਨृਪ । ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤੇਨ ਗਦਾਭृਤਾ
'ਤੇ ਉਸੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ। ਫਿਰ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।'