ਸੁਵੇषੌ ਸੁਖਸਮ੍ਭੋਗਾਦਚੇष੍ਟੌ ਸੁਮਨੋਹਰੌ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸੁਚੇਤਨੌ ਤੌ ਚ ਕਥਯਨ੍ਤੌ ਰਸਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਖ-ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਿਸ਼ਚਲ, ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੀ ਹੋਸ਼ ਨਾਲ, ਰਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਥਾਂ ਮਨੋਰਮਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਹਸਨ੍ਤੌ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪੁਨਃ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚ ਕੇਲਿਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਰਸਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਸੁਹਾਵਣੀ ਤੇ ਦਿਵਯ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਹੱਸਦੇ। ਫਿਰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਰਸ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਸੁਰਤੇ ਵਿਰਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੌ ਤਦ੍ਵਿषਯਪਣ੍ਡਿਤੌ । ਸਤਤਂ ਜਯਯੁਕ੍ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨੈਵ ਪਰਾਜਿਤੌ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਖੇਡ ਕਦੇ ਰੁਕੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇਸ ਵਿਧਾ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦੇ ਰਹੇ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਕृਤੇ ਪ੍ਰਬੋਧਵਾਕ੍ਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕृष੍ਣਪਰਾਯਣਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਚੋਤ੍ਥਾਯ ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪਾਨ੍ਮਨੋਹਰਾਤ੍
ਸੰਖਚੂੜ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਚਨਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਰਾਖਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਛੋਨੇ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ।
ਰਾਤ੍ਰਿਵਾਸਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਙ੍ਗਲਵਾਰਿਣਾ । ਧੌਤੇ ਚ ਵਾਸਸੀ ਧृਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿਲਕਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਰਾਤ ਦਾ ਆਰਾਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਲਮਈ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਧੋਏ ਹੋਏ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ।
ਚਕਾਰਾਹ੍ਨਿਕਮਾਵਸ਼੍ਯਮਭੀष੍ਟਦੇਵਵਨ੍ਦਨਮ੍ । ਦਧ੍ਯਾਜ੍ਯਮਧੁਲਾਜਾਂਸ਼੍ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਸ੍ਤੁ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿੱਤ ਦਾ ਪੂਜਾ-ਪਾਠ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ। ਦਹੀਂ, ਘਿਉ, ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਲਾਜ਼ਾਂ ਆਦਿਕ ਮੰਗਲਮਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਰਤ੍ਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਣਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਨਾਰਦ
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਤਨ, ਮੋਤੀ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਸੋਨਾ ਭੀ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਂ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰਕਮ੍ । ਦਦੌ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਗੁਰਵੇ ਯਾਤ੍ਰਾਮਙ੍ਗਲਹੇਤਵੇ
ਜੋ ਵੀ ਅਮੁੱਲ ਰਤਨ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ ਜਾਂ ਹੀਰਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਮੰਗਲਤਾ ਲਈ ਦਿੱਤਾ।
ਗਜਰਤ੍ਨਮਸ਼੍ਵਰਤ੍ਨਂ ਧਨਰਤ੍ਨਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਦਦੌ ਸਰ੍ਵਂ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਮਙ੍ਗਲਾਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਵਧੀਆ ਖਜਾਨੇ—ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਦੌਲਤ—ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਭਾਣ੍ਡਾਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਗਰਾਣਾਂ ਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍ । ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਂ ਸ਼ਤਕੋਟਿਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੰਡਾਰ, ਦੋ ਲੱਖ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਸੌ ਕਰੋੜ ਪਿੰਡ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਦਾਨਵੇषੁ ਚ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਭ ਦੈਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਰਾਜ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਜਾਨੁਚਰਸਙ੍ਘਂ ਚ ਭਾਣ੍ਡਾਰਂ ਵਾਹਨਾਦਿਕਮ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਸਨ੍ਨਾਹਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰ੍ਬਭੂਵ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ, ਸਹਾਇਕ, ਖਜਾਨਾ, ਸਵਾਰੀ ਆਦਿ ਸਭ ਕੁਝ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਭृਤ੍ਯਦ੍ਵਾਰਾ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਚਕਾਰ ਸੈਨ੍ਯਸਞ੍ਚਯਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਚ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ੇਣ ਲਕ੍ਸ਼ੇਣ ਵਰਹਸ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ: ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਘੋੜੇ ਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੰਗੇ ਹਾਥੀ।
ਰਥਾਨਾਮਯੁਤੇਨੈਵ ਧਾਨੁष੍ਕਾਣਾਂ ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਭਿਃ । ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਭਿਰ੍ਵਰ੍ਮਿਣਾਂ ਚ ਸ਼ੂਲਿਨਾਂ ਚ ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਤੀਰੰਦੇ, ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਬਕਤਰਬੰਦ ਸਿਪਾਹੀ ਤੇ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਭਾਲੇਧਾਰੀ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।
ਕृਤਾ ਸੇਨਾਪਰਿਮਿਤਾ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨਾਰਦ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਸੇਨਾਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਯੁਦ੍ਧਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਵੀ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।
ਮਹਾਰਥਃ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਰਥਿਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਰਣੇ । ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਸੇਨਾਪਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਹ ਸੈਨਾਪਤੀ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ, ਲੜਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਵਿਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣਾਇਆ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਬਾਧਂ ਭਾਣ੍ਡੌਘਂ ਚ ਚਕਾਰ ਹ । ਬਹਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸ਼ਿਵਿਰਾਨ੍ਮਨਸਾ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੀਹ ਵਿਭਾਗਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲਈ ਭੰਡਾਰ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਡੇਰੇ ਲਗਾਏ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਵਿਮਾਨਮਾਰੁਰੋਹ ਸਃ । ਗੁਰੁਵਰ੍ਗਾਨ੍ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਵਾਈ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰਾਨਦੀਤੀਰੇ ਯਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਯਵਟਃ ਸ਼ੁਭਃ । ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਰਮਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਭਦਰਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਭਾਗਾ ਅਟੱਲ ਵਟਵૃਖ ਹੈ, ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਹੈ।
ਕਪਿਲਸ੍ਯ ਤਪਃਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਪਸ਼੍ਚਿਮੋਦਧਿਪੂਰ੍ਵੇ ਚ ਮਲਯਸ੍ਯ ਚ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ
ਉਹ ਕਪਿਲ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ, ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੂਰਬ ਤੇ ਮਲਯ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ।
ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲੋਤ੍ਤਰਭਾਗੇ ਚ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ । ਪਞ੍ਚਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਾ ਦੈਰ੍ਘ੍ਯੇ ਸ਼ਤਗੁਣਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਸ੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਦੇ ਉੱਤਰ ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਤੇ ਸੋ ਗੁਣਾ ਲੰਮੀ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾ ਭਾਰਤੇ ਚ ਸੁਪੁਣ੍ਯਦਾ । ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਜਲਪੂਰ੍ਣਾ ਚ ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰਾ ਨਦੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਭਦਰਾ ਦਰਿਆ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸਾਫ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਲਵਣਾਬ੍ਧਿਪ੍ਰਿਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੌਭਾਗ੍ਯਸਂਯੁਤਾ । ਸ਼ਰਾਵਤੀਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾ ਚ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਸਾ ਹਿਮਾਲਯਾਤ੍
ਉਹ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਰਾਵਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ।
ਗੋਮਤੀਂ ਵਾਮਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਪਸ਼੍ਚਿਮੋਦਧੌ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਗੋਮਤੀ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹ ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਗਿਆ ਤੇ ਚੰਦਰਸ਼ੇਖਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਟਮੂਲੇ ਸਮਾਸੀਨਂ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਯੋਗਾਸਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਦ੍ਰਾਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵਟਵૃਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜ, ਯੋਗ ਆਸਨ ਵਿਚ, ਮুদ্রਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਙ੍ਕਾਸ਼ਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ । ਤ੍ਰਿਸ਼ਲਪਟ੍ਟਿਸ਼ਧਰਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਾਮ੍ਬਰਂ ਵਰਮ੍
ਉਹ ਪੂਰੇ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਤੇਜ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਭਾਲਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਭਕ੍ਤਮृਤ੍ਯੁਹਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਗੌਰੀਕਾਨ੍ਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਤਪਸਾਂ ਫਲਦਾਤਾਰਂ ਦਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦਾਮ੍
ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਠੰਢੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਗੌਰੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਬਖ਼ਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਆਸ਼ੁਤੋषਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਤਰਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਥਂ ਵਿਸ਼੍ਵਬੀਜਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਜਮ੍
ਜੋ ਸੌਖੇ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਿੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ, ਜਗਤ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਜਗਤ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ਭਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਹਾਰਕਾਰਕਮ੍ । ਕਾਰਣਂ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵਤਾਰਣਮ੍
ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਤੇ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਪ੍ਰਦਂ ਜ੍ਞਾਨਬੀਜਂ ਜ੍ਞਾਨਾਨਨ੍ਦਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਵਿਮਾਨਾਚ੍ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਦਾ ਮੂਲ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਅਨੰਦਮਈ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੇ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।