ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਹਰਿਂ ਮਾ ਕਾਨ੍ਤੇ ਕਾਤਰਾ ਭਵ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਦਿਨਾਨ੍ਤੇ ਚ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਹਰਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗੀ, ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਘਬਰਾਈਂ ਨਾ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਹਾਵਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਿਹਾ।
ਸੁष੍ਵਾਪ ਸ਼ੋਭਨੇ ਤਲ੍ਪੇ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤੇ । ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਵਿਭਵਂ ਚਕਾਰ ਰਤ੍ਨਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਰਚੇ ਹੋਏ ਵਿਛੋਨੇ ਉੱਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਤਾ, ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਬਣਾਏ।
ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦੀਪਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍ । ਨਿਨਾਯ ਰਜਨੀਂ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੀਡਾਕੌਤੁਕਮਙ੍ਗਲੈਃ
ਰਤਨ ਦੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਤ ਖੇਡਾਂ, ਰਸਾਂ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਘਾਈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਤਾਂ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਰੁਦਤੀਮਤਿਦੁਃਖਿਤਾਮ੍ । ਕृਸ਼ੋਦਰੀਂ ਨਿਰਾਹਾਰਾਂ ਨਿਮਗ੍ਨਾਂ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਹੀ, ਤੇ ਗਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ।
ਪੁਨਸ੍ਤਾਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨੇਨ ਜ੍ਞਾਨਵਿਤ੍ । ਪੁਰਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਭਾਣ੍ਡੀਰੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਭਾਂਡੀਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਸੱਚ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚ ਤਸ੍ਯੈ ਦਦੌ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਕਹਰਂ ਪਰਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਹੋ ਗਈ।
ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕਾਰ ਹਰ੍षੇਣ ਸਰ੍ਵਂ ਮਤ੍ਵੇਤਿ ਨਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਤੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਚ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੌ ਨਿਮਗ੍ਨੌ ਸੁਖਸਾਗਰੇ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸਵੰਤ ਜਾਣ ਕੇ। ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਸੁਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੌ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੌ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਮੁਨੇ । ਅਙ੍ਗਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਗਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਸੁਪ੍ਰੀਤੌ ਸੁਰਤੋਤ੍ਸੁਕੋ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਪ੍ਰੇਮ-ਰਸ ਲਈ ਉਤਸੁਕ।
ਏਕਾਙ੍ਗੌ ਚ ਤਥਾ ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਚਾਰ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰੋ ਯਥਾ । ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼੍ਵਰਂ ਚ ਤੁਲਸੀ ਮੇਨੇ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਅੰਗ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ। ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾਂ ਚ ਤਾਂ ਮੇਨੇ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਸਤੀਮ੍ । ਤੌ ਸ੍ਥਿਤੌ ਸੁਖਸੁਪ੍ਤੌ ਚ ਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤੌ ਸੁਨ੍ਦਰੌ ਸਮੌ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਮੰਨਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਜੋੜੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਤੇ ਆਲਸੀ ਹੋਏ ਰਹੇ।
ਸੁਵੇषੌ ਸੁਖਸਮ੍ਭੋਗਾਦਚੇष੍ਟੌ ਸੁਮਨੋਹਰੌ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸੁਚੇਤਨੌ ਤੌ ਚ ਕਥਯਨ੍ਤੌ ਰਸਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਖ-ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਿਸ਼ਚਲ, ਬਹੁਤ ਮਨਮੋਹਣੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੀ ਹੋਸ਼ ਨਾਲ, ਰਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਥਾਂ ਮਨੋਰਮਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਹਸਨ੍ਤੌ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪੁਨਃ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚ ਕੇਲਿਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਰਸਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਸੁਹਾਵਣੀ ਤੇ ਦਿਵਯ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਹੱਸਦੇ। ਫਿਰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਰਸ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਸੁਰਤੇ ਵਿਰਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੌ ਤਦ੍ਵਿषਯਪਣ੍ਡਿਤੌ । ਸਤਤਂ ਜਯਯੁਕ੍ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨੈਵ ਪਰਾਜਿਤੌ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਖੇਡ ਕਦੇ ਰੁਕੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇਸ ਵਿਧਾ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦੇ ਰਹੇ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਕृਤੇ ਪ੍ਰਬੋਧਵਾਕ੍ਯਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕृष੍ਣਪਰਾਯਣਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਚੋਤ੍ਥਾਯ ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪਾਨ੍ਮਨੋਹਰਾਤ੍
ਸੰਖਚੂੜ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਚਨਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਰਾਖਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਛੋਨੇ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ।
ਰਾਤ੍ਰਿਵਾਸਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਙ੍ਗਲਵਾਰਿਣਾ । ਧੌਤੇ ਚ ਵਾਸਸੀ ਧृਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਿਲਕਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਰਾਤ ਦਾ ਆਰਾਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੰਗਲਮਈ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਧੋਏ ਹੋਏ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਤੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਤਿਲਕ ਲਾਇਆ।
ਚਕਾਰਾਹ੍ਨਿਕਮਾਵਸ਼੍ਯਮਭੀष੍ਟਦੇਵਵਨ੍ਦਨਮ੍ । ਦਧ੍ਯਾਜ੍ਯਮਧੁਲਾਜਾਂਸ਼੍ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਸ੍ਤੁ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿੱਤ ਦਾ ਪੂਜਾ-ਪਾਠ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ। ਦਹੀਂ, ਘਿਉ, ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਲਾਜ਼ਾਂ ਆਦਿਕ ਮੰਗਲਮਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਰਤ੍ਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਣਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਨਾਰਦ
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਤਨ, ਮੋਤੀ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਸੋਨਾ ਭੀ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਨਾਰਦ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਂ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰਕਮ੍ । ਦਦੌ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਗੁਰਵੇ ਯਾਤ੍ਰਾਮਙ੍ਗਲਹੇਤਵੇ
ਜੋ ਵੀ ਅਮੁੱਲ ਰਤਨ ਸੀ, ਚਾਹੇ ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ ਜਾਂ ਹੀਰਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਮੰਗਲਤਾ ਲਈ ਦਿੱਤਾ।
ਗਜਰਤ੍ਨਮਸ਼੍ਵਰਤ੍ਨਂ ਧਨਰਤ੍ਨਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਦਦੌ ਸਰ੍ਵਂ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਮਙ੍ਗਲਾਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਵਧੀਆ ਖਜਾਨੇ—ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਦੌਲਤ—ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਭਾਣ੍ਡਾਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਗਰਾਣਾਂ ਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍ । ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਂ ਸ਼ਤਕੋਟਿਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੰਡਾਰ, ਦੋ ਲੱਖ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਸੌ ਕਰੋੜ ਪਿੰਡ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤੇ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਦਾਨਵੇषੁ ਚ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਭ ਦੈਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਰਾਜ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਜਾਨੁਚਰਸਙ੍ਘਂ ਚ ਭਾਣ੍ਡਾਰਂ ਵਾਹਨਾਦਿਕਮ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਸਨ੍ਨਾਹਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰ੍ਬਭੂਵ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ, ਸਹਾਇਕ, ਖਜਾਨਾ, ਸਵਾਰੀ ਆਦਿ ਸਭ ਕੁਝ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਭृਤ੍ਯਦ੍ਵਾਰਾ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਚਕਾਰ ਸੈਨ੍ਯਸਞ੍ਚਯਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਚ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ੇਣ ਲਕ੍ਸ਼ੇਣ ਵਰਹਸ੍ਤਿਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ: ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਘੋੜੇ ਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੰਗੇ ਹਾਥੀ।
ਰਥਾਨਾਮਯੁਤੇਨੈਵ ਧਾਨੁष੍ਕਾਣਾਂ ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਭਿਃ । ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਭਿਰ੍ਵਰ੍ਮਿਣਾਂ ਚ ਸ਼ੂਲਿਨਾਂ ਚ ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ, ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਤੀਰੰਦੇ, ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਬਕਤਰਬੰਦ ਸਿਪਾਹੀ ਤੇ ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਭਾਲੇਧਾਰੀ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।
ਕृਤਾ ਸੇਨਾਪਰਿਮਿਤਾ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨਾਰਦ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਸੇਨਾਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਯੁਦ੍ਧਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਵੀ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।
ਮਹਾਰਥਃ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਰਥਿਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਰਣੇ । ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਸੇਨਾਪਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਹ ਸੈਨਾਪਤੀ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ, ਲੜਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਵਿਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣਾਇਆ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਬਾਧਂ ਭਾਣ੍ਡੌਘਂ ਚ ਚਕਾਰ ਹ । ਬਹਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸ਼ਿਵਿਰਾਨ੍ਮਨਸਾ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੀਹ ਵਿਭਾਗਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲਈ ਭੰਡਾਰ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਡੇਰੇ ਲਗਾਏ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰਿ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਵਿਮਾਨਮਾਰੁਰੋਹ ਸਃ । ਗੁਰੁਵਰ੍ਗਾਨ੍ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਵਾਈ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਪੁष੍ਪਭਦ੍ਰਾਨਦੀਤੀਰੇ ਯਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਯਵਟਃ ਸ਼ੁਭਃ । ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਰਮਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚ ਨਾਰਦ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਭਦਰਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਭਾਗਾ ਅਟੱਲ ਵਟਵૃਖ ਹੈ, ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਹੈ।
ਕਪਿਲਸ੍ਯ ਤਪਃਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਪਸ਼੍ਚਿਮੋਦਧਿਪੂਰ੍ਵੇ ਚ ਮਲਯਸ੍ਯ ਚ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ
ਉਹ ਕਪਿਲ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ, ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੂਰਬ ਤੇ ਮਲਯ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵੱਲ।