ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਾਰੁਡਂ ਤਥਾ । ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਜृਮ੍ਭਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ, ਗਾਂਧਰਵ ਹਥਿਆਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ, ਗਰੁੜ ਹਥਿਆਰ, ਬਦਲਾਂ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ, ਪਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ, ਜੰਭਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਦਣ੍ਡਂ ਸਮ੍ਮੋਹਨਂ ਤਥਾ । ਅਵ੍ਯਰ੍ਥਮਸ੍ਤ੍ਰਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਤਕਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਸਤਰ, ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ, ਡੰਡਾ, ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ, ਕਦੇ ਨਾ ਫੇਲ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ, ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਤੇ ਸੌਂ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਉੱਚੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਆਗਤ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਯੋਗਿਨੀਨਾਂ ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਭਿਃ । ਸਾਰ੍ਧਂ ਚ ਡਾਕਿਨੀਨਾਂ ਚ ਵਿਕਟਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਉੱਥੇ ਆ ਕੇ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਜੋਗਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਇੰਨੇ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਡਾਕਣੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ।
ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਕੂष੍ਮਾਣ੍ਡਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਵੇਤਾਲਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁ ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸਾਚ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸ਼ਸ, ਵੇਤਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਸਨ।
ਤਾਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਮ੍ । ਪਿਤੁਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਹਾਯਾਰ੍ਥਂ ਸਮੁਵਾਸ ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਕੰਦ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮਦਦ ਲਈ ਟਿਕਿਆ।
ਅਥ ਦੂਤੇ ਗਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਙ੍ਖਚੂਡਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਉਵਾਚ ਤੁਲਸੀਂ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਗਤ੍ਵਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਮੇਵ ਚ
ਫਿਰ ਜਦ ਦੂਤ ਉੱਥੇ ਗਿਆ, ਤਾਕਤਵਰ ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਤુલਸੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਖ਼ਬਰ ਦੱਸੀ।
ਰਣਵਾਰ੍ਤਾਂ ਚ ਸਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁष੍ਕਕਣ੍ਠੋष੍ਠਤਾਲੁਕਾ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਜਦ ਤਿੰਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਉਸਦਾ ਗਲਾ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ, ਦਿਲ ਚੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਪਈ।
ਤੁਲਸ੍ਯੁਵਾਚ ਹੇ ਪ੍ਰਾਣਬਨ੍ਧੋ ਹੇ ਨਾਥ ਤਿष੍ਠ ਮੇ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਹੇ ਪ੍ਰਾਣਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ ਮੇ ਜੀਵਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿ ਜਾ। ਹੇ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਜਨ੍ਮ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਨ੍ਮੇ ਮਨਸਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕਿਞ੍ਚਿਲ੍ਲੋਚਨਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਇਹ ਜਨਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਲਵਾ।
ਆਨ੍ਦੋਲਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾ ਮੇ ਮਨੋ ਦਗ੍ਧਂ ਚ ਸਨ੍ਤਤਮ੍ । ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯੈਵ ਚਰਮੇ ਨਿਸ਼ਿ
ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਹਿਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਦਿਲ ਸਦਾ ਤਪ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਮੈਨੂੰ ਮਾੜਾ ਸੁਪਨਾ ਵੀ ਆਇਆ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਨृਪੇਸ਼੍ਵਰ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਹਿਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਸਹੀ, ਭਲੇ ਤੇ ਠੀਕ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼ਂਖਚੂਡ ਉਵਾਚ ਕਾਲੇਨ ਯੋਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮਭੋਗਨਿਬਨ੍ਧਨਮ੍ । ਸ਼ੁਭਂ ਹਰ੍षਃ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਭਯਂ ਸ਼ੋਕਸ਼੍ਚ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਸ਼ੰਖਚੂੜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਚੰਗਾ, ਖੁਸ਼ੀ, ਸੁਖ, ਦੁੱਖ, ਡਰ, ਗ਼ਮ ਤੇ ਭਾਗ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸੇ ਦੇ ਹੱਥ ਹੈ।
ਕਾਲੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਧਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਾਲਤਃ । ਕ੍ਰਮੇਣ ਪੁष੍ਪਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਫਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਾਲਤਃ
ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਉਗਦੇ ਹਨ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਫਲ ਪੱਕਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਫਲਾਨਿ ਪਕ੍ਵਾਨਿ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਕਾਲਤਃ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਫਲਿਤਾਃ ਕਾਲੇ ਪਾਤਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਚ ਕਾਲਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਫਲ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਚ ਝੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲੇ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਕਾਲੇ ਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਕਾਲਾਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚ ਸृਜਤਿ ਪਾਤਾ ਪਾਤਿ ਚ ਕਾਲਤਃ
ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ! ਹਰ ਚੀਜ਼ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਸਿਰਜਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ।
ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਸਂਹਰੇਤ੍ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਮੇਣ ਸਞ੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦੀਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪਰਾ
ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਬਾਰੀ-ਬਾਰੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ।
ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਪਾਤਾ ਚ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਸ ਚਾਤ੍ਮਾ ਕਾਲਨਰ੍ਤਕਃ । ਕਾਲੇ ਸ ਏਵ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਸ੍ਵਾਭਿਨ੍ਨਾਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਸਭ ਆਪ ਹੀ ਹਨ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਚਾਹਵੀਂ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਅਟੁੱਟ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਮਾਯ ਕृਤਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚ ਚਰਾਚਰਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਰੂਪਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਰਚ ਕੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਜਨਂ ਜਨੇਨ ਜਨਿਤਾ ਜਨਂ ਪਾਤਿ ਜਨੇਨ ਯਃ । ਜਨਂ ਜਨੇਨ ਹਰਤੇ ਤਂ ਦੇਵਂ ਭਜ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹੁਣ ਭਗਤੀ ਕਰ।
ਯਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਵਾਤਿ ਵਾਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਮੀ ਚ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਯਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਚ ਤਪਨਸ੍ਤਪਤ੍ਯੇਵ ਯਥਾਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜਿਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹਵਾ ਹੁਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤਪਦਾ ਹੈ—
ਯਥਾਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਰ੍षਤੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚਰਤਿ ਜਨ੍ਤੁषੁ । ਯਥਾਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭ੍ਰਮਤਿ ਸ਼ੀਤਵਾਨ੍
ਹਰ ਪਲ ਇੰਦ੍ਰ ਵਿੱਛੋਂ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਅੱਗ ਸੜਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਨਣ ਠੰਢਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਂ ਕਾਲਕਾਲਂ ਯਮਸ੍ਯ ਚ ਯਮਂ ਪਰਮ੍ । ਵਿਭੁਂ ਸ੍ਰष੍ਟੁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਮਾਤृਕਂ ਭਵੇ
ਉਹ ਮੌਤ ਦੀ ਵੀ ਮੌਤ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਵੀ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਯਮ ਦਾ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦਾ ਵੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੈ, ਮਾਂ ਦੀ ਵੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਹੇ ਭਵ।
ਸਂਹਰ੍ਤਾਰਂ ਚ ਸਂਹਰ੍ਤੁਸ੍ਤਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ । ਕੋ ਵਾ ਬਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚ ਕੇषਾਂ ਵਾ ਸਰ੍ਵਬਨ੍ਧੁਂ ਭਜ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ, ਜੋ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੌਣ ਕਿਸ ਦਾ ਸੱਜਣ ਹੈ? ਹੇ ਪਿਆਰੀਏ, ਸਭ ਦਾ ਸੱਜਣ ਉਸੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ।
ਅਹਂ ਕੋ ਵਾ ਚ ਤ੍ਵਂ ਕਾ ਵਾ ਵਿਧਿਨਾ ਯੋਜਿਤਃ ਪੁਰਾ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤੇਨ ਵਿਯੋਜਿਤਃ
ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਭਾਗ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲੇ ਸੀ? ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ।
ਅਜ੍ਞਾਨੀ ਕਾਤਰਃ ਸ਼ੋਕੇ ਵਿਪਤ੍ਤੌ ਨ ਚ ਪਣ੍ਡਿਤਃ । ਸੁਖੇ ਦੁਃਖੇ ਭ੍ਰਮਤ੍ਯੇਵ ਕਾਲਨੇਮਿਕ੍ਰਮੇਣ ਚ
ਅਗਿਆਨੀ ਦੁੱਖ ਤੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਨਹੀਂ। ਸੁੱਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਅਨੁਸਾਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਤਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਤਪਃ ਕृਤਂ ਯਦਰ੍ਥਂ ਚ ਪੁਰਾ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਤੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਕੋਲ ਜਾਵੇਂਗੀ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ। ਜਿਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬਦਰੀਕਾਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰਿਆ ਸੀ।
ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਵਰੇਣ ਚ । ਹਰ੍ਯਰ੍ਥੇ ਯਤ੍ਤਵ ਤਪੋ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਕਾਮਿਨਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤਪ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜੋ ਤੂੰ ਹਰੀ ਲਈ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਤੌਂ ਤੂੰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ।
ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਗੋਲੋਕੇ ਤ੍ਵਂ ਲਭਿष੍ਯਸਿ । ਅਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਲ੍ਲੋਕਂ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਦਾਨਵੀਮ੍
ਤੂੰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਮਿਲੇਂਗੀ, ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਵੀ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਪਾਵੇਂਗੀ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਦੈਤ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਅਗਮਂ ਰਾਧਿਕਾਸ਼ਾਪਾਦ੍ਭਾਰਤਂ ਚ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਥੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਾਧਾ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਇਸ ਦੁਲੱਭ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਪੁਨਰ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕਃ ਸ਼ੋਕੋ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੇਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਂ ਵਿਧਾਯ ਚ
ਮੈਂ ਮੁੜ ਉਥੇ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗਾ—ਮੈਨੂੰ ਕਿਸ ਗਮ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਆਰੀਏ? ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵੇਂਗੀ।